Supreme Court dismisses prosecution renewal request as no statutory grounds for renewal exist under Polish Criminal Procedure Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the prosecution's request to renew the criminal proceedings ex officio regarding a defendant sentenced to life imprisonment. The defendant and his appointed counsel argued for renewal based on procedural defects and new evidence, but the court found no statutory grounds under Article 439 of the Criminal Procedure Code. The court ruled that the proceedings were final and that the alleged issues did not constitute absolute grounds for renewal, thus upholding the final judgment.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 439 § 1 k.p.k.; Art. 542 § 3 k.p.k. - Renewal of criminal proceedings ex officio is limited to absolute grounds for appeal; the court does not re-evaluate facts or evidence from the final judgment.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KO 15/15 POSTANOWIENIE Dnia 21 stycznia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Cesarz (przewodniczący, sprawozdawca)SSN Kazimierz KlugiewiczSSN Michał Laskowski w sprawie Z. B. skazanego z art. 148 § 1 pkt 2 i 3 k.k. w zb. z art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., z art. 263 § 2 k.k. i z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 278 § 1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 21 stycznia 2016 r. kwestii wznowienia z urzędu postępowania karnego zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 15 lutego 2013 r., sygn. akt II AKa [...] zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w W z dnia 18 kwietnia 2012 r., sygn. akt VIII K [...], na podstawie art. 93 § 1 i art. 542 § 3 k.p.k. a contrario p o s t a n o w i ł: stwierdzić brak podstaw do wznowienia postępowania z urzędu.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 15 lutego 2013 r., sygn. akt II AKa [...], Sąd Apelacyjny w […] utrzymał w mocy wyrok Sądu Okręgowego w W. z dnia 18 kwietnia 2012 r., sygn. akt VIII K [...] w zakresie, w jakim Z. B. uznany został za winnego przestępstw z art. 148 § 1 pkt 2 i 3 k.k. w zb. z art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. oraz z art. 263 k.k. i art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 278 § 1 k.k. wymierzając mu ponownie karę łączną dożywotniego pozbawienia wolności.Postanowieniem z dnia 20 listopada 2013 r., sygn. akt II KK 211/13, Sąd Najwyższy oddalił kasację m. in. obrońcy Z.
B. jako oczywiście bezzasadną.Pismem z dnia 30 marca 2015 r. skazany wystąpił z własnym wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w […].Zarządzeniem z dnia 22 kwietnia 2015 r. Z. B. został wezwany do uzupełnienia braków formalnych wniosku, poprzez m.in. jego sporządzenie i podpisanie przez obrońcę.W odpowiedzi na to zarządzenie skazany zwrócił się o „wyznaczenie pełnomocnika z urzędu” wskazując, że obecnie jest pozbawiony wolności i nie dysponuje środkami pozwalającymi na ustanowienie obrońcy we własnym zakresie.Zarządzeniem z dnia 2 czerwca 2015 r. skazanemu został wyznaczony obrońca z urzędu w osobie adw.
K. I. G., w celu zbadania akt sprawy i ewentualnego sporządzenia wniosku o wznowienie postępowania lub poinformowania Sądu Najwyższego, że nie stwierdzono podstaw do złożenia takiego wniosku.Po zapoznaniu się z aktami sprawy, obrońca sporządziła opinię prawną, w której poinformowała, że nie stwierdziła podstaw do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w […].Mając powyższe na uwadze, zarządzeniem z dnia 29 września 2015 r. ponownie wezwano skazanego do usunięcia braku formalnego jego wniosku przez sporządzenie go i podpisanie przez obrońcę ustanowionego z wyboru, pod rygorem odmowy przyjęcia wniosku.W kolejnych pismach z dnia 12 października 2015 r., Z.
B. ponownie wniósł o wyznaczenie mu obrońcy z urzędu.Zarządzeniem z dnia 4 listopada 2015 r. odmówiono skazanemu wyznaczenia kolejnego obrońcy z urzędu w celu sporządzenia wniosku o wznowienie postępowania i znów wezwano do uzupełnienia braku pisma procesowego przez sporządzenie i podpisanie wniosku o wznowienie postępowania przez obrońcę ustanowionego z wyboru. W reakcji na to zarządzenie skazany pismem z dnia 23 listopada 2015 r. wniósł m. in. o wznowienie postępowania z urzędu powołując się na „art. 542 § 1 i 3 k.p.k. w zw. z art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 1 i art. 17 § 1 pkt 6 i 11 k.p.k.”.
