Supreme Court quashes appeal judgment for inconsistent finding of intentional negligence versus negligence in traffic accident case.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court quashed the appeal judgment because the appellate court inconsistently characterized the defendant's traffic violation as intentional while relying on that characterization to justify the sentence. The lower court had originally found the defendant guilty of negligent negligence, but the appellate court reclassified the breach of safety rules as intentional to support a harsher penalty. The court ruled this contradiction violated the principle of non-retroactivity and mandated a retrial by the district court.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 406 § 2 KPK; Art. 457 § 2 KPK: A judgment is void if the appellate court changes the nature of the offense from negligence to intent while maintaining the original facts, as this creates an evident contradiction violating the principle of non-retroactivity.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Wyrok z dnia 9 kwietnia 2001 r.
II KKN 409/98
Przewodniczący: SSN Józef Musioł (spr.)
Sędziowie SN: Piotr Hofmański, SN Wiesław Kozielewicz.
Sąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2001 r. sprawy
Vladimira Z. skazanego z art. 145 § 2 KK69 w zw. z art. 10 § 3 KK69 z
powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu
Wojewódzkiego w P. z dnia 27 maja 1998 r., sygn. II Ka (...)
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego z dnia 2 października 1997 r.,
sygn. (...) uchyla zaskarżony wyrok Sądu Wojewódzkiego i sprawę
przekazuje Sądowi Okręgowemu
do ponownego rozpoznania w
postępowaniu odwoławczym zarządzając zwrot skazanemu 300 zł
tytułem opłaty od kasacji.
Uzasadnienie
Wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 2 października 1997 r. sygn. akt (...)
Vladimir Z. uznany został za winnego tego, „że w dniu 1 czerwca 1997 r.
w miejscowości S., gm. G., w woj. p., kierując ciągnikiem siodłowym m-ki
„International” 97006 x 4 o nr rej. (...) wraz z naczepą VAN H 001 PS
3001 o nr rej (...) po drodze publicznej, nieumyślnie naruszył zasady
bezpieczeństwa
w
ruchu
drogowym
w
ten
sposób,
że
podjął
nieprawidłowy manewr hamowania naczepą pojazdu poruszającego się
po śliskiej nawierzchni jezdni w momencie pokonywania zakrętu w
prawo, nie dostosował prędkości jazdy do natężenia ruchu i mokrej
nawierzchni
oraz
przekroczył
prędkość
dozwoloną
w
obszarze
zabudowanym, w wyniku czego podczas pokonywania łuku drogi i
podjętego na niej manewru hamowania spowodował, iż naczepa ciągnika
na skutek zarzucenia zjechała na lewy pas jezdni i uderzyła w
poruszający się prawidłowo samochód osobowy m-ki „Nexia” o nr rej.
(...), kierowany przez L. S., w wyniku czego D. S. doznała obrażeń ciała
w postaci rozległych ran tłuczonych w obrębie powłoki głowy i twarzy,
wieloodłamowego złamania kości twarzoczaszki po stronie lewej,
rozległych otarć naskórka na twarzy, zaś L. S. - obrażeń ciała w postaci
rozległej rany otwartej w obrębie powłok głowy, wielomiejscowego
złamania kości sklepienia i podstawy czaszki oraz niemal całkowitego
wymóżdżenia,
sińca
i
drobnych
otarć
naskórka na
grzbietowej
powierzchni ręki lewej skutkujących ich zgonem, a także obrażeń ciała
doznali pasażerowie tego samochodu G. S. C. i jej syn K. S. w postaci
powierzchownych otarć naskórka na ciele i powierzchownych stłuczeń
naruszających czynności organizmu na okres poniżej dni siedmiu w obu
przypadkach oraz powstała poważna szkoda w imieniu G. C.-S. o
wartości 26.000 zł, tj. przestępstwa z art. 145 § 2 KK w zw. z art. 145 § 1
KK w zw. z art. 10 § 2 KK i za to skazano na karę 2 lat i 6 miesięcy
pozbawienia wolności oraz
orzekł zakaz prowadzenia pojazdów
mechanicznych na okres 2 lat.
Na skutek wniesienia środka prawnego na korzyść oskarżonego - Sąd
Wojewódzki w P. wyrokiem z dnia 27 maja 1998 r. sygn. akt II Ka (...)
zaskarżony wyrok zmienił w ten sposób, że podstawę wymiaru kary
uzupełnił o przepis art. 10 § 3 KK i w pozostałej części wyrok ten
utrzymał w mocy.
Powyższy wyrok Sądu Wojewódzkiego zaskarżył kasacją obrońca
skazanego.
