Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KO 117/09 Generato dall'IA

Right to court-appointed defense is not automatic; prisoner must prove inability to pay without harming family support.

Numero d'incarto II KO 117/09
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the convicted defendant's appeal against the refusal to appoint a court-appointed defender. The defendant argued he lacked funds after spending his savings on non-essential items like dentures, yet he had initially possessed enough money to hire private counsel. The court ruled that the right to defense is not an automatic consequence of imprisonment but requires proof that the defendant cannot afford representation without compromising their own or their family's basic sustenance.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 78 § 1 k.p.k.; The right to court-appointed defense is not an obligatory entitlement for all prisoners but applies only to those who demonstrate they cannot bear defense costs without detriment to their own or family's necessary maintenance.

Parole chiave

Generato dall'IA
court-appointed defender right to defense inability to pay family maintenance wznowienie postępowania prisoner rights financial means

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 78 § 1 k.p.k.
podstawie art. 78 § 1 k.p.k. nie może być traktowane jako obligatoryjne
art. 437 § 1 k.p.k.
art. 530 § 3 k.p.k.
z art. 530 § 3 k.p.k. w zw.
art. 545 § 1 k.p.k.
437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 3 k.p.k. w zw. z art. 545 § 1 k.p.k.
art. 78 § 1 k.p.k
podstawie art. 78 § 1 k.p.k.
art. 437 § 1 k.p.k
art. 530 § 3 k.p.k
437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 3 k.p.k. w zw. z art. 545 § 1 k.p.k.
art. 545 § 1 k.p.k
437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 3 k.p.k. w zw. z art. 545 § 1 k.p.k.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

POSTANOWIENIE Z DNIA 27 STYCZNIA 2010 R.

II KO 117/09

Prawo do korzystania z obrony z urzędu na podstawie art. 78 § 1

k.p.k. nie może być traktowane jako obligatoryjne uprawnienie oskarżonego czy skazanego, przynależne mu na przykład z racji pozbawienia wolności, czy też wręcz konsekwencji samego skazania, ale powinno przysługiwać tylko tym oskarżonym lub skazanym, którzy rzeczywiście wykażą, że

nie są w stanie ponieść kosztów obrony bez uszczerbku dla niezbędnego

utrzymania siebie i rodziny. W sytuacji, gdy wniosek o wznowienie postępowania na korzyść może być złożony w każdym czasie, to fakt, że skazany wybrał – już po tym, jak złożył własnoręcznie sporządzony wniosek o

wznowienie postępowania – inny cel, i to nie mający charakteru koniecznego, wydatkowania posiadanych przez siebie środków, których suma

umożliwiałaby mu uzyskanie pomocy obrońcy z wyboru, nie może stanowić

podstawy do wyznaczeniu mu obrońcy z urzędu, nawet jeśli w dacie wezwania go do uzupełnienia braków formalnych wniosku o wznowienie,

przez sporządzenie i podpisanie wniosku przez adwokata, nie ma już wystarczających środków finansowych.

Przewodniczący: sędzia SN J. Matras.

Sąd Najwyższy w sprawie z wniosku Wojciecha A., skazanego z art.

156 § 1 pkt 2 i § 3 k.k. i in., o wznowienie postępowania, po rozpoznaniu w

Izbie Karnej na posiedzeniu, w dniu 27 stycznia 2010 r., zażalenia skazanego na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Izby Karnej Sądu

Najwyższego z dnia 14 grudnia 2009 r., o odmowie przyjęcia wniosku o

wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w W. z dnia 16 kwietnia 2004 r., na podstawie art.

437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 3 k.p.k. w zw. z art. 545 § 1 k.p.k.

p o s t a n o w i ł zaskarżone zarządzenie utrzymać w mocy.

UZASADNIENIE

Zaskarżonym zarządzeniem Przewodniczący II Wydziału Izby Karnej

Sądu Najwyższego odmówił przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania, wobec faktu, iż skazany wezwany do uzupełnienia braku formalnego

wniosku, poprzez sporządzenie i podpisanie tego wniosku przez adwokata,

w zakreślonym terminie braku tego nie uzupełnił. W zażaleniu skazany

podniósł, że nie stać go na obrońcę z wyboru, albowiem z kwoty 1500 zł

zostało mu potrącone 800 zł na założenie protez zębowych, na które w zakładzie karnym musiałby długo czekać, a następnie część pobrał na tzw.

„wypiski”, tak że obecnie ma tylko 147 zł.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zważyć należy, że w czasie składania przez skazanego wniosku o wznowienie postępowania miał

on do swojej dyspozycji ok. 1500 zł, a więc kwotę, która umożliwiała mu

ustanowienie obrońcy z wyboru dla złożenia wniosku o wznowienie postępowania. To, że w toku trwającej procedury co do tego wniosku zadysponował on znaczną częścią tych środków i to na te cele, które ponoszenia

wydatków nie wymagały (protezy zębowe), nie może stanowić argumentu

dla uwzględnienia zażalenia, czego konsekwencją musiałoby być wyznaczenie obrońcy z urzędu dla ewentualnego rozważenia istnienia podstaw

do wznowienia postępowania. Prawo do korzystania z obrony z urzędu na

podstawie art. 78 § 1 k.p.k. nie może być traktowane jako obligatoryjne

uprawnienie oskarżonego czy skazanego, przynależne mu np. z racji pozbawienia wolności, czy też wręcz konsekwencji samego skazania, ale powinno przysługiwać tylko tym oskarżonym lub skazanym, którzy rzeczywiście wykażą, że nie są w stanie ponieść kosztów obrony bez uszczerbku

dla niezbędnego utrzymania siebie i rodziny. W sytuacji, gdy wniosek o

wznowienie postępowania na korzyść może być złożony w każdym czasie,

to fakt, iż skazany wybrał – już po tym, jak złożył własnoręcznie sporządzony wniosek o wznowienie postępowania – inny cel, i to nie mający charakteru koniecznego, wydatkowania posiadanych przez siebie środków,

których suma umożliwiałaby mu uzyskanie pomocy obrońcy z wyboru, nie

może stanowić podstawy do wyznaczeniu mu obrońcy z urzędu, nawet jeśli

w dacie wezwania go do uzupełnienia braków formalnych wniosku o

wznowienie przez sporządzenie i podpisanie wniosku przez adwokata, nie

ma już wystarczających środków finansowych. Oczekiwanie w takiej sytuacji na ustanowienie obrońcy z urzędu na podstawie art. 78 § 1 k.p.k. jest

zatem zupełnie nieuprawnione i świadczy o niezrozumieniu charakteru tego uprawnienia a przyznanie obrońcy nastąpiłoby wbrew dyspozycji tego

przepisu.

Z tych powodów należało orzec, jak w postanowieniu.