Supreme Court dismisses transfer request due to lack of exceptional circumstances regarding judicial efficiency.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court rejected the Regional Court's request to transfer a criminal case to another court based on judicial efficiency concerns. The Regional Court argued that transferring the defendant to a different prison was necessary because no suitable facility existed nearby and local prison capacity was limited. The Supreme Court ruled that such organizational and technical issues do not justify deviating from the principle of local jurisdiction, as the state is obligated to organize proceedings to ensure timely justice.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 37 k.p.k.; Art. 15 § 2 k.p.k.; Art. 2 § 1 pkt 4 k.p.k.; Art. 31, 32 k.p.k.; The transfer of a case to another court of equal jurisdiction under Art. 37 of the Code of Criminal Procedure is permissible only in exceptional cases where strong reasons related to the good of justice prevail, and minor organizational difficulties do not constitute such exceptions.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KO 21/17 POSTANOWIENIE Dnia 30 maja 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik w sprawie S. R. oskarżonego o przestępstwa z art. 222 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 30 maja 2017 r.wniosku Sądu Rejonowego w P. z dnia 11 maja 2017 r., sygn. akt II K (…) o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu ze względu na dobro wymiaru sprawiedliwości na podstawie art. 37 k.p.k. p o s t a n o w i ł wniosku nie uwzględnić.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 11 maja 2017 r. Sąd Rejonowy w P. wystąpił do Sądu Najwyższego z wnioskiem o rozważenie potrzeby przekazania opisanej wyżej sprawy innemu równorzędnemu sądowi z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości. W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, że oskarżony przebywa w Zakładzie Karnym w S. i jest zaliczony do kategorii osadzonych, o której mowa w art. 88 § 3 i 212a § 1 k.k.w. w P. i pobliskich miejscowościach nie ma jednostki penitencjarnej, w której mogą przebywać osoby zakwalifikowanej na wskazanej kategorii osadzonych, a w Zakładzie Karnym w P., z którego oskarżony, po przetransportowaniu, mógłby zostać doprowadzony na rozprawę, liczba miejsc jest ograniczona.
Zważywszy, że oskarżony zadeklarował wolę uczestniczenia w rozprawie, w ocenie Sądu Rejonowego w P.,, dobro wymiaru sprawiedliwości uzasadnia wystąpienie do Sądu Najwyższego z inicjatywą przekazania sprawy do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w S..Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Inicjatywa Sądu Rejonowego w P. nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Niejednokrotnie podnoszono w orzecznictwie Sądu Najwyższego, że przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu w trybie art. 37 k.p.k., jako odstępstwo od fundamentalnego obowiązku rozpoznania sprawy przez sąd właściwy miejscowo, jest możliwe tylko w zupełnie wyjątkowych przypadkach, kiedy silne względy związane z dobrem wymiaru sprawiedliwości za takim właśnie przekazaniem przemawiają.
Taka sytuacja w rozważanej sprawie jednak nie zachodzi, ponieważ dobro wymiaru sprawiedliwości polegające na rozpoznaniu sprawy bez zbędnej zwłoki, w rozsądnym terminie, nie jest zagrożone. Przedstawiona przez Sąd Rejonowy sytuacja sprowadza się w istocie do kwestii organizacyjno – technicznych. Organy sądów, a także Ministerstwo Sprawiedliwości są zobowiązane do takiej organizacji pracy sądów, by te mogły realizować swoje obowiązki zgodnie z właściwością miejscową i rzeczową, a nadto w warunkach gwarantujących przestrzeganie zasady z art. 2 § 1 pkt 4 k.p.k.
Przypomnieć również należy, że zgodnie z art. 15 § 2 k.p.k. wszystkie instytucje państwowe i samorządowe są obowiązane w zakresie swego działania do udzielania pomocy organom prowadzącym postępowanie karne i to w terminie wyznaczonym przez te organy. Sygnalizowane przez Sąd problemy ze znalezieniem dla oskarżonego miejsca w odpowiednim zakładzie karnym nie mogą stanowić przeszkody w rozpoznaniu sprawy, a w szczególności nie mogą uzasadniać naruszenia właściwości miejscowej sądu i przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu.
Odmienny punkt widzenia mógłby doprowadzić do sytuacji, że w podobnych sprawach o właściwości sądu decydowałoby miejsce osadzenia oskarżonego, a nie reguły z art. 31 i 32 k.p.k.Kierując się powyższym orzeczono, jak na wstępie.