Supreme Court dismissed cassation as obviously unfounded regarding witness credibility and procedural errors in criminal appeal.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, ordering the defendant to bear the costs. The defense argued that the lower courts failed to properly control the appeal regarding witness credibility and evidence requests, citing prior false testimony convictions. The court rejected these claims, noting the appellate court correctly verified witness statements and found no need for additional medical records.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4 k.p.k.; Art. 7 k.p.k.; Art. 410 k.p.k.; Art. 433 § 2 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k.: A cassation appeal alleging procedural violations regarding witness credibility and evidence control is dismissed as obviously unfounded if the appellate court has thoroughly verified the evidence and provided sufficient reasoning.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KK 97/14 POSTANOWIENIE Dnia 25 czerwca 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Sobczak na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 25 czerwca 2014 r.,sprawy B. Ł. D.skazanego z art. 156 § 3 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanegood wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 17 września 2013 r., sygn. akt II AKa […]utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w P.z dnia 16 kwietnia 2013 r., sygn. akt III K […], p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.
U Z A S A D N I E N I EWyrokiem Sądu Okręgowego w P. z dnia 16 kwietnia 2013 r., sygn. akt II K […] B. Ł. D. i został uznany winnym popełniania czynu z art. 156 § 3 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i skazany na karę 12 lat pozbawienia wolności. Na skutek apelacji wywiedzionych od tego orzeczenia, w tym przez obrońcę skazanego, Sąd Apelacyjny w […] wyrokiem dnia 17 września 2013 r., sygn. akt II AKa […] utrzymał wyrok Sądu I instancji w mocy uznając apelacje za oczywiście bezzasadne.Obrońca skazanego adw. P. S. złożył kasację w której zarzucił rażące naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k., art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. poprzez brak prawidłowej kontroli odwoławczej w zakresie zarzutu dowolnej a nie swobodnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego – a w szczególności zeznań świadków J.
F. i R. W. w sytuacji skazania ich uprzednio za fałszywe zeznania w tym postępowaniu oraz wobec istniejących wątpliwości co do ich zdolności spostrzegania i przekazywania spostrzeżeń; art. 410 k.p.k., art. 424 k.p.k., art. 433 § 2 k.p.k., art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k. oraz art. 6 k.p.k. oraz art. 170 § 1 § 2 k.p.k. i w zw. z art. 193 § 1 k.k. poprzez brak prawidłowej kontroli odwoławczej w zakresie zarzutu oddalenia wniosków dowodowego o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego psychologa na okoliczność zdolności spostrzegania i przekazywania swoich spostrzeżeń przez świadków F. i W., a w konsekwencji poprzez bezzasadną akceptację oddalenia przez Sąd I instancji wniosków dowodowych obrońcy – 8 stycznia 2013 r.; art. 410 k.p.k., art. 424 k.p.k., art. 433 § 2 k.p.k., art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k. w zw. z art. 170 § 1 § 2 k.p.k. poprzez brak prawidłowej kontroli odwoławczej w zakresie zarzutu nierozpoznania wniosku dowodowego o zwrócenie się do Szpitala […] w P. i do dr K. o przesłanie historii choroby J.
F., który leczył się neurologicznie i psychiatrycznie; art. 457 § 3 k.p.k. poprzez pominięcie w uzasadnieniu wyroku Sądu odwoławczego motywacji, dlaczego zarzut nierozpoznania wniosku dowodowego o zwrócenie się do Szpitala […] w P. i do dr K. zgłoszone we wniesionej apelacji Sąd uznał za niezasadny.Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sadu Apelacyjnego oraz wyroku Sądu Okręgowego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.Prokurator w odpowiedzi na kasacje wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy, zważył, co następuje:Kasacja jest bezzasadna w stopniu oczywistym dlatego podlega oddaleniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.Treść zarzutów kasacyjnych i przywołana na ich poparcie argumentacja wyjawia prawdziwy cel kasacji, poprzez którą jej Autor zmierza do wywołania przed Sądem Najwyższym ponownej - niejako „trzecioinstancyjnej” - kontroli orzeczenia Sądu I instancji.
