Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KKN 450/00 Generato dall'IA

Supreme Court acquits defendant for political joke in cell not constituting insult to President under 1932 Criminal Code.

Numero d'incarto II KKN 450/00
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Accolto (Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland overturned a lower court conviction for insulting the President, ruling that the defendant's remark in a prison cell was merely a political joke. The prosecution argued the statement violated the 1932 Criminal Code, but the court found it lacked the necessary elements of insult or defamation. Consequently, the defendant was acquitted, establishing that not all disrespectful remarks constitute a crime.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 125 § 2 k.k. z 1932 r.; Art. 255 k.k. z 1932 r.; Art. 256 k.k. z 1932 r.: A political joke made in a closed prison cell does not constitute an insult to the President's honor or dignity under the 1932 Criminal Code.

Parole chiave

Generato dall'IA
insult to the President Criminal Code 1932 political joke prison cell remark acquittal of defendant honor and dignity Supreme Court ruling

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 125 § 2 k.k. z 1932 r.
mianowicie art. 125§2 k.k.
Art. 255 k.k. z 1932 r.
z art. 255 k.k. z 1932 r., nie polegała na obrazie jego godności osobistej
Art. 256 k.k. z 1932 r.
określonej w art. 256 k.k. z 1932 r., nie można też uznać by, zważywszy na jej
Art. 537 § 1 and 2 k.p.k.
Obywatelskich, Sąd Najwyższy uchylił na podstawie art. 537§1 i 2 k.p.k.
Art. 632 pkt. 2 k.p.k.
przepis art. 632 pkt. 2 k.p.k.
art.125§2 k.k
skazanego z art.125§2 k.k.
art. 255 k.k
z art. 255 k.k. z 1932 r., nie polegała na obrazie jego godności osobistej
art. 256 k.k
określonej w art. 256 k.k.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KKN 450/2000

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 3 kwietnia 2001 r.

Sąd Najwyższy w Warszawie Izba Karna na rozprawie w składzie

następującym :

Przewodniczący: SSN Halina Gordon – Krakowska

Sędziowie : SN - Elżbieta Sadzik (spraw.)

SN - Marek Sokołowski

Protokolant - Teresa Jarosławska

przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej - Józefa Gemry

po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2001 r.

sprawy M. O.

skazanego z art.125§2 k.k. z 1932 r.

z powodu kasacji wniesionej przez Rzecznika Praw Obywatelskich

od wyroku Sądu Apelacyjnego w W. z dnia 9 sierpnia 1949 r.,

zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w P. na sesji wyjazdowej w R. z dnia 25

kwietnia 1949 r., sygn. K…./49

uchyla zaskarżony wyrok oraz zmieniony nim wyrok Sądu Okręgowego

w P. na sesji wyjazdowej w R. z dnia 25 kwietnia 1949 r.

i uniewinnia M. O. od popełnienia przypisanego

mu czynu, a kosztami postępowania w sprawie obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w P. na sesji

Wyrokiem z dnia 25 kwietnia 1949 r.

wyjazdowej w R. uznał M. O. za winnego popełnienia przestępstwa określonego

w art.125§2 k.k. z 1932 r. i skazał go na karę 7 miesięcy więzienia.

Sąd Apelacyjny w W. z siedzibą w Ł. wyrokiem z dnia

9 sierpnia 1949 r. ( sygn. akt nie ustalono) zmienił zaskarżony wyrok

podwyższając wymierzoną przez Sąd I instancji karę do 1 roku i 3 miesięcy

więzienia.

Kasację od tego wyroku wniósł Rzecznik Praw Obywatelskich

zaskarżając go w całości.

Orzeczeniu temu zarzucił rażące naruszenie prawa materialnego, a

mianowicie art. 125§2 k.k. z 1932 r., polegające na uznaniu M. O. za winnego

przypisanego mu czynu, mimo braku w jego działaniu znamion przestępstwa

określonego w tym przepisie.

W związku z powyższym wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia oraz

zmienionego nim wyroku Sądu Okręgowego w P. i uniewinnienie M.O. od

popełnienia przypisanego mu przestępstwa.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja Rzecznika Praw Obywatelskich jest zasadna.

Trafnie w uzasadnieniu kasacji wywodzi się, iż inkrymimowana

wypowiedź

oskarżonego,

skwalifikowana

zaskarżonym

wyrokiem

jako

przestępstwo, stanowi w istocie rzeczy dowcip o charakterze politycznym

związany z osoba ówczesnego Prezydenta

Rzeczypospolitej Polskiej,

opowiedziany w zamkniętej celi aresztu milicyjnego.

Warunkiem odpowiedzialności sprawcy za czyn z art. 125§2 k.k. z

1932 r. było uwłaczanie czci lub powadze Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej,

w której to definicji – zgodnie z ówczesną doktryną i orzecznictwem mieściły

się zarówno stany faktycznej zniewagi z art. 255 i 256 k.k. z 1932 r., jak też i

takie zachowanie w postaci aktów lekceważenia, czy nawet nieprzyzwoitego

zachowania, które poza granice tego pojęcia wykraczały.

Wypowiedź oskarżonego nie stanowiła pomówienia osoby Prezydenta

z art. 255 k.k. z 1932 r., nie polegała na obrazie jego godności osobistej

określonej w art. 256 k.k. z 1932 r., nie można też uznać by, zważywszy na jej

niepubliczny

charakter,

stanowiła

akt

lekceważenia,

czy

takiego

nieprzyzwoitego zachowania, które wyczerpywałoby znamiona uwłaczania czci

i powadze Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w sposób inny niż

zniesławienie lub obraza, a zatem nie nosiła znamion przypisanego M. O.

przestępstwa.

Z

tych

powodów

uwzględniając

kasację

Rzecznika

Praw

Obywatelskich, Sąd Najwyższy uchylił na podstawie art. 537§1 i 2 k.p.k.

zaskarżony wyrok oraz zmieniony nim wyrok Sądu Rejonowego i M. O.

uniewinnił od przypisanego mu czynu.

Orzeczenie o kosztach sądowych postępowania w sprawie oparto o

przepis art. 632 pkt. 2 k.p.k.