Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KKN 409/98 Generato dall'IA

Supreme Court quashes appeal judgment for inconsistent finding of intentional negligence versus negligence in traffic accident case.

Numero d'incarto II KKN 409/98
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the appeal judgment because the appellate court inconsistently characterized the defendant's traffic violation as intentional while relying on that characterization to justify the sentence. The lower court had originally found the defendant guilty of negligent negligence, but the appellate court reclassified the breach of safety rules as intentional to support a harsher penalty. The court ruled this contradiction violated the principle of non-retroactivity and mandated a retrial by the district court.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 406 § 2 KPK; Art. 457 § 2 KPK: A judgment is void if the appellate court changes the nature of the offense from negligence to intent while maintaining the original facts, as this creates an evident contradiction violating the principle of non-retroactivity.

Parole chiave

Generato dall'IA
inconsistent sentencing negligence vs intent reformatio in peius traffic accident liability appellate contradiction principle of non-retroactivity criminal cassation

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 406 § 2 KPK
Art. 457 § 2 KPK
406 § 2 KPK69 obecnie art. 457 § 2 KPK.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Wyrok z dnia 9 kwietnia 2001 r.

II KKN 409/98

Przewodniczący: SSN Józef Musioł (spr.)

Sędziowie SN: Piotr Hofmański, SN Wiesław Kozielewicz.

Sąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2001 r. sprawy

Vladimira Z. skazanego z art. 145 § 2 KK69 w zw. z art. 10 § 3 KK69 z

powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu

Wojewódzkiego w P. z dnia 27 maja 1998 r., sygn. II Ka (...)

zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego z dnia 2 października 1997 r.,

sygn. (...) uchyla zaskarżony wyrok Sądu Wojewódzkiego i sprawę

przekazuje Sądowi Okręgowemu

do ponownego rozpoznania w

postępowaniu odwoławczym zarządzając zwrot skazanemu 300 zł

tytułem opłaty od kasacji.

Uzasadnienie

Wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 2 października 1997 r. sygn. akt (...)

Vladimir Z. uznany został za winnego tego, „że w dniu 1 czerwca 1997 r.

w miejscowości S., gm. G., w woj. p., kierując ciągnikiem siodłowym m-ki

„International” 97006 x 4 o nr rej. (...) wraz z naczepą VAN H 001 PS

3001 o nr rej (...) po drodze publicznej, nieumyślnie naruszył zasady

bezpieczeństwa

w

ruchu

drogowym

w

ten

sposób,

że

podjął

nieprawidłowy manewr hamowania naczepą pojazdu poruszającego się

po śliskiej nawierzchni jezdni w momencie pokonywania zakrętu w

prawo, nie dostosował prędkości jazdy do natężenia ruchu i mokrej

nawierzchni

oraz

przekroczył

prędkość

dozwoloną

w

obszarze

zabudowanym, w wyniku czego podczas pokonywania łuku drogi i

podjętego na niej manewru hamowania spowodował, iż naczepa ciągnika

na skutek zarzucenia zjechała na lewy pas jezdni i uderzyła w

poruszający się prawidłowo samochód osobowy m-ki „Nexia” o nr rej.

(...), kierowany przez L. S., w wyniku czego D. S. doznała obrażeń ciała

w postaci rozległych ran tłuczonych w obrębie powłoki głowy i twarzy,

wieloodłamowego złamania kości twarzoczaszki po stronie lewej,

rozległych otarć naskórka na twarzy, zaś L. S. - obrażeń ciała w postaci

rozległej rany otwartej w obrębie powłok głowy, wielomiejscowego

złamania kości sklepienia i podstawy czaszki oraz niemal całkowitego

wymóżdżenia,

sińca

i

drobnych

otarć

naskórka na

grzbietowej

powierzchni ręki lewej skutkujących ich zgonem, a także obrażeń ciała

doznali pasażerowie tego samochodu G. S. C. i jej syn K. S. w postaci

powierzchownych otarć naskórka na ciele i powierzchownych stłuczeń

naruszających czynności organizmu na okres poniżej dni siedmiu w obu

przypadkach oraz powstała poważna szkoda w imieniu G. C.-S. o

wartości 26.000 zł, tj. przestępstwa z art. 145 § 2 KK w zw. z art. 145 § 1

KK w zw. z art. 10 § 2 KK i za to skazano na karę 2 lat i 6 miesięcy

pozbawienia wolności oraz

orzekł zakaz prowadzenia pojazdów

mechanicznych na okres 2 lat.

Na skutek wniesienia środka prawnego na korzyść oskarżonego - Sąd

Wojewódzki w P. wyrokiem z dnia 27 maja 1998 r. sygn. akt II Ka (...)

zaskarżony wyrok zmienił w ten sposób, że podstawę wymiaru kary

uzupełnił o przepis art. 10 § 3 KK i w pozostałej części wyrok ten

utrzymał w mocy.

Powyższy wyrok Sądu Wojewódzkiego zaskarżył kasacją obrońca

skazanego.

