Supreme Court quashes lower court verdict for violating defendant's right to defense by holding trial without evidence.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court quashed the Regional Court's appeal verdict, which had upheld a conviction for a qualified misdemeanor. The Public Defender argued that the lower court violated procedural rights by failing to conduct any evidentiary hearing or question witnesses during the appeal proceedings. The Court ruled that the lower court's decision was based solely on statements made before the Collegium, which constituted a grave violation of the defendant's right to defense under the law in force at the time.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 512 § 4 k.p.w.; Art. 6 k.p.w.: A violation of the right to defense by holding an appeal hearing without conducting any evidentiary proceedings constitutes a grave procedural error requiring the quashing of the verdict.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KKN 325/01
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 14 grudnia 2001 r.
Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na posiedzeniu w składzie
następującym:
SSN
Przewodniczący: SSN
Marek Sokołowski
Sędziowie: SSN
Ewa Gaberle
Dorota Rysińska (spr.)
po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2001 r., w trybie art. 535 § 3 kpk
sprawy L. B.
oskarżonego z art. 86 § 1 kw
z powodu kasacji, wniesionej przez Rzecznika Praw Obywatelskich
od wyroku Sądu Rejonowego w Ł.
z dnia 12 marca 2001 r., sygn. VII Kws (…)
utrzymującego w mocy orzeczenie Kolegium do spraw Wykroczeń przy Sądzie
Rejonowym w Ł. z dnia 13 grudnia 2000 r. sygn. (…)
uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje do ponownego
rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Ł. w postępowaniu
odwoławczym.
UZASADNIENIE
Po rozpoznaniu odwołania złożonego przez oskarżonego L. B. od
orzeczenia Kolegium do spraw Wykroczeń przy Sądzie Rejonowym w Ł. z dnia
13 grudnia 2000 r., skazującego go za popełnienie, w dniu 15 września 2000 r.,
wykroczenia kwalifikowanego z art. 86 § 1 kw, Sąd Rejonowy w Ł., wyrokiem
z dnia 12 marca 2001 r., utrzymał zaskarżone orzeczenie w mocy.
Wyrok powyższy zaskarżony został kasacją wniesioną na korzyść
skazanego przez Rzecznika Praw Obywatelskich.
W kasacji tej podniesiono zarzut rażącego, mogącego mieć wpływ na
treść orzeczenia, naruszenia prawa procesowego w postaci art. 6 kpk, art. 133 §
2 w zw. z art. 117 § 2 kpk oraz art. 512 § 4 kpk, polegającego na
nieprawidłowym zawiadomieniu o terminie rozprawy oskarżonego L. B., co
uniemożliwiło mu udział w rozprawie odwoławczej i naruszyło jego prawo do
obrony
oraz
polegającego
na,
będącym
wynikiem
nieprawidłowego
zawiadomienia pokrzywdzonego J. W. o terminie rozprawy zaniechaniu
przesłuchania świadka S. W., mimo znaczenia tych dowodów (których treści
oskarżony zaprzeczał) dla rozstrzygnięcia sprawy.
Podnosząc powyższe, Autor kasacji wnosił o uchylenie zaskarżonego
wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Wniesiona
kasacja
jest
zasadna
w
stopniu
oczywistym
przy
uwzględnieniu stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonego
orzeczenia, a więc przed wejściem w życie, w dniu 17 października 2001 r.,
ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. Kodeks postępowania w sprawach o
wykroczenia (Dz. U. Nr 106, poz. 1148) oraz Przepisów wprowadzających tę
ustawę (Dz. U. Nr 106, poz. 1149).
Przede wszystkim, za w pełni trafny i wystarczający dla uznania
oczywistej zasadności kasacji uznać należało postawiony w skardze zarzut
obrazy obowiązującego wówczas przepisu art. 512 § 4 kpk, jakiej dopuścił się
Sąd Rejonowy rozpoznający niniejszą sprawę w postępowaniu odwoławczym.
Wprawdzie z § 1 art. 512 kpk wynikało, ze do odwołania od orzeczenia
kolegium do spraw wykroczeń stosuje się odpowiednio przepisy o apelacji,
jednak zarówno użycie stwierdzenia „odpowiednio”, jak i brzmienie
pozostałych przepisów art. 512 kpk wskazywało, że postępowanie odwoławcze
w sprawach o wykroczenia charakteryzowało szereg odrębności w stosunku do
postępowania apelacyjnego prowadzonego w trybie zwykłym. Jedna z tych
odrębności odnosiła się do zakresu postępowania dowodowego prowadzonego
w obu tych postępowaniach. Z treści przepisu art. 512 § 4 kpk, który stanowił
lec specialis w stosunku do art. 452 § 1 kpk, wynikała zasada przeprowadzania
postępowania dowodowego, zaś odstąpienie od bezpośredniego przesłuchania
osób traktowane było jako wyjątek.
Tymczasem w sprawie niniejszej Sąd Rejonowy nie przeprowadził na
rozprawie żadnego dowodu (złożono tylko sprawozdanie i odczytano jedynie
odwołanie oskarżonego – k. 48). Zasadnie przy tym podnosi skarżący, że
dotyczy to dowodów zarówno z wyjaśnień oskarżonego, jak i z zeznań
świadków, w tym nie tylko pokrzywdzonego J. W. oraz S. W., ale również tych,
o których przesłuchanie wnioskował oskarżony w swym odwołaniu. Trafnie też
podnosi Autor kasacji w jej uzasadnieniu, że orzeczenie Sądu Rejonowego
oparte zostało w gruncie rzeczy na wyjaśnieniach i zeznaniach, złożonych nie
przed sądem a przed Kolegium do spraw Wykroczeń, co – w świetle treści art.
392 w zw. z art. 510 i art. 458 kpk (por. m.in. wyrok Sądu Najwyższego z dnia
20 października 1999 r., V KKN 401/99, OSNKW 1999, z. 11-12, poz. 80) –
było niedopuszczalne.
Powyższe wykazuje w sposób jednoznaczny, że zarzucane naruszenie
przepisu art. 512 § 4 kpk miało charakter rażący i mogło mieć istotny wpływ na
treść zaskarżonego kasacją wyroku, skoro zapadł on bez przeprowadzenia
jakiegokolwiek dowodu. Już tylko przytoczone racje przemawiały więc za
koniecznością jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.
Rozpoznając
ponownie
sprawę,
Sąd
Rejonowy
przeprowadzi
postępowanie odwoławcze od zaskarżonego orzeczenia Kolegium zgodnie z
regułami określonymi w art. 6 § 3 cytowanych na wstępie Przepisów
wprowadzających Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia, nie
uchybiając wskazanym w niniejszym wywodzie przepisom prawa.