Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KK 85/17 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation as inadmissible for challenging combined sentence proportionality under Art. 523 § 1 of the Code of Criminal Procedure.

Numero d'incarto II KK 85/17
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Inammissibile (Inadmissible)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation without examination, ruling it inadmissible under Article 523 § 1 of the Code of Criminal Procedure. The defense argued that the combined 14-year sentence was disproportionately high compared to the individual sentences and failed to consider good character opinions. The Court held that proportionality challenges cannot be the sole basis for a cassation appeal, rendering this specific legal argument procedurally invalid.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 523 § 1 k.p.k.; Kasacja nie może być wniesiona wyłącznie z powodu niewspółmierności kary, co uniemożliwia zaskarżenie wyroku łącznego wyłącznie na tej podstawie.

Parole chiave

Generato dall'IA
inadmissible cassation proportionality of sentence combined penalty Code of Criminal Procedure procedural bar disproportionate punishment defense argument

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 531 § 1 k.p.k.
XVIII K (…), na podstawie art. 531 § 1 k.p.k. oraz art.
art. 624 § 1 k.p.k.
oraz art. 624 § 1 k.p.k. w zw.
art. 518 k.p.k.
z art. 518 k.p.k. p o s t a n o w i ł 1.
art. 572 k.p.k.
Na podstawie art. 572 k.p.k. umorzył postępowanie karne w przedmiocie wydania wyroku łącznego obejmującego kary orzeczone wobec skazanego pozostałymi wyrokami wskazanymi w komparycji wyroku.
art. 523 § 1 k.p.k.
53 k.k., ma charakter pozorny, służący jedynie ominięciu ustawowego zakazu określonego w art. 523 § 1 k.p.k. Autorka kasacji nie stara się nawet ukryć rzeczywistych intencji, skoro jako główną postawę prawną zarzutu wskazuje przepis art.
art. 438 pkt 4 k.p.k.
art. 438 pkt 4 k.p.k. w związku z art.
art. 85a k.k.
w związku z art. 85a, art.
art. 86 k.k.
art. 53 k.k.
6 i art. 53 k.k., poprzez błędną wykładnię powyższych przepisów, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, poprzez utrzymanie w mocy wyroku Sądu Okręgowego w przedmiocie kary łącznej, orzeczonej z naruszeniem granic określonych w art.
art. 531 § 1 k.p.k
XVIII K (…), na podstawie art. 531 § 1 k.p.k.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KK 85/17 POSTANOWIENIE Dnia 20 kwietnia 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 20 kwietnia 2017 r., sprawy A. M. w przedmiocie wyroku łącznego z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 19 października 2016 r., sygn. II AKa (…), utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w W. z dnia 2 czerwca 2016 r., sygn. XVIII K (…), na podstawie art. 531 § 1 k.p.k. oraz art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k. p o s t a n o w i ł 1. pozostawić kasację bez rozpoznania, 2. zwolnić skazanego od kosztów sądowych za postępowanie kasacyjne.

UZASADNIENIESąd Okręgowy w W. wyrokiem łącznym z dnia 2 czerwca 2016 r. w sprawie XVIII K (…) połączył kary pozbawienia wolności wymierzone skazanemu A. M. wyrokami Sądu Rejonowego w W. w sprawie IV K (…) i Sądu Okręgowego w W. w sprawie XVIII K (…) i wymierzył mu karę łączną 14 lat pozbawienia wolności, zaliczając na jej poczet stosowne okresy rzeczywistego pozbawienia wolności. Na podstawie art. 572 k.p.k. umorzył postępowanie karne w przedmiocie wydania wyroku łącznego obejmującego kary orzeczone wobec skazanego pozostałymi wyrokami wskazanymi w komparycji wyroku.

Apelację od tego wyroku wniosła obrońca skazanego, zarzucając rażącą niewspółmierność kary łącznej wymierzonej skazanemu w stosunku do celów, jakie kara ta winna spełnić, przez nienależyte uwzględnienie dobrych opinii o skazanym A. M., a nadanie nadmiernego znaczenia rodzajowi popełnionych przez niego przestępstw. W konkluzji obrońca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i wymierzenie skazanemu kary łącznej 7 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.Po rozpoznaniu w postępowaniu odwoławczym opisanej apelacji Sąd Apelacyjny w (…) wyrokiem z dnia 19 października 2016 r., II AKa (…), utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie.Wyrok ten zaskarżyła kasacją obrońca skazanego podnosząc zarzut rażącego naruszenia prawa, tj. art. 438 pkt 4 k.p.k. w związku z art. 85a, art. 6 i art. 53 k.k., poprzez błędną wykładnię powyższych przepisów, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, poprzez utrzymanie w mocy wyroku Sądu Okręgowego w przedmiocie kary łącznej, orzeczonej z naruszeniem granic określonych w art. 85a, art. 86 i art. 53 k.k., poprzez niewłaściwe wyważenie poszczególnych elementów i nadanie nadmiernego znaczenia rodzajom popełnionych przez skazanego przestępstw, za które zostały wymierzone kary jednostkowe oraz nienależyte uwzględnienie dobrych opinii o oskarżonym.

Na zakończenie autorka kasacji wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu w (…) do ponownego rozpoznania.W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Regionalnej wniósł o jej oddalenie, jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja wniesiona przez obrońcę skazanego A. M. jest niedopuszczalna z mocy prawa i nie powinna zostać przyjęta przez Sąd Apelacyjny w toku postępowania okołokasacyjnego.Zgodnie z treścią art. 523 § 1 in fine k.p.k. kasacja nie może być wniesiona wyłącznie z powodu niewspółmierności kary.

Zakaz ten dotyczy zarówno kar jednostkowych, jak i kar łącznych. Ograniczenie powyższe oznacza zakaz wnoszenia kasacji jedynie na podstawie uchybienia z art. 438 pkt 4 k.p.k. Nie wolno więc w nadzwyczajnym środku zaskarżenia, jakim jest kasacja, formułować zarzutu obrazy przepisów prawa regulujących kwestie sądowego wymiaru kary, czy to zasady swobodnego uznania sędziowskiego w ramach ustawy, czy też zasady indywidualizacji kary, wyłącznie w kontekście niewspółmierności kary. Skoro obrońca we wniesionej kasacji kwestionował wyłącznie wymiar kary, mieszczący się w granicach ustawowego zagrożenia, należało kasację tę uznać za niedopuszczalną.

Odwołanie się zaś przez obrońcę skazanego A. M. w kasacji do kilku przepisów prawa materialnego, tj. art. 85a, art. 86 i art. 53 k.k., ma charakter pozorny, służący jedynie ominięciu ustawowego zakazu określonego w art. 523 § 1 k.p.k. Autorka kasacji nie stara się nawet ukryć rzeczywistych intencji, skoro jako główną postawę prawną zarzutu wskazuje przepis art. 438 pkt 4 k.p.k., mówiący o rażącej niewspółmierności kary, a w uzasadnieniu kasacji w najmniejszym nawet stopniu nie uzasadnia twierdzenia o obrazie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię wymienionych wcześniej przepisów.Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy na podstawie art. 531 § 1 w zw. z art. 530 § 2 k.p.k. orzekł, jak na wstępie. l.n