Criminal appeal dismissed; defendant's co-perpetrator status confirmed despite aiding argument.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the criminal appeal as obviously groundless, rejecting the defense's claim that the defendant was merely an accomplice. The court found that evidence established a clear division of roles and that the defendant possessed the requisite consciousness of the crime's execution. Consequently, the court held that no serious violation of law occurred, as the lower courts correctly evaluated the evidence to confirm the defendant's status as a co-perpetrator.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 210 § 1 kk z 1969 r.; Art. 3 § 3 kpk z 1969 r.; The court must evaluate evidence according to statutory rigor; if the prosecution's case is not refuted by the defense, the defendant's status as a co-perpetrator stands.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KKN 239/98
POSTANOWIENIE
Dnia 20 grudnia 2000 r.
Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na posiedzeniu w składzie
następującym:
Przewodniczący: SSN
Tomasz Grzegorczyk
po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2000 r.
sprawy D. S.
skazanego z art. 210 § 1 i 216 kk z 1969 r.
z powodu kasacji, wniesionej przez obrońców skazanego
od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 17 grudnia 1997 r., sygn. II AKa […]
zmieniającego wyrok Sądu Wojewódzkiego w R.
z dnia 23 października 1996 r., sygn. II K […]
oddala kasację jako oczywiście bezzasadną i obciąża
skazanego D. S. kosztami sądowymi postępowania
kasacyjnego.
UZASADNIENIE
W kasacji podniesiono zarzut obrazy art. 3 § 3 kpk z 1969 r. oraz art. 210
§ 1 d.kk przez przyjęcie, że skazany miał świadomość realizacji przez
współsprawców znamion przestępstwa z art. 210 § 1 kk realizując go zauważyć
trzeba, że w apelacji zarzucono przypisanie skazanemu czynu z art. 210 § 1
sugerując że dopuścił się on jedynie pomocnictwa do tego przestępstwa przez
udostępnienie pojazdu jego sprawcom (k. 252). Kwestię tę analizował sąd
odwoławczy i szeroki wywód w tej materii zawarto w uzasadnieniu wyroku
(k. 297-299).Ustalenia sądów zakwestionowane już, wykazują, że doszło
do podziału ról przy dokonywaniu przedmiotowego czynu, a przy tym nie
wykazano iżby w trakcie jego realizacji nastąpił eksces, którego nie
przewidywano. Kwestia świadomości skazanego co do przestępstwa jakie miało
być dokonane było więc przedmiotem uwagi sędziów, została wywiedziona w
oparciu o dowody, ocenione zgodnie z rygorami wskazanymi w art. 4 § 1 d.kpk,
i tylko w ocenie obrazy istniały powody nie dające się usunąć wątpliwości
w tej kwestii. Argumenty skargi kasacyjnej nie wskazują zatem iżby w sprawie
tej doszło do rażącego naruszenia prawa, a obrona w istocie swej chciałaby
inaczej, niż dokonały sądy, oceny dowodów, i przyjęcie przez to, że skazany
nie był współsprawcą czynu z art. 210 § 1 kk z 1969 r. W tym stanie rzeczy
skarga ta jest oczywiście bezzasadna i dlatego orzeczono jak na wstępie.
aw
f/jw