Supreme Court quashes appeal judgment for failure to address all defense arguments regarding joint criminal liability.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court quashed the appellate court's judgment regarding defendant R. C. and remanded the case for retrial. The defense argued the lower court violated procedural rights by failing to address specific appeals concerning evidence evaluation and the scope of joint criminal responsibility. The court ruled that the appellate court erred by not considering all defense arguments, particularly those challenging the assessment of witness testimony and the precise role of the accused in the robbery.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 406 § 2 KPK; Art. 3 § 1, 2, 3 KPK; Art. 85 KPK; Art. 57 § 1, § 2 KK; Art. 73 § 1 KK69: An appellate court must address all substantive and procedural arguments raised by the defense; failure to consider specific claims regarding evidence evaluation or the scope of joint criminal liability constitutes a violation of the right to defense and requires remanding the case.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Wyrok z dnia 9 kwietnia 2001 r.
II KKN 482/98
Przewodniczący: SSN Józef Musioł
Sędziowie: SN Piotr Hofmański
SN Wiesław Kozielewicz (spr.)
Sąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2001 r. sprawy R. C.
skazanego z art. 210 § 2 KK w zb. z art. 212 § 1 KK w zw. z art. 10 § 2
KK69 z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku
Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 17 czerwca 1998 r.. sygn. II AKa (…)
zmieniającego wyrok Sądu Wojewódzkiego w W. z dnia 2 marca 1998 r.,
sygn. XVIII K (...)
I. uchyla zaskarżony wyrok i sprawę oskarżonego R. C. przekazuje
Sądowi
Apelacyjnemu
w
(…)
do
ponownego
rozpoznania
w
postępowaniu odwoławczym;
II. zarządza zwrot na rzecz oskarżonego R. C. kwoty 500 (pięćset)
złotych wniesionej przez niego opłaty od kasacji
Uzasadnienie
Sąd Wojewódzki w W. wyrokiem z dnia 2 marca 1998 r. sygn. akt XVIII K
(...) m.in. uznał A. S., T. S. i R. C. za winnych tego, że:
- w nocy z 19 na 20 grudnia 1995 r. w W. działając wspólnie i w
porozumieniu z nieletnim M. B. grożąc użyciem niebezpiecznego
narzędzia w postaci noża poprzez przystawienie go do szyi taksówkarza
J. J. oraz niszcząc mienie wartości 500 złotych stanowiące wyposażenie
samochodu marki „Ford Sierra” nr rej. (...) zabrali w celu przywłaszczenia
pieniądze w kwocie 310 złotych na szkodę pokrzywdzonego tj. czynu
wyczerpującego dyspozycje art. 210 § 2 KK w zb. z art. 212 § 1 w zw. z
art. 10 § 2 KK69 i za to na mocy tych przepisów, przyjmując za podstawę
skazania art. 210 § 2 KK oraz art. 40 § 1 KK69, wymierzył im kary po
pięć lat pozbawienia wolności i kary dodatkowe trzech lat pozbawienia
praw publicznych.
W apelacji od tegoż wyroku obrońca oskarżonego R. C. zarzucając:
1) obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 210 § 2 i art.
212 § 1 KK69 wynikającą z nieprawidłowego zastosowania powołanych
przepisów do stanu faktycznego niniejszej sprawy z uwagi na uznanie, że
oskarżony R. C. działał wspólnie i w porozumieniu z oskarżonymi T. i A.
S.,
2) obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, a
mianowicie obrazę art. 3 § 1 i 3 oraz art. 85 KPK69,
3)rażącą
niewspółmierność
wymierzonej
kary
wynikającą
z
niezastosowania przy orzekaniu art. 57 § 1 i § 2 KK oraz art. 73 § 1
KK69.
wniósł o zmianę wyroku w zaskarżonej części i uniewinnienie
oskarżonego od dokonania zarzucanego mu czynu, ewentualnie o
uchylenie tegoż wyroku, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania
lub zmianę wyroku w zaskarżonej części przez zastosowanie art. 57 § 1 i
§ 2 KK oraz art. 73 § 1 KK69 (...).
Powyższy wyrok zaskarżył również obrońca oskarżonych Adama S. i
Tomasza S. (...).