Autor
kasacji
zarzucając
rażące
naruszenie
przepisów
prawa
procesowego mogące mieć wpływ na treść orzeczenia, w szczególności
na:
„1. wyraźnych zaniedbaniach w dociekaniu i ustaleniu stanu faktycznego
odpowiadającego prawdzie (art. 2 § 1 pkt 2 KPK);
2. niedostatecznym
badaniu
i
uwzględnieniu
okoliczności
przemawiających na korzyść oskarżonego i tłumaczeniu - nie dających
się usunąć wątpliwości - również na jego niekorzyść (art. 3 § 1 i 3 KPK) odnoszących się do bezkrytycznego przyjęcia:
a) że znaki drogowe w miejscu i w chwili wypadku były usytuowane
prawidłowo;
b) że przyczyną podjęcia przez oskarżonego gwałtownego hamowania
była jego obawa czy zdoła przy jeździe z nadmierną prędkością
bezkolizyjnie wyminąć się na łuku drogi z jadącym prawidłowo z
przeciwnego kierunku samochodem Nexia chociaż zebrany i utrwalony
materiał dowodowy pozwalał i obligował do przeciwnych, niż przypisano
oskarżonemu - ustaleń i ocen tych jakże istotnych dla rozstrzygnięcia
okoliczności (art. 3 § 1 w zw. z art. 357 KPK);
3. dokonaniu przez sąd odwoławczy zmiany - sprzecznej z zasadą
zakazu reformatio in peius (art. 383 § 1 KPK) przyjętego w orzeczeniu
Sądu meriti rodzaju nieumyślnej winy przypisanej oskarżonemu, w części
naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym na winę w tym
zakresie umyślną, a w konsekwencji bezpodstawnym i błędnym
interpretowaniu w uzasadnieniu wyroku przepisu art. 73 § 2 KK o
niedopuszczalności
stosowania
wobec
oskarżonego
warunkowego
zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności, mimo, ze wszelkie
właściwości podmiotowe skazanego i stopień przyczynienia się przez
niego do tragicznego w skutkach wypadku - za takim rozstrzygnięciem
zdecydowanie przemawiał”
wniósł
„o zmianę zaskarżonego wyroku i utrzymanego nim wyroku Sądu
Rejonowego (...) przez uznanie oskarżonego V. Z. za współwinnego w
przyczynieniu się do przypisanego mu czynu i zdecydowane złagodzenie
wymierzonej
mu
kary
pozbawienia
wolności
z
warunkowym
zawieszeniem jej wykonania oraz uchylenie w całości orzeczonej kary
dodatkowej zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych”.
Prokurator w odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie.
Sąd Najwyższy zważył co następuje.
Sąd Wojewódzki, poza uzupełnieniem o przepis art. 10 § 3 KK,
zaskarżony apelacją wyrok Sądu I instancji, (który skazując oskarżonego
z art. 145 § 1 i 2 KK przypisał nieumyślne naruszenie zasady
bezpieczeństwa w ruchu drogowym) utrzymał w mocy. Równocześnie
jednak w uzasadnieniu wydanego przez siebie wyroku przyjął, że „(...)
naruszenie przez oskarżonego zasad bezpieczeństwa w ruchu ma
charakter umyślny,
co Sąd Rejonowy trafnie odtworzył błędnie
definiując”. Dalej podał iż „świadome złamanie administracyjnego nakazu
jest przecież niewątpliwie przewinieniem umyślnym” (...). Dalej Sąd
Wojewódzki motywując swoje stanowisko w przedmiocie zasadności
wymierzonej oskarżonemu kary w następujący sposób podkreślił: „(...)
wymiar kary w zaskarżonym wyroku nie ujawnia dysproporcji, która
byłaby niewątpliwa gdyby zasadom bezpieczeństwa w ruchu drogowym
V. Z. uchybił nieumyślnie”.
Z
powyższego
ewidentnie
wynika
niespójność
wyroku
Sądu
Wojewódzkiego, którym utrzymał zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego i
w uzasadnieniu wyroku, w którym przyjął, iż oskarżony dopuścił się
umyślnego naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym,
podkreślił, że to umyślne, zdaniem tego Sądu, naruszenie zasad
bezpieczeństwa w ruchu drogowym w jakimś sensie przesądza o
słuszności wymierzonej kary.
Powyższe, choć nie stanowi, (jak tego chce autor kasacji), naruszenia
zakazu reformatio in peius, jest ewidentnym błędem i naruszeniem art.
406 § 2 KPK69 obecnie art. 457 § 2 KPK. Błąd ten musiał skutkować
uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Wojewódzkiego.
Jeżeli chodzi o pozostałe zarzuty kasacji to uznać je należy za
oczywiście bezzasadne. Zmierzają bowiem do, bądź kwestionowania
prawidłowości ustaleń faktycznych, bądź prawa Sądu I instancji do
swobodnej oceny dowodów.
Biorąc powyższe rozważania pod uwagę nie zachodzi potrzeba
uzasadniania ich zasadności.
Z powyższych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w wyroku.