Skazany podniósł, że w sprawie po wydaniu prawomocnego wyroku ujawniły się „nowe dowody, m. in.:
a) sfałszowano wyniki wizji lokalnej wykonanej w dniu 30 października 2002 r. przez funkcjonariuszy Policji KSP;
b) biegła U. C. sporządziła opinię sądowo – psychologiczną ujmując w niej kłamstwa na niekorzyść (…) oskarżonego;
c) skazano go za posiadanie m. in. 2 sztuk amunicji rewolwerowej hukowej, której posiadanie nie jest karalne według ustawy o broni i amunicji, a więc przestępstwo nie zaistniało”. W związku z powyższym oraz odmową w dniu 2 grudnia 2015 r. przyjęcia osobistego wniosku skazanego o wznowienie postepowania, zarządzeniem z dnia 19 grudnia 2015 r. wyznaczono posiedzenie w przedmiocie rozważenia możliwości wznowienia postępowania z urzędu.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Wznowienie postępowania karnego z powodu uchybień z art. 439 § 1 k.p.k. jest możliwe tylko z urzędu (por. m. in. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 24 maja 2005 r., I KZP 5/05, OSNKW z. 2005 r., z. 6, poz. 48).
Strona nie dysponuje więc w tym zakresie własnym wnioskiem o wznowienie postępowania karnego. Pismo skazanego z 23 listopada 2015 r. stanowiło natomiast, w myśl art. 9 § 2 k.p.k., sygnalizację do rozważenia, czy nie zachodzi podstawa do wznowienia postępowania z urzędu (por. m. in. postanowienie SN z dnia z dnia 18 grudnia 2007 r., V KO 68/07, OSNwSK 2007, poz. 2880). Sąd, rozstrzygając w przedmiocie wznowienia postępowania z urzędu, nie dokonuje jednak na nowo oceny zebranych w toku procesu dowodów i poprawności przyjętych w oparciu o nie ustaleń faktycznych będących podstawą prawomocnego wyroku, ani oceny zasadności orzeczenia sądu pierwszej instancji, tak jak to się czyni w ramach kontroli instancyjnej.
Zgodnie z art. 542 § 3 k.p.k. kognicja Sądu ogranicza się do kontroli, czy wystąpiły uchybienia stanowiące tzw. „bezwzględne przyczyny odwoławcze”, wymienione w art. 439 § 1 k.p.k.Z analizy akt niniejszego postępowania nie wynika, że w sprawie zachodzi którekolwiek z uchybień wskazanych w art. 439 § 1 k.p.k., a w szczególności wymienionych w piśmie skazanego z dnia 23 listopada 2015 r. Powołał się on bowiem na przesłanki z art. 17 § 1 pkt 1, 6 i 11 k.p.k. Tymczasem, gdy chodzi o okoliczności wyłączające postępowanie określone w art. 17 § 1 k.p.k., to w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. nie ma okoliczności, o których mowa w pkt. 1 art. 17 § 1 k.p.k., norma z pkt 6 tego przepisu została zastosowana do czynu z pkt.
II aktu oskarżenia z art. 276 k.k., zaś do przedawnienia karalności pozostałych przestępstw w chwili wyrokowania przez Sąd Apelacyjny w dniu 15 lutego 2013 r. nie doszło. Nie zaistniały też inne okoliczności wykluczające postępowanie, które może obejmować art. 17 § 1 pkt 11 k.p.k. Twierdzenie skazanego o ujawnieniu się „nowych dowodów” również nie nawiązuje do podstaw wznowieniowych z art. 439 § 1 k.p.k., ale do wskazanych w art. 540 § 1 pkt 2 lit. a k.p.k., a zatem do powodów, które nie są rozpatrywane z urzędu.Dodać należy, że wspomniana wyżej obrońca z urzędu nie znalazła jednak podstaw do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w […] i poinformowała o tym Sąd Najwyższy.
Z przedłożonej opinii prawnej wynika, że obrońca nie stwierdziła jakichkolwiek podstaw do złożenia wniosku o wznowienie postępowania na korzyść skazanego, a zatem zanegowała występowanie w sprawie przesłanek określonych także w art. 439 § 1 k.p.k., do czego była przecież uprawniona. Mając na uwadze podniesione powyżej okoliczności, Sąd Najwyższy stwierdził, że wskutek wniosku sygnalizacyjnego skazanego nie ujawniły się żadne podstawy do wznowienia z urzędu postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w […] w stosunku do skazanego Z.
B. i dlatego postanowił jak na wstępie. l.n