Autor

kasacji

zarzucając

rażące

naruszenie

przepisów

prawa

procesowego mogące mieć wpływ na treść orzeczenia, w szczególności

na:

„1. wyraźnych zaniedbaniach w dociekaniu i ustaleniu stanu faktycznego

odpowiadającego prawdzie (art. 2 § 1 pkt 2 KPK);

2. niedostatecznym

badaniu

i

uwzględnieniu

okoliczności

przemawiających na korzyść oskarżonego i tłumaczeniu - nie dających

się usunąć wątpliwości - również na jego niekorzyść (art. 3 § 1 i 3 KPK) odnoszących się do bezkrytycznego przyjęcia:

a) że znaki drogowe w miejscu i w chwili wypadku były usytuowane

prawidłowo;

b) że przyczyną podjęcia przez oskarżonego gwałtownego hamowania

była jego obawa czy zdoła przy jeździe z nadmierną prędkością

bezkolizyjnie wyminąć się na łuku drogi z jadącym prawidłowo z

przeciwnego kierunku samochodem Nexia chociaż zebrany i utrwalony

materiał dowodowy pozwalał i obligował do przeciwnych, niż przypisano

oskarżonemu - ustaleń i ocen tych jakże istotnych dla rozstrzygnięcia

okoliczności (art. 3 § 1 w zw. z art. 357 KPK);

3. dokonaniu przez sąd odwoławczy zmiany - sprzecznej z zasadą

zakazu reformatio in peius (art. 383 § 1 KPK) przyjętego w orzeczeniu

Sądu meriti rodzaju nieumyślnej winy przypisanej oskarżonemu, w części

naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym na winę w tym

zakresie umyślną, a w konsekwencji bezpodstawnym i błędnym

interpretowaniu w uzasadnieniu wyroku przepisu art. 73 § 2 KK o

niedopuszczalności

stosowania

wobec

oskarżonego

warunkowego

zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności, mimo, ze wszelkie

właściwości podmiotowe skazanego i stopień przyczynienia się przez

niego do tragicznego w skutkach wypadku - za takim rozstrzygnięciem

zdecydowanie przemawiał”

wniósł

„o zmianę zaskarżonego wyroku i utrzymanego nim wyroku Sądu

Rejonowego (...) przez uznanie oskarżonego V. Z. za współwinnego w

przyczynieniu się do przypisanego mu czynu i zdecydowane złagodzenie

wymierzonej

mu

kary

pozbawienia

wolności

z

warunkowym

zawieszeniem jej wykonania oraz uchylenie w całości orzeczonej kary

dodatkowej zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych”.

Prokurator w odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie.

Sąd Najwyższy zważył co następuje.

Sąd Wojewódzki, poza uzupełnieniem o przepis art. 10 § 3 KK,

zaskarżony apelacją wyrok Sądu I instancji, (który skazując oskarżonego

z art. 145 § 1 i 2 KK przypisał nieumyślne naruszenie zasady

bezpieczeństwa w ruchu drogowym) utrzymał w mocy. Równocześnie

jednak w uzasadnieniu wydanego przez siebie wyroku przyjął, że „(...)

naruszenie przez oskarżonego zasad bezpieczeństwa w ruchu ma

charakter umyślny,

co Sąd Rejonowy trafnie odtworzył błędnie

definiując”. Dalej podał iż „świadome złamanie administracyjnego nakazu

jest przecież niewątpliwie przewinieniem umyślnym” (...). Dalej Sąd

Wojewódzki motywując swoje stanowisko w przedmiocie zasadności

wymierzonej oskarżonemu kary w następujący sposób podkreślił: „(...)

wymiar kary w zaskarżonym wyroku nie ujawnia dysproporcji, która

byłaby niewątpliwa gdyby zasadom bezpieczeństwa w ruchu drogowym

V. Z. uchybił nieumyślnie”.

Z

powyższego

ewidentnie

wynika

niespójność

wyroku

Sądu

Wojewódzkiego, którym utrzymał zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego i

w uzasadnieniu wyroku, w którym przyjął, iż oskarżony dopuścił się

umyślnego naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym,

podkreślił, że to umyślne, zdaniem tego Sądu, naruszenie zasad

bezpieczeństwa w ruchu drogowym w jakimś sensie przesądza o

słuszności wymierzonej kary.

Powyższe, choć nie stanowi, (jak tego chce autor kasacji), naruszenia

zakazu reformatio in peius, jest ewidentnym błędem i naruszeniem art.

406 § 2 KPK69 obecnie art. 457 § 2 KPK. Błąd ten musiał skutkować

uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Wojewódzkiego.

Jeżeli chodzi o pozostałe zarzuty kasacji to uznać je należy za

oczywiście bezzasadne. Zmierzają bowiem do, bądź kwestionowania

prawidłowości ustaleń faktycznych, bądź prawa Sądu I instancji do

swobodnej oceny dowodów.

Biorąc powyższe rozważania pod uwagę nie zachodzi potrzeba

uzasadniania ich zasadności.

Z powyższych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w wyroku.