Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KKN 482/98 Generato dall'IA

Supreme Court quashes appeal judgment for failure to address all defense arguments regarding joint criminal liability.

Numero d'incarto II KKN 482/98
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the appellate court's judgment regarding defendant R. C. and remanded the case for retrial. The defense argued the lower court violated procedural rights by failing to address specific appeals concerning evidence evaluation and the scope of joint criminal responsibility. The court ruled that the appellate court erred by not considering all defense arguments, particularly those challenging the assessment of witness testimony and the precise role of the accused in the robbery.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 406 § 2 KPK; Art. 3 § 1, 2, 3 KPK; Art. 85 KPK; Art. 57 § 1, § 2 KK; Art. 73 § 1 KK69: An appellate court must address all substantive and procedural arguments raised by the defense; failure to consider specific claims regarding evidence evaluation or the scope of joint criminal liability constitutes a violation of the right to defense and requires remanding the case.

Parole chiave

Generato dall'IA
joint criminal liability scope of responsibility right to defense appellate procedure failure to address arguments witness testimony evaluation remand for retrial

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 210 § 2 KK
skazanego z art. 210 § 2 KK w zb.
Art. 212 § 1 KK
skazanego z art. 210 § 2 KK w zb. z art. 212 § 1 KK w zw. z art. 10 § 2
Art. 10 § 2 KK69
art. 10 § 2 KK69 i za to na mocy tych przepisów, przyjmując za podstawę
Art. 40 § 1 KK69
210 § 2 KK oraz art. 40 § 1 KK69, wymierzył im kary po
Art. 3 § 1, 2, 3 KPK
mianowicie obrazę art. 3 § 1 i 3 oraz art.
Art. 85 KPK
3 § 1 i 3 oraz art. 85 KPK69,
Art. 57 § 1, § 2 KK
niezastosowania przy orzekaniu art. 57 § 1 i § 2 KK oraz art.
Art. 73 § 1 KK69
§ 2 KK oraz art. 73 § 1 KK69 (...).
Art. 406 § 2 KPK69
zarzutów i wniosków apelacji obrońcy tego oskarżonego (obraza art. 406

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
OSNKW 1985, z. 11-12, poz. 91
OSNKW 1985, z. 11-12, poz. 91).

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Wyrok z dnia 9 kwietnia 2001 r.

II KKN 482/98

Przewodniczący: SSN Józef Musioł

Sędziowie: SN Piotr Hofmański

SN Wiesław Kozielewicz (spr.)

Sąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2001 r. sprawy R. C.

skazanego z art. 210 § 2 KK w zb. z art. 212 § 1 KK w zw. z art. 10 § 2

KK69 z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku

Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 17 czerwca 1998 r.. sygn. II AKa (…)

zmieniającego wyrok Sądu Wojewódzkiego w W. z dnia 2 marca 1998 r.,

sygn. XVIII K (...)

I. uchyla zaskarżony wyrok i sprawę oskarżonego R. C. przekazuje

Sądowi

Apelacyjnemu

w

(…)

do

ponownego

rozpoznania

w

postępowaniu odwoławczym;

II. zarządza zwrot na rzecz oskarżonego R. C. kwoty 500 (pięćset)

złotych wniesionej przez niego opłaty od kasacji

Uzasadnienie

Sąd Wojewódzki w W. wyrokiem z dnia 2 marca 1998 r. sygn. akt XVIII K

(...) m.in. uznał A. S., T. S. i R. C. za winnych tego, że:

- w nocy z 19 na 20 grudnia 1995 r. w W. działając wspólnie i w

porozumieniu z nieletnim M. B. grożąc użyciem niebezpiecznego

narzędzia w postaci noża poprzez przystawienie go do szyi taksówkarza

J. J. oraz niszcząc mienie wartości 500 złotych stanowiące wyposażenie

samochodu marki „Ford Sierra” nr rej. (...) zabrali w celu przywłaszczenia

pieniądze w kwocie 310 złotych na szkodę pokrzywdzonego tj. czynu

wyczerpującego dyspozycje art. 210 § 2 KK w zb. z art. 212 § 1 w zw. z

art. 10 § 2 KK69 i za to na mocy tych przepisów, przyjmując za podstawę

skazania art. 210 § 2 KK oraz art. 40 § 1 KK69, wymierzył im kary po

pięć lat pozbawienia wolności i kary dodatkowe trzech lat pozbawienia

praw publicznych.

W apelacji od tegoż wyroku obrońca oskarżonego R. C. zarzucając:

1) obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 210 § 2 i art.

212 § 1 KK69 wynikającą z nieprawidłowego zastosowania powołanych

przepisów do stanu faktycznego niniejszej sprawy z uwagi na uznanie, że

oskarżony R. C. działał wspólnie i w porozumieniu z oskarżonymi T. i A.