Podniesione przez obrońcę zarzuty jako obraza prawa procesowego, których naruszenia miał dopuścić się Sąd Apelacyjny w toku kontroli instancyjnej orzeczenia Sądu Okręgowego, okazują się w rzeczywistości fortelem nieuprawnionej polemiki z poczynionymi w sprawie ustaleniami faktycznymi. Przypomnieć skarżącemu należy, że tego typu zabiegi, zmierzające do obejścia ograniczeń wynikających z art. 523 § 1 k.p.k., były już wielokrotnie krytykowane i negowane w orzecznictwie Sądu Najwyższego. Postępowanie kasacyjne nie służy ponownej kontroli orzeczenia Sądu I instancji albowiem ta rola została zarezerwowana Sądom odwoławczym, w tym wypadku Sądowi Apelacyjnemu w […], który - wbrew temu co zarzuca skarżący- wywiązał się ze swej funkcji w sposób prawidłowy.
Rzetelnie rozpoznał i omówił wszystkie zarzuty apelacyjne przedstawiając na kartach pisemnych motywówwyroku wystarczającą i przekonywającą argumentację. Z treści uzasadnienia w sposób zrozumiały wynika czym kierował się Sąd i z jakich powodów odmówił słuszności zarzutom apelacyjnym obrońcy.Obrońca za wszelka cenę, tak w apelacji jak i w kasacji, bez podania i wskazania rzeczowych argumentów, dąży do storpedowania zeznań świadków J. F. i R. W. jako pełnowartościowych źródeł dowodowych. Tymczasem te osobowe źródła dowodowe zostały w toku obu postępowań najpierw poddane wnikliwej ocenie i weryfikacji następnie rzetelnej kontroli.
Sąd I instancji na str. 12 i n. dokonał drobiazgowej analizy zeznań obu świadków, z pieczołowitą starannością odnosząc się do poszczególnych ich fragmentów, każdorazowo podając w jakim zakresie i dlaczego obdarowuje je wiarygodnością. Sąd Apelacyjny zaś dokonując kontroli w omawianym zakresie nie dopatrzył się w ocenie Sądu tychże zeznań jakichkolwiek błędów. Uwadze Sądu odwoławczego nie umknęła i ta cześć zeznań świadków, w której zaprzeczali obecności w inkryminowanym zdarzeniu. Podano i przytoczono szczegółowo te fragmenty zeznań świadków, w których podwali oni prawdziwe powody złożenia uprzednio odmiennych relacji (str. 7-9 uzasadnienia).
Podnoszony przez skarżącego argument skazania ww. świadków za składanie fałszywych zeznań, nie może sam przez się przesądzić o odmowie wiarygodności ich relacji. Należy podzielić w tym miejscu stanowiska Sądów obu instancji wedle których w aspekcie oceny relacji R. W. i J. F. nie można mówić o jakichkolwiek defektach w zakresie ich funkcji poznawczych, relacjonowania i postrzegania faktów. Z tej też przyczyny wniosek obrońcy o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego psychologa na okoliczność zdolności spostrzegania i przekazywania spostrzeżeń przez ww.
świadków słusznie został oddalony przez Sąd Okręgowy. Sąd II instancji odniósł się do tego zarzutu na str. 6-10 przedstawiając przekonywającą argumentację swego stanowiska. Stwierdzić także należy, że – w świetle zgromadzonego materiału dowodowego – nie było potrzeby występowania do Szpitala […] w P. i do dr K. o przesłanie historii choroby dotyczącej świadka J. F.. Jak słusznie zauważył prokurator w odpowiedzi na kasację, wszelkie okoliczności związane ze stanem zdrowia tego świadka zostały wystarczająco ustalone w toku postępowania przed Sądem I instancji.
Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia.[aw]