Legislator Giurisprudenza & Legislazione
DE FR IT EN
Analizza in Legislator
II KK 95/17 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal regarding temporary arrest warrant based on prior European arrest warrant and imprisonment sentence.

Numero d'incarto II KK 95/17
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)
Apri la fonte ufficiale Versione Markdown leggibile dalle macchine (.md)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the defense's appeal against a ruling authorizing a temporary arrest warrant for the defendant. The court found that the defendant's prior imprisonment exceeding three years and the existence of a European arrest warrant provided sufficient grounds for the warrant without needing further specific evidence. Consequently, the court upheld the lower court's decision to issue the preventive measure.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 249 § 1 k.p.k.; Art. 258 § 2 k.p.k.: The grounds for applying a temporary arrest warrant, including a prior sentence exceeding three years and a European arrest warrant, constitute independent special prerequisites for this preventive measure.

Parole chiave

Generato dall'IA
temporary arrest warrant European arrest warrant preventive measure prior imprisonment procedural law appeal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 249 § 1 k.p.k.
akt II KK 95/17 p o s t a n o w i ł: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie UZASADNIENIEZażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.Przy formułowaniu pod adresem zaskarżonego postanowienia dwóch zarzutów obrazy prawa procesowego, to jest art. 249 § 1 k.p.k. w zw.
Art. 258 § 1 pkt 1 k.p.k.
z art. 258 § 1 pkt 1 k.p.k. oraz art.
Art. 258 § 2 k.p.k.
oraz art. 258 § 2 k.p.k., uszło uwagi autora zażalenia – jak się wydaje – ugruntowane już w judykaturze zapatrywanie, że „podstawy stosowania tymczasowego aresztowania, określone w art.
Art. 259 § 1 k.p.k.
i przy braku przesłanek negatywnych określonych w art. 259 § 1 i 2 k.p.k., stanowią samodzielne przesłanki szczególne stosowania tego środka zapobiegawczego” (zob.
Art. 259 § 2 k.p.k.
i przy braku przesłanek negatywnych określonych w art. 259 § 1 i 2 k.p.k., stanowią samodzielne przesłanki szczególne stosowania tego środka zapobiegawczego” (zob.
art. 18 § 2 k.k
M.‎oskarżonego z art. 18 § 2 k.k.
art. 280 § 1 k.k
art. 249 § 1 k.p.k
akt II KK 95/17 p o s t a n o w i ł: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie UZASADNIENIEZażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.Przy formułowaniu pod adresem zaskarżonego postanowienia dwóch zarzutów obrazy prawa procesowego, to jest art. 249 § 1 k.p.k.
art. 258 § 1 pkt 1 k.p.k
z art. 258 § 1 pkt 1 k.p.k.
art. 258 § 2 k.p.k
oraz art. 258 § 2 k.p.k., uszło uwagi autora zażalenia – jak się wydaje – ugruntowane już w judykaturze zapatrywanie, że „podstawy stosowania tymczasowego aresztowania, określone w art.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
uchwa 7 sędziów SN z 19 stycznia 2012 r., I KZP 18/11, OSNKW 2012, z. 1, poz. 1

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KK 95/17 POSTANOWIENIE Dnia 2 sierpnia 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dorota Rysińska (przewodniczący)‎SSN Rafał Malarski (sprawozdawca)‎SSN Przemysław KalinowskiProtokolant Małgorzata Sobieszczańska w sprawie P. M. M.‎oskarżonego z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 280 § 1 k.k. i in.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu‎w dniu 2 sierpnia 2017 r.,‎zażalenia obrońcy oskarżonego na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 lipca 2017r., sygn. akt II KK 95/17 p o s t a n o w i ł: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie UZASADNIENIEZażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.Przy formułowaniu pod adresem zaskarżonego postanowienia dwóch zarzutów obrazy prawa procesowego, to jest art. 249 § 1 k.p.k. w zw. z art. 258 § 1 pkt 1 k.p.k. oraz art. 258 § 2 k.p.k., uszło uwagi autora zażalenia – jak się wydaje – ugruntowane już w judykaturze zapatrywanie, że „podstawy stosowania tymczasowego aresztowania, określone w art. 258 § 2 k.p.k., przy spełnieniu przesłanek wskazanych w art. 249 § 1 k.p.k. i art. 257 § 1 k.p.k. i przy braku przesłanek negatywnych określonych w art. 259 § 1 i 2 k.p.k., stanowią samodzielne przesłanki szczególne stosowania tego środka zapobiegawczego” (zob. uchw. 7 sędziów SN z 19 stycznia 2012 r., I KZP 18/11, OSNKW 2012, z. 1, poz. 1).Skoro zatem zebrane dowody wskazują na duże prawdopodobieństwo, że P. M.

M. popełnił przypisane mu w pierwszoinstancyjnym wyroku przestępstwo (tego skarżący w gruncie rzeczy nie neguje), i nie sposób skutecznie zaprzeczyć, że izolacja oskarżonego służyć będzie zabezpieczeniu postępowania przed różnymi utrudnieniami z jego strony, a stosowaniu in concreto tymczasowego aresztowania nie sprzeciwia się zasada minimalizacji i proporcjonalności środków zapobiegawczych, to już sam fakt skazania oskarżonego przez Sąd a quo na karę pozbawienia wolności znacząco przekraczającą 3 lata wolno było uznać za wystarczającą przesłankę do wydania zaskarżonego postanowienia.

Takiemu podejściu nie stały na przeszkodzie żadne szczególne względy. Silnie trzeba podkreślić, że realną obawę ucieczki lub ukrywania się P. M. M. uzasadniało w stopniu dostatecznym wydanie wobec niego w swoim czasie europejskiego nakazu aresztowania. Siłą rzeczy nie zachodziła potrzeba weryfikowania występowania owej obawy za pomocą takich czy innych dowodów ścisłych czy nawet swobodnych. Bez znaczenia było, czy oskarżony w miejscu, w którym został przez hiszpańskie organy ścigania zatrzymany, przebywał z zamiarem stałego pobytu i czy miejsce to było tym organom wcześniej znane.

Ważne, że pobyt oskarżonego za granicą stanowił przeszkodę w prowadzeniu procesu w Polsce.Dlatego orzeczono jak w dyspozytywnej części postanowienia. [aw]