Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KO 16/14 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed transfer request due to lack of objective impartiality concerns despite prosecutor's prior role.

Numero d'incarto II KO 16/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected a request to transfer a criminal case to another court, ruling that the local court remained competent. The requesting court argued that the defendant, a former prosecutor, had frequent professional contacts with local judges, potentially compromising impartiality. The Supreme Court held that such professional familiarity does not automatically preclude objective adjudication and emphasized that transferring the case would undermine public trust in judicial independence.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 37 k.p.k.; Professional familiarity between a prosecutor and local judges does not automatically constitute a valid ground for transferring a case under Article 37 of the Code of Criminal Procedure, as it does not objectively prevent impartial adjudication.

Parole chiave

Generato dall'IA
transfer of proceedings objective impartiality professional familiarity good administration of justice judicial independence Code of Criminal Procedure prosecutor defense

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 37 k.p.k.
akt IV K […], Sąd ten wystąpił w trybie art. 37 k.p.k. do Sądu Najwyższego z wnioskiem o przekazanie niniejszej sprawy innemu sądowi równorzędnemu z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości.
art. 231 § 2 k.k
oskarżonemu o popełnienie przestępstw z art. 231 § 2 k.k.
art. 37 k.p.k
akt IV K […], Sąd ten wystąpił w trybie art. 37 k.p.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
IV KO 130/08
postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 13 listopada 2008 r., IV KO 130/08, OSNKW – R 2008, poz.
V KO 48/12
Supreme Court transfers criminal case to another court due to perceived lack of judicial impartiality.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KO 16/14 POSTANOWIENIE Dnia 17 kwietnia 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Włodzimierz Wróbel (przewodniczący)‎SSN Michał Laskowski‎SSN Andrzej Stępka (sprawozdawca) w sprawie K. P. (P.)‎oskarżonego o przestępstwa z art. 231 § 2 kk i inne,‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu‎w dniu 17 kwietnia 2014 r.,‎wniosku Sądu Rejonowego w W. o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu równorzędnemu sądowi w trybie art. 37 kpk ( sygn. akt IV K […])‎na podstawie art. 37 kpk a contrario p o s t a n o w i ł nie uwzględnić wniosku

UZASADNIENIE

Do Sądu Rejonowego w W. jako właściwego miejscowo, wpłynął akt oskarżenia przeciwko K. P. oskarżonemu o popełnienie przestępstw z art. 231 § 2 k.k. i innych. Postanowieniem z dnia 13 marca 2014 r., sygn. akt IV K […], Sąd ten wystąpił w trybie art. 37 k.p.k. do Sądu Najwyższego z wnioskiem o przekazanie niniejszej sprawy innemu sądowi równorzędnemu z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości. Na uzasadnienie podniesiono, iż oskarżony K. P. jest prokuratorem Prokuratury Rejonowej w W.. Z tego tytułu utrzymywał stałe kontakty zawodowe z sędziami wydziałów karnych Sądu Rejonowego W., do których wpływały sprawy zakończone aktami oskarżenia, w postępowaniach przygotowawczych prowadzonych przez oskarżonego.

W przekonaniu Sądu występującego z wnioskiem, rozpoznanie sprawy karnej dotyczącej oskarżonego, przez któregokolwiek sędziego tego Sądu, byłoby w opinii publicznej postrzegane jako okoliczność, która nie sprzyja obiektywnemu i bezstronnemu rozstrzygnięciu. A zatem wskazana okoliczność przemawia za przekazaniem sprawy do rozpoznania innemu równorzędnemu sądowi z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości. Rozpoznając przedmiotowy wniosek Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Wniosek Sądu Rejonowego w W. nie jest zasadny i nie zasługuje na uwzględnienie.Należy podkreślić, że instytucja określona w art. 37 k.p.k. ma charakter wyjątkowy, zaś odstąpienie od zasady rozpoznania sprawy przez sąd miejscowo właściwy może nastąpić tylko w razie zaistnienia sytuacji jednoznacznie świadczącej o tym, iż pozostawienie sprawy w gestii tego sądu sprzeciwiałoby się dobru wymiaru sprawiedliwości.

Przekazanie sprawy w omawianym trybie może nastąpić tylko wtedy, gdy w sposób realny występują okoliczności, które mogą stwarzać uzasadnione przekonanie o braku warunków do obiektywnego i bezstronnego rozpoznania sprawy w danym sądzie. Za takie okoliczności należy uznać sytuacje, które mogłyby wywierać wpływ na swobodę orzekania lub stwarzać nawet mylne przekonanie, podjęte jednak w oparciu o racjonalne przesłanki, że w sądzie właściwym miejscowo nie ma wystarczających warunków do rozpoznania sprawy w sposób w pełni obiektywny (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 13 listopada 2008 r., IV KO 130/08, OSNKW – R 2008, poz. 2280, z dnia 29 sierpnia 2012 r., V KO 48/12, Lex Nr 1220979).

Należy stwierdzić, że tego rodzaju sytuacja nie zaistniała w niniejszej sprawie, zaś okoliczności faktyczne wskazane przez wnioskujący Sąd nie przemawiają za jej przekazaniem do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu. Sąd właściwy miejscowo i rzeczowo do rozpoznania tej sprawy podkreślił we wniosku stałość i wielokrotność kontaktów zawodowych prokuratora P. z sędziami orzekającymi w tym Sądzie, zwłaszcza w wydziałach karnych. Podkreślić więc wypada, iż co do zasady znajomość zawodowa sędziów i prokuratorów wykonujących swe obowiązki na tym samym obszarze, nie przemawia automatycznie za uznaniem, że dobro wymiaru sprawiedliwości uzasadnia przekazanie sprawy w trybie art. 37 k.p.k. innemu sądowi równorzędnemu.

Brak jest uzasadnionych podstaw do twierdzenia, że sędziowie Sądu Rejonowego w W. nie mogą rozpoznać kwestii odpowiedzialności karnej, bądź jej braku, odnośnie do oskarżonego P., bezstronnie i w sposób w pełni obiektywny. Podzielenie takiego przekonania prowadziłoby do przeciwnego od zamierzonego skutku, a mianowicie podważałoby zaufanie do niezależności sądów i niezawisłości sędziów, co byłoby z oczywistą szkodą dla dobra wymiaru sprawiedliwości. Nie można bezkrytycznie przyjmować, że pomiędzy wszystkimi sędziami w/w Sądu Rejonowego a oskarżonym, z racji pełnionej przez niego wcześniej funkcji prokuratora, istnieją na tyle silne więzi towarzyskie, przekraczające zwykłe kontakty służbowe, że nie jest możliwe obiektywne rozpoznanie sprawy.Mając na uwadze powyższe okoliczności i kierując się zakazem rozszerzającej wykładni art. 37 k.p.k., Sąd Najwyższy odmówił uwzględnienia wniosku o przekazanie sprawy innemu równorzędnemu sądowi. aw