Sąd Apelacyjny w (...) wyrokiem z dnia 17 czerwca 1998 r. sygn. II AKa
(...) zmienił zaskarżony wyrok co do oskarżonych A. S. i T. S., zaś
utrzymał go w mocy odnośnie oskarżonego R. C. (...).
Od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) kasację złożył obrońca skazanego
R. C. Zarzucił w niej rażące naruszenie prawa procesowego, art. 3 § 1, 2
i 3 KPK, art. 4 § 1 KPK, art. 357 KPK69 przez to, że tenże Sąd utrzymał
w mocy część skazującą wyroku Sądu Wojewódzkiego na podstawie
dowodów kwestionowanych w apelacji, których to zarzutów apelacyjnych
Sąd Odwoławczy nie sprawdził. Wskazując na powyższe skarżący wniósł
o zmianę zaskarżonego wyroku i poprzedzającego go orzeczenia Sądu
Wojewódzkiego w W. poprzez uniewinnienie oskarżonego od dokonania
zarzucanego mu czynu, ewentualnie uchylenie tychże wyroków i
przekazanie sprawy R. C. Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania
(...).
Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 28 października 1999 r. sygn. II
KKN 482/98 wstrzymał wykonanie prawomocnego wyroku Sądu
Wojewódzkiego w W. z dnia 2 marca 1998 r. sygn. XVIII K (...) w
stosunku do skazanego R. C. (...).
Na rozprawie kasacyjnej w dniu 9 kwietnia 2001 r. Prokurator
Prokuratury Krajowej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i
przekazanie sprawy R. C. Sądowi Apelacyjnemu w (…) do ponownego
rozpoznania (...).
Sąd Najwyższy zważył co następuje;
Należało uwzględnić
wniosek
z kasacji i uchylić
wyrok
Sądu
Apelacyjnego w zaskarżonej części, i zgodnie ze stanowiskiem
oskarżyciela publicznego przekazać sprawę R. C. temu Sądowi do
ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.
Trafnie zauważa skarżący w uzasadnieniu kasacji, iż rozstrzygając w
niniejszej sprawie w części dotyczącej R. C. Sąd Apelacyjny nie
przedstawił w uzasadnieniu swojego stanowiska co do wszystkich
zarzutów i wniosków apelacji obrońcy tego oskarżonego (obraza art. 406
§ 2 KPK69). Nie odniósł się zwłaszcza do zarzutów tyczących dokonanej
przez Sąd I instancji, oceny dowodów, m.in. dowodu z zeznań świadka
M. B. (por. str. 18 uzasadnienia wyroku Sądu I instancji). W miejsce
rozważenia zarzutu z apelacji co do prawidłowości oceny tego dowodu,
sam poczynił ustalenia, że właśnie zeznania tego świadka przeczą temu,
iż oskarżony R. C. nie działał wspólnie i w porozumieniu z braćmi S. w
czasie rozboju typu kwalifikowanego dokonanym na pokrzywdzonym J. J.
(por. str. 9-10 uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego). Poza obszarem
głębszych rozważań Sądu Apelacyjnego w kontekście oceny zakresu
odpowiedzialności karnej oskarżonego R. C., pozostały też treści
wyjaśnień oskarżonych T. S. i A. S.
Zwrócić uwagę należy, że w orzecznictwie obowiązuje pogląd, iż każdy
ze współsprawców odpowiada w granicach swego zamiaru, i nie może
ponosić odpowiedzialności za eksces innego współsprawcy, a więc za
takie jego zachowanie i skutek, które nie były objętego jego zamiarem i
których nie mógł przewidzieć (por. OSNKW 1985, z. 11-12, poz. 91).
Właśnie na kwestie dotyczące dokładnego ustalenia roli oskarżonego R.
C. w przedmiotowym rozboju, a co za tym idzie i zakresie jego karnej
odpowiedzialności,
zwracano
uwagę
w
apelacji
obrońcy
tego
oskarżonego (...). Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Sąd Apelacyjny
nie poświęcił temu należytej uwagi.
Kierując się przedstawionymi motywami Sąd Najwyższy orzekł jak w
wyroku.