Supreme Court partially allowed cassation due to ineffective defense counsel appointment violating fair trial rights.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court partially allowed the cassation appeal against a second-instance judgment convicting the defendant for robbery. The defense argued that the newly appointed counsel lacked time to consult the client or review the case files before the hearing. The court held that while the counsel's procedural omission was not intentional, the right to effective defense was violated by the rushed appointment, necessitating a retrial.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4 § 1, Art. 9, Art. 64 § 1 KPK; The right to effective defense requires sufficient time for counsel to consult the accused and review the case file, and a rushed appointment of defense counsel violates this right even if the omission was unintentional.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Wyrok z dnia 12 kwietnia 2001 r.
II KKN 529/98
Przewodniczący: SSN Tomasz Grzegorczyk
Sędziowie: SN Józef Musioł (spr.)
SN Józef Szewczyk
Sąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2001 r. sprawy
Siergieja D. skazanego z art. 210 § 2 KK69 z powodu kasacji, wniesionej
przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w (...) z dnia 7
maja 1998 r., sygn. II AKa (...) utrzymującego w mocy wyrok Sądu
Wojewódzkiego z dnia 8 stycznia 1998 r., sygn. (...)
I. uchyla zaskarżony wyrok Sądu Apelacyjnego i sprawę przekazuje
temu Sądowi do ponownego rozpoznania w trybie postępowania
odwoławczego;
II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. A. G. - Kancelaria
Adwokacka w W. kwotę 500 zł (pięćset złotych) za obronę z urzędu w
postępowaniu przed Sądem Najwyższym.
Uzasadnienie
Zaskarżonym kasacją wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (...) z dnia 27
maja 1998 r. sygn. akt II AKa (...) utrzymano wyrok Sądu Wojewódzkiego
z dnia 8 stycznia 1998 r. sygn. akt (...) mocą którego E. I. i S. D. uznani
zostali za winnych tego, że w dniu 18 marca 1996 r. w D., działając
wspólnie i w porozumieniu wraz z W. S. i innymi użyli gwałtu wobec Ireny
G., M. M. i dwojga małoletnich dzieci A. i W. M. polegającego na biciu,
krępowaniu rąk, posługując się przy tym niebezpiecznymi narzędziami w
postaci noży i broni palnej, po czym zabrali w celu przywłaszczenia
pieniądze polskie i dolary USA w łącznej kwocie 7.700 zł na szkodę
małżonków M. i M. M. - i za to na mocy art. 210 § 2 KK69 skazał ich na
karę po 6 lat pozbawienia wolności.
Powyższy wyrok Sądu Apelacyjnego zaskarżył kasacją obrońca
skazanego S. D., który zarzucając „rażące naruszenie prawa, które
mogło mieć wpływ na treść wyroku, polegające na obrazie art. 4 § 1, art.
9 oraz art. 64 § 1 KPK69.
Podnosząc te zarzuty obrońca wnosił o:
1. zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonego od
popełnienia zarzucanego mu czynu
2. uchylenie zaskarżonego wyroku i poprzedzającego go wyroku Sądu
pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania
właściwemu Sądowi.
Sąd Najwyższy zważył co następuje:
Kasacja częściowo jest słuszna.
Dnia 26 maja 1998 r. Przewodnicząca Wydziału II Karnego Sądu
Apelacyjnego wyznaczyła obrońcę z urzędu S. D. oskarżonego z art. 210
§ 2 KK adw. A. G. z zaznaczeniem, iż został wyznaczony termin
rozprawy apelacyjnej na dzień następny, to jest na dzień 27 maja 1998 r.
Na rozprawie apelacyjnej przed Sądem Apelacyjnym w dniu 27 maja
1998 r. nowowyznaczona obrońca z urzędu poparła apelację. W
rozprawie nie uczestniczył przebywający w Zakładzie Karnym oskarżony
S. D.
W tej sytuacji zarzut podniesiony w kasacji, iż obrońca nie miał
możliwości skonsultowania się z oskarżonym, i nie miał szans na
zapoznanie się z wielotomową sprawą jest zasadny. Wprawdzie obrońca
na rozprawie apelacyjnej nie wniósł zgodnie z art. 305 § 2 KPK69 o
odrzucenie rozprawy, ale to uchybienie obrońcy z urzędu nie może
wywoływać ujemnych skutków dla oskarżonego. Faktem jest, że obrońca
został wyznaczony obrońcą z urzędu w przededniu rozprawy i jego
argumenty podniesione w skardze kasacyjnej, bez względu na ocenę
jego zachowania musiały skutkować uchylenie zaskarżonego wyroku. W
grę bowiem wchodzi naruszenie prawa oskarżonego do rzetelnej obrony.
Jeśli chodzi o zarzut kasacji rażącego naruszenie art. 4 KPK to jest on
oczywiście bezzasadny, tak jak i niezasadny jest zarzut sprowadzający
się do kwestionowania ustaleń faktycznych.
Wobec wyżej przytoczonych argumentów powodujących uchylenie
zaskarżonego wyroku, nie zachodzi potrzeba dalszych rozważań w
przedmiocie bezzasadności pozostałych zarzutów kasacji.
Z powyższych przyczyn Sąd Najwyższy orzekł jak w wyroku.