Supreme Court dismisses appeal as obviously groundless due to lack of serious procedural violation affecting verdict.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously groundless, ordering the defendant to bear the costs. The defendant argued that the lower courts committed serious procedural errors regarding evidence evaluation and legal qualification of fraud and non-support offenses. The court rejected these claims because the second-instance court did not re-evaluate evidence or apply the cited laws, and the alleged errors lacked merytorial substance to warrant a retrial.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 523 § 1 k.p.k.; Art. 535 § 3 k.p.k.: A cassation appeal is inadmissible if the alleged serious procedural violation did not play a significant role in the decision and could not have had a decisive impact on the outcome of the trial.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
II KK 99/23 POSTANOWIENIE Dnia 26 kwietnia 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Włodzimierz Wróbel po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 26 kwietnia 2023 r., na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. sprawy R. N., skazanego z art. 286 § 1 k.k., z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 30 września 2022 r., sygn. akt V Ka 743/22, zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego Lublin – Zachód w Lublinie z dnia 19 maja 2022 r, sygn. akt III K 192/21, p o s t a n a w i a:
1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2) obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIEWyrokiem Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie z dnia 19 maja 2022 r. (sygn. akt III K 192/21) R. N. został uznany winnym czynów z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. oraz z art. 209 § 1a k.k., za które wymierzono mu karę łączną 2 lat i 1 miesiąca pozbawienia wolności. Wyrok ten został częściowo zmieniony wyrokiem Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 30 września 2022 r. (sygn. akt V Ka 743/22), jednak w zakresie nieistotnym z punktu widzenia zarzutów kasacyjnych.
Od powyższego prawomocnego orzeczenia kasację wniósł obrońca skazanego, zarzucając wyrokowi „rażące naruszenie następujących przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia:1.Czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.a)naruszenie art. 286 § 1 k.k. przez jego niewłaściwe zastosowanie poprzez przyjęcie, że przypisany skazanemu czyn realizuje znamiona przestępstwa oszustwa;b)naruszenie art. 433 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 410, art. 7, art. 2 § 2, art. 5 § 2, art. 366 § 1, art. 424 § 1 k.p.k. polegające na utrzymaniu w mocy zaskarżonego wyroku mimo obowiązku ponownego rozpoznania sprawy wskutek wniesionych środków odwoławczych;c)art. 433 § 1 i 2, 457 § 3 i 5 § 1 k.p.k. polegające na ograniczeniu się przez Sąd Odwoławczy jedynie do ogólnikowego uzasadnienia wyroku i nie poddaniu wszechstronnej analizie zarzutów sformułowanych w apelacjach.d)art. 5 § 2 k.p.k. i 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. polegające na dokonaniu ocenydowodów w sposób przekraczający zasadę swobodnej ich oceny oraz na rozstrzygnięciu niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny zeznań pokrzywdzonego A.
M., wyjaśnień oskarżonego oraz wszystkich świadków i uznanie przez oba Sądy, że zeznania A. M. - pomimo iż stoją w sprzeczności z całym materiałem dowodowym, są w pełni wiarygodne, zasługują na pełne uwzględnienie i stanowiły główną podstawę dla Sądu dla ustalenia stanu faktycznego sprawy; skarżąca wskazuję, iż zgodnie z orzecznictwem dowód - w tym przypadku - zeznania pokrzywdzonego stanowią jedyny dowód, że do zdarzenia, którego miał się dopuścić oskarżony - taki dowód powinien zostać poddany bardzo wnikliwej i wszechstronnej analizie i ocenie, która uwzględnia również wszystkie pozostałe dowody i okoliczności zgromadzone w sprawie (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 21 listopada 2017 r.
