Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KKN 484/00 Generato dall'IA

Supreme Court quashes criminal verdict for improper panel composition and excessive fine exceeding statutory limits.

Numero d'incarto II KKN 484/00
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the lower court's final judgment against four defendants for violating the law. The court found the trial panel improperly composed, lacking the required two lay judges as mandated by statute, and noted the defendant P. K. received a fine of 400 daily units, which exceeded the legal maximum of 360. Consequently, the verdict was annulled and the case remanded for retrial.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 28 § 1 k.p.k.; Art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.; Art. 33 § 1 k.k.; Art. 387 § 2 k.p.k. - A criminal trial conducted by a panel not composed according to statutory requirements constitutes a ground for annulment, and a fine imposed beyond the statutory maximum renders the judgment void.

Parole chiave

Generato dall'IA
improper panel composition excessive criminal fine lack of lay judges statutory sentencing limits procedural violation annulment criminal retrial police officer assault

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 28 § 1 k.p.k.
procesowego – art. 28 § 1 kpk – polegające na rozpoznaniu sprawy przez Sąd
Art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.
odwoławczą wymienioną w art. 439 § 1 pkt 2 kpk, naruszenie prawa
Art. 33 § 1 k.k.
ustawowych granic zakreślonych w art. 33 § 1 kk w wysokości 400 stawek
Art. 387 § 2 k.p.k.
dopuścił się też obrazy art. 387 § 2 kpk polegającej na tym, że przychylił się do
Art. 474 § 2 k.p.k.
112), a więc zgodnie z art. 474 §

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Uchwała SN z 15 kwietnia 1999 r., sygn. I KZP 11/99
ławników (vide: Uchwała SN z 15 kwietnia 1999 r., sygn. I KZP 11/99 –

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KKN 484/2000

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 21 marca 2001 r.

Sąd Najwyższy - Izba Karna na rozprawie w składzie następującym:

Przewodniczący: SSN – Tomasz Grzegorczyk

Sędziowie:

SN – Halina Gordon - Krakowska

SN – Wiesław Maciak (spraw.)

Protokolant – Teresa Jarosławska

przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej – Krzysztofa Parchimowicza

po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2001 r.

sprawy P. K., K. W., A. K. i M. C.

oskarżonych z art. 222 § 1 kk i art. 226 § 1 kk

z powodu kasacji na korzyść, wniesionej przez Prokuratora Generalnego,

sygn. DSN IV (…)

od prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Ł.

z dnia 26 lipca 2000 r., sygn. VII K (…)

uchyla zaskarżony wyrok i sprawę P. K., K. W., A. K. i M. C.

przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Ł.

UZASADNIENIE

Prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Ł. z dnia 26 lipca 2000 r.,

sygn. VII K (…), P. K., K. W., A. K. i M. C. uznani zostali winnymi

popełnienia przestępstwa z art. 222 § 1 kk, polegającego na naruszeniu

nietykalności cielesnej funkcjonariuszy Policji – A. N. i M. F. w związku z

pełnieniem przez nich obowiązków służbowych, za który to czyn P. K. skazany

został na karę grzywny w wysokości 400 stawek dziennych, przy wartości

jednej stawki dziennej w wysokości 10 zł, zaś pozostali współoskarżeni na kary

po 300 stawek dziennych o tej samej wartości. Ponadto K. W., A. K. i M. C.

uznani zostali winnymi popełnienia czynów z art. 226 § 1 kk, polegających na

znieważeniu słowami obelżywymi funkcjonariuszy Policji A. N. i M. F. i

ukarani za to karą grzywny po 300 stawek dziennych, o wartości stawki

dziennej 10 zł, każdy z nich. W stosunku do K. W., A. K. i M. C. Sąd Rejonowy

w Ł. orzekł kary łączne grzywny w wysokości po 500 stawek dziennych,

ustalając wartość jednej stawki dziennej na kwotę 10 zł.

Kasację od tego wyroku w trybie art. 521 kpk wniósł Prokurator

Generalny.

Zarzucając temu orzeczeniu „stanowiące bezwzględną przyczynę

odwoławczą wymienioną w art. 439 § 1 pkt 2 kpk, naruszenie prawa

procesowego – art. 28 § 1 kpk – polegające na rozpoznaniu sprawy przez Sąd

nienależycie obsadzony” wniósł „o uchylenie zaskarżonego wyroku i

przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Ł. do ponownego rozpoznania”.

W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja Prokuratora Generalnego jest w pełni zasadna.

Z danych zawartych w aktach przedmiotowej sprawy wynika, że

dochodzenie w tej sprawie trwało ponad dwa miesiące, bo w okresie od 11

stycznia 2000 r. (k. 64) do 30 marca 2000 r. (k. 112), a więc zgodnie z art. 474 §

2 kpk, sprawa ta winna być rozpoznana przed Sądem na zasadach ogólnych i w

składzie przewidzianym w art. 28 § 1 kpk, tj. jednego sędziego i dwóch

ławników (vide: Uchwała SN z 15 kwietnia 1999 r., sygn. I KZP 11/99 –

OSNKW z 1999 r., z. 5-6, poz. 28).

Taką też decyzję podjęto w zarządzeniu o wyznaczeniu rozprawy głównej

na dzień 16 czerwca 2000 r.(k. 168) i rozprawa toczyła się z udziałem ławników

(k. 191-192). Po jej odroczeniu – w dniu 25 lipca 2000 r. – poprowadzono ją już

jednak w składzie jednoosobowym, tj. jednego sędziego i w takim składzie

wydano też wymienione wyżej orzeczenie (k. 204 w zw. z k. 212 i 214).

Tego rodzaju procedowanie, stanowiące jedną z bezwzględnych przyczyn

odwoławczych, jest rażącym naruszeniem art. 439 § 1 pkt 2 kpk i powoduje

uchylenie zaskarżonego orzeczenia.

Niezależnie od powyższego, w omawianej sprawie Sąd Rejonowy w Ł.

dopuścił się też obrazy art. 387 § 2 kpk polegającej na tym, że przychylił się do

wniosków oskarżonych złożonych w trybie art. 387 § 1 kpk bez wyrażenia na to

zgody przez pokrzywdzonych (k. 204) oraz w sposób rażący naruszył też prawo

materialne, orzekając wobec oskarżonego P. K. karę grzywny z przekroczeniem

ustawowych granic zakreślonych w art. 33 § 1 kk w wysokości 400 stawek

dziennych, podczas gdy wymieniony przepis stanowi, iż wymierza się ją w

granicach od 10 stawek dziennych do 360 stawek dziennych.

Z przytoczonych powodów Sąd Najwyższy uwzględniając kasację

Prokuratora Generalnego zaskarżony wyrok uchylił i sprawę P. K., K. W., A. K.

i M. C. przekazał do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Ł.