Supreme Court dismisses cassation appeal as obviously groundless due to lack of real violation of law.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the defendant against the lower court's conviction for theft and fraud. The defendant argued that the court violated procedural rights and misinterpreted the law regarding evidence and charges. The court rejected these claims, noting that the lower court properly analyzed the appeal arguments and that the defendant failed to demonstrate any real violation of law.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 463a d.kpk; Art. 406 § 2 d.kpk; The cassation appeal must be rejected as obviously groundless if the appellant fails to point out any real and serious violation of law.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KKN 266/98
POSTANOWIENIE
Dnia 20 grudnia 2000 r.
Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na posiedzeniu w składzie
następującym:
Przewodniczący: SSN
Tomasz Grzegorczyk
po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2000 r.
sprawy R. B.
skazanego z art. 216 i 265 § 1 kk z 1969 r.
z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Wojewódzkiego w P.
z dnia 16 grudnia 1997 r., sygn. IV Ka […]
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w O.
z dnia 7 lipca 1997 r., sygn. II K […]
oddala kasację jako oczywiście bezzasadną i obciąża
skazanego R. B. kosztami sądowymi postępowania
kasacyjnego.
UZASADNIENIE
W kasacji wysunięto zarzut obrazy art. 3 § 3, art. 4 § 1, art. 357 i 372 § 1
pkt 1 d.kpk przez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów i
nierozważenie dowodów korzystnych dla oskarżonego oraz rozstrzygnięcie nie
dających się usunąć wątpliwości na jego niekorzyść, a także art. 406 § 2 d.kpk
przez nieustosunkowanie się do wszystkich zarzutów i wniosków apelacji, a
nadto art. 216 i 265 § 1 kk z 1969 r. przez błędną ich wykładnię i niewłaściwe
zastosowanie.
Analizując te zarzuty należy zauważyć, że obrazę prawa materialnego
można skutecznie wywodzić jedynie, gdy przyjmuje się, że stan faktyczny jest
prawidłowo ustalony. Tymczasem skarżący poprzez zarzuty procesowe chce w
istocie swej wyrazić, że wadliwie ustalono powyższe okoliczności i przez to
obrażono prawo materialne. Zarzuty te stawiał już w skardze apelacyjnej i były
one zbadane przez sąd odwoławczy. Wczytując się w uzasadnienie tego sądu
trudno doprawdy dociec jaki zarzut apelacji został pominięty przez ten sąd i to
w sposób tak rażący, że mogło to mieć wpływ na treść tego wyroku. Kwestia
obrazy art. 3,4, 357 i 372 została poddana analizie, na co wskazuje uzasadnienie
na k. 481 – 494. Sąd odwoławczy tamże analizował też zarzut obrazy art. 216 i
265 § 1 i trafnie nie dopatrzył się naruszenia tych przepisów. Cena pojazdu ale i
okoliczności towarzyszące nabyciu dały podstawę do przypisania czynu z art.
216 d.kk. Zarzut zaś, że sądy uznały, iż przedłożony dla uzyskania pożyczki
dokument jest prawdziwy co widać „na pierwszy rzut oka” i nie udowodniły
przerobienia innymi dowodami jest zupełnie niezrozumiały. Dowodem jest
bowiem także wynik procesu myślowego (zob. T. Grzegorczyk, J. Tylman
Polskie postępowanie karne, Warszawa 1998, s. 415), a taki właśnie sądy
przeprowadziły oglądając ów dokument (k. 253), to zaś czy oskarżony musiał
czy też nie musiał się nim posłużyć nie ma znaczenia dla bytu czynu z art. 235 §
1 kk z 1969 r. W istocie zatem kasacja nie wskazuje, jak tego wymagał art.
463a d.kpk, żadnego realnego rażącego naruszenia prawa i dlatego musi być
uznana za oczywiście bezzasadną. Stąd też orzeczono jak na wstępie.
aw
f/jw