II AKa 345/17);e)art. 5 § 2 k.p.k. i 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. polegające na dokonaniu oceny dowodów w sposób przekraczający zasadę swobodnej ich oceny oraz na rozstrzygnięciu nie dających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny zeznań pokrzywdzonego A. M. polegającej na bezpodstawnym uznaniu, iż w swoich zeznaniach konsekwentnie i wiarygodnie przedstawił on wszystkie wydarzenia z R. N., w sposób szczegółowy i konsekwentny opisał zachowanie oskarżonego a jego zeznania są logiczne i spójne, podczas, gdy prawidłowa analiza i ocena pozostałych dowodów (wyjaśnień oskarżonego i świadka K.
P.), które Sąd uznał za nieprzydatne lub niewiarygodne, powinna prowadzić do wniosku, że zeznania te złożyła osoba uzależniona od alkoholu, przejawiająca skrajnie negatywne nastawienie do oskarżonego, a prezentowana przez pokrzywdzonego wersja wydarzeń stoi w wyraźnej opozycji do zasad doświadczenia życiowego oraz zeznań pozostałych świadków;2.co do czynu z art. 209 § 1 a k.k.a) art. 433 § 1 k.p.k. w zw. z art 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. polegającą na nienależytym, sprzecznym z zasadami logicznego rozumowania i doświadczeniem życiowym rozpoznaniu sformułowanego w apelacji zarzutu obrazy przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu, a polegającą na przypisaniu oskarżonemu czynu z art. 209 § 1a k.k., podczas gdy okoliczności sprawy nakazują zakwalifikować zachowanie oskarżonego jako czyn z art. 209 § 1 k.k.”Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i utrzymanego nim w mocy wyroku Sądu Rejonowego i uniewinnienie skazanego od czynu z pkt.
I, zaś co do czynu z pkt II zmianę kwalifikacji prawnej czynu z art. 209 § 1 a kk. na art. 209 § 1 k.k. i wymierzenie R. N. kary grzywny, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu.Prokurator w odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym. Zarzuty 1 a), d) i e) są oczywiście bezzasadne, gdyż Sąd II instancji, utrzymując w zakresie skazania wyrok w mocy ani nie stosował prawa materialnego wskazanego w zarzucie, ani tym bardziej nie czynił swoich własnych ustaleń faktycznych ani nie dokonywał ponownej oceny dowodów.
Nie mógł zatem naruszyć przepisów prawa materialnego i procedury wskazanych w tym zarzucie. Natomiast zarzuty dotyczące błędnej kontroli odwoławczej w stosunku do obu przypisanych czynów, nie zostały praktycznie w ogóle uzasadnione. Skarżący na s. 7-8 kasacji przytacza fragmenty zeznań świadków, które miałyby świadczyć o sprzecznościach w osobowym materialne dowodowym oraz wskazuje, że Sąd (skarżący nie tłumaczy, o który sąd mu chodzi) pominął także fragmenty innych zeznań. Nie zagłębiając się nadto w znaczenie tych rzekomych błędów, skarżący konkluduje, że nie doszło do oszustwa ani przestępstwa kwalifikowanej niealimentacji.
W kasacji brakuje jakichkolwiek argumentów merytorycznych związanych z istotą rzekomo wadliwej kontroli odwoławczej. Sąd Najwyższy wobec tego nie jest w stanie odnieść się do zarzutów lakonicznie zaprezentowanych w petitum kasacji. Powszechnie w orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się skądinąd dość oczywistą tezę, że o "rażącym naruszeniu prawa" w rozumieniu art. 523 § 1 k.p.k. wolno mówić tylko wtedy, gdy doszło do poważnej obrazy prawa, a więc odgrywającej przy rozstrzyganiu sprawy znaczącą rolę. To jednak dla uznania kasacji za zasadną nie jest wystarczające - należy jeszcze wykazać, że owo rażące naruszenie prawa mogło wywrzeć istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia.
Powyższe kumulatywne przesłanki skuteczności kasacji nie zostały spełnione. Wobec czego należało orzec jak w sentencji. [ł.n]