S.,

2) obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, a

mianowicie obrazę art. 3 § 1 i 3 oraz art. 85 KPK69,

3)rażącą

niewspółmierność

wymierzonej

kary

wynikającą

z

niezastosowania przy orzekaniu art. 57 § 1 i § 2 KK oraz art. 73 § 1

KK69.

wniósł o zmianę wyroku w zaskarżonej części i uniewinnienie

oskarżonego od dokonania zarzucanego mu czynu, ewentualnie o

uchylenie tegoż wyroku, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania

lub zmianę wyroku w zaskarżonej części przez zastosowanie art. 57 § 1 i

§ 2 KK oraz art. 73 § 1 KK69 (...).

Powyższy wyrok zaskarżył również obrońca oskarżonych Adama S. i

Tomasza S. (...).

Sąd Apelacyjny w (...) wyrokiem z dnia 17 czerwca 1998 r. sygn. II AKa

(...) zmienił zaskarżony wyrok co do oskarżonych A. S. i T. S., zaś

utrzymał go w mocy odnośnie oskarżonego R. C. (...).

Od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) kasację złożył obrońca skazanego

R. C. Zarzucił w niej rażące naruszenie prawa procesowego, art. 3 § 1, 2

i 3 KPK, art. 4 § 1 KPK, art. 357 KPK69 przez to, że tenże Sąd utrzymał

w mocy część skazującą wyroku Sądu Wojewódzkiego na podstawie

dowodów kwestionowanych w apelacji, których to zarzutów apelacyjnych

Sąd Odwoławczy nie sprawdził. Wskazując na powyższe skarżący wniósł

o zmianę zaskarżonego wyroku i poprzedzającego go orzeczenia Sądu

Wojewódzkiego w W. poprzez uniewinnienie oskarżonego od dokonania

zarzucanego mu czynu, ewentualnie uchylenie tychże wyroków i

przekazanie sprawy R. C. Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania

(...).

Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 28 października 1999 r. sygn. II

KKN 482/98 wstrzymał wykonanie prawomocnego wyroku Sądu

Wojewódzkiego w W. z dnia 2 marca 1998 r. sygn. XVIII K (...) w

stosunku do skazanego R. C. (...).

Na rozprawie kasacyjnej w dniu 9 kwietnia 2001 r. Prokurator

Prokuratury Krajowej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i

przekazanie sprawy R. C. Sądowi Apelacyjnemu w (…) do ponownego

rozpoznania (...).

Sąd Najwyższy zważył co następuje;

Należało uwzględnić

wniosek

z kasacji i uchylić

wyrok

Sądu

Apelacyjnego w zaskarżonej części, i zgodnie ze stanowiskiem

oskarżyciela publicznego przekazać sprawę R. C. temu Sądowi do

ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.

Trafnie zauważa skarżący w uzasadnieniu kasacji, iż rozstrzygając w

niniejszej sprawie w części dotyczącej R. C. Sąd Apelacyjny nie

przedstawił w uzasadnieniu swojego stanowiska co do wszystkich

zarzutów i wniosków apelacji obrońcy tego oskarżonego (obraza art. 406

§ 2 KPK69). Nie odniósł się zwłaszcza do zarzutów tyczących dokonanej

przez Sąd I instancji, oceny dowodów, m.in. dowodu z zeznań świadka

M. B. (por. str. 18 uzasadnienia wyroku Sądu I instancji). W miejsce

rozważenia zarzutu z apelacji co do prawidłowości oceny tego dowodu,

sam poczynił ustalenia, że właśnie zeznania tego świadka przeczą temu,

iż oskarżony R. C. nie działał wspólnie i w porozumieniu z braćmi S. w

czasie rozboju typu kwalifikowanego dokonanym na pokrzywdzonym J. J.

(por. str. 9-10 uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego). Poza obszarem

głębszych rozważań Sądu Apelacyjnego w kontekście oceny zakresu

odpowiedzialności karnej oskarżonego R. C., pozostały też treści

wyjaśnień oskarżonych T. S. i A. S.

Zwrócić uwagę należy, że w orzecznictwie obowiązuje pogląd, iż każdy

ze współsprawców odpowiada w granicach swego zamiaru, i nie może

ponosić odpowiedzialności za eksces innego współsprawcy, a więc za

takie jego zachowanie i skutek, które nie były objętego jego zamiarem i

których nie mógł przewidzieć (por. OSNKW 1985, z. 11-12, poz. 91).

Właśnie na kwestie dotyczące dokładnego ustalenia roli oskarżonego R.

C. w przedmiotowym rozboju, a co za tym idzie i zakresie jego karnej

odpowiedzialności,

zwracano

uwagę

w

apelacji

obrońcy

tego

oskarżonego (...). Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Sąd Apelacyjny

nie poświęcił temu należytej uwagi.

Kierując się przedstawionymi motywami Sąd Najwyższy orzekł jak w

wyroku.