Supreme Court dismissed transfer request under Art. 37 K.P.K. due to lack of compelling public interest grounds.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court rejected the Regional Court's request to transfer the criminal case to another court based on public interest grounds. The lower court argued that the defendant's health and the pandemic made travel to the original venue impractical, but the Supreme Court found these factors insufficient. The court held that such transfers are exceptional and require objective evidence that the current venue would compromise the fairness or efficiency of the trial.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 37 k.p.k.; Art. 17 ust. 1 k.k.s.: Transfer of a criminal case to another court of equal jurisdiction on grounds of public interest is permissible only in exceptional cases where compelling reasons demonstrate that the current venue would compromise the objective, impartial, and efficient administration of justice.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KO 13/21 POSTANOWIENIE Dnia 5 marca 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Przemysław Kalinowski w sprawie M. K.oskarżonego z art. 77 § 2 k.k.s. i in. po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 5 marca 2021 r. wniosku Sądu Rejonowego w Ł.z dnia 4 lutego 2021 r., sygn. akt V K (…), w przedmiocie przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości na podstawie art. 37 k.p.k. postanowił nie uwzględnić wniosku. UZASADNIENIEPrzedmiotowa sprawa wpłynęła – zgodnie z właściwością miejscową – do Sądu Rejonowego w Ł., który postanowieniem z dnia 4 lutego 2021 r., sygn. akt V K (…), wystąpił do Sądu Najwyższego o jej przekazanie Sądowi Rejonowemu w B. z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości.
Wniosek uzasadniono tym, że oskarżony M. K. zamieszkuje obecnie w miejscowości oddalonej od siedziby Sądu Rejonowego w Ł., a bliskiej siedziby Sądu Rejonowego w B., natomiast – w świetle opinii biegłego z zakresu medycyny – długotrwałe podróżowanie jest niekorzystne z punktu widzenia zdrowia oskarżonego, zwłaszcza w istniejącej sytuacji epidemiologicznej.Sąd Najwyższy zważył co następuje.Wystąpienie Sądu Rejonowego w Ł. w przedmiotowej sprawie należało uznać za nieuzasadnione. Przypomnieć należy, że wystąpienie o zmianę właściwości miejscowej dokonywaną ze względu na dobro wymiaru sprawiedliwości, nie jest – tak, jak stało się to w tej sprawie – realizacją woli stron procesowych, lecz powinno być uzasadnione dążeniem do zapewnienia warunków do rozpoznania sprawy w sposób obiektywny, bezstronny i sprawny.Niejednokrotnie przecież podnoszono w orzecznictwie Sądu Najwyższego, że przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu w trybie art. 37 k.p.k., jako odstępstwo od fundamentalnego prawa do rozpoznania sprawy przez sąd właściwy miejscowo, jest możliwe tylko w zupełnie wyjątkowych przypadkach, kiedy silne względy związane z dobrem wymiaru sprawiedliwości za takim właśnie przekazaniem przemawiają.
Innymi słowy odstąpienie od zasady rozpoznania sprawy przez sąd właściwy może nastąpić tylko w razie zaistnienia sytuacji jednoznacznie świadczącej o tym, że pozostawieniu sprawy w gestii tego sądu sprzeciwiłoby się dobro wymiaru sprawiedliwości (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 września 2018 r., IV KO 60/18).Sąd Najwyższy wielokrotnie podzielał stanowisko wyrażone przez sądy występujące o zastosowanie instytucji przewidzianej w art. 37 k.p.k. w oparciu o przesłankę stanu zdrowia oskarżonych, utrudniającego lub uniemożliwiającego prowadzenie postępowania sądowego bez zbędnej zwłoki w sądzie właściwym miejscowo do rozpoznania sprawy.
Zakłócenia toku procesu wywołane nieobecnością oskarżonego spowodowaną problemami zdrowotnymi oskarżonych uznawano bowiem za sytuacje godzące w dobro wymiaru sprawiedliwości. Każdorazowo jednak ocena w tym zakresie dokonywana była na podstawie konkretnych ustaleń poczynionych i zweryfikowanych oraz udokumentowanych przez sąd występujący z wnioskiem o przekazanie sprawy z tego powodu.Tymczasem, w realiach tej sprawy, Sąd Rejonowy w Ł., kierując wniosek w trybie art. 37 k.p.k. (nota bene po utracie mocy obowiązującej wyroku nakazowego wydanego w tej sprawie z obrazą prawa materialnego) postuluje, aby jako przesłankę przekazania sprawy M.
K. Sądowi Rejonowemu w B. potraktować panującą sytuację epidemiologiczną i potencjalny przebieg infekcji, na którą długotrwała podróż koleją mogłaby narazić oskarżonego. Zauważyć trzeba jednak, że w świetle opinii biegłego lekarza sądowego ani dolegliwości układu sercowo-naczyniowego ani przebyta endoprotezoplastyka nie ograniczają swobody poruszania się oskarżonego M. K. Podniesiony we wniosku problem przemieszczania się w warunkach zagrożenia epidemiologicznego nie ogranicza - w skali kraju – działania organów wymiaru sprawiedliwości, natomiast niewątpliwie wymaga stosowania się do obowiązujących zasad i środków ostrożności.
W tych warunkach należało uznać, że sąd występujący z wnioskiem o zastosowanie instytucji przewidzianej w art. 37 k.p.k., która ma charakter nadzwyczajny, nie wykazał w sposób należyty, że dobro wymiaru sprawiedliwości wymaga w tej sprawie zmiany właściwości miejscowej.Mając to na uwadze Sąd Najwyższy orzekł, jak w postanowieniu.