Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KK 81/07 Generato dall'IA

Supreme Court allows appeal when appeal involves factual issues and defendant requests presence.

Numero d'incarto II KK 81/07
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Accolto (Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland allowed the cassation appeal against a second-instance judgment that failed to summon the defendant to the appeal hearing. The defendant argued that the lower court violated procedural rights by not bringing him to court despite his request, given the appeal involved significant factual disputes. The court ruled that while legal-only appeals may proceed with only counsel present, appeals involving factual issues require the defendant's presence to ensure a fair trial.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 6 k.p.k.; Art. 451 k.p.k.: The court must summon the defendant to an appeal hearing unless the appeal concerns purely legal issues; when factual questions are at stake, the defendant's presence is required to safeguard the right to a fair trial.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal defendant presence factual issues fair trial rights procedural justice

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 6 k.p.k.
(...) Rację ma skarżący zarzucający orzeczeniu sądu odwoławczego rażącą obrazę prawa procesowego, a mianowicie art. 6 k.p.k. i art.
Art. 451 k.p.k.
Z brzmienia art. 451 k.p.k. wynika, że uprawnienie sądu do
Art. 5 § 2 k.p.k.
chociaż zeznania te są ogólnikowe, mało konkretne (art. 5 § 2 k.p.k. i art.
Art. 7 k.p.k.
Art. 45 ust. 1 Konstytucji
Z brzmienia art. 451 k.p.k.
Art. 42 ust. 2 Konstytucji
1 i art. 42 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej) oraz
Art. 6 ust. 1 i 3 lit. c EKPC
- art. 6 i 451 – zaniechanie doprowadzenia na rozprawę skazanego (...).
art. 451 k.p.k
Z brzmienia art. 451 k.p.k.
art. 200 k.k
Sąd Najwyższy w sprawie Grzegorza B., skazanego z art. 200 k.k.
art. 197 § 1 k.k
art. 197 § 1 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 21

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
V KK 236/06
wyroki Sądu Najwyższego z dnia 2 października 2006 r., V KK 236/06, LEX nr 198107; z dnia 28 października 2004
III KK 50/04
r., III KK 50/04, LEX nr 146316; z dnia 6 stycznia 2004 r., V KK 323/03,
V KK 323/03
r., III KK 50/04, LEX nr 146316; z dnia 6 stycznia 2004 r., V KK 323/03,
II KKN 871/01
LEX nr 147314; z dnia 6 listopada 2002 r., II KKN 871/01, LEX nr 74397;
IV KKN 591/00
IV KKN 591/00, LEX nr 51404; z dnia 27 lutego
III KKN 383/99
2001 r., III KKN 383/99, LEX nr 51992; uchwała Sądu Najwyższego z
KZP 25/01
dnia 18 października 2001 r., KZP 25/01, OSNKW 2001, z.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

WYROK Z DNIA 21 SIERPNIA 2007 R.

II KK 81/07

1. Z brzmienia art. 451 k.p.k. wynika, że uprawnienie sądu do

uznania, iż udział oskarżonego w rozprawie nie jest konieczny stanowi

wyjątek („chyba że”), natomiast doprowadzenie oskarżonego na rozprawę odwoławczą i wydanie pozytywnej decyzji w tym przedmiocie [„... sąd

odwoławczy (...) zarządza sprowadzenie ...”] powinno być regułą.

2. Wówczas gdy apelacja ogranicza się wyłącznie do kwestii prawnych, można uznać za wystarczające, aby w rozprawie apelacyjnej, pomimo złożenia przez oskarżonego wniosku o doprowadzenie, uczestniczył jedynie jego obrońca; w innych przypadkach, zwłaszcza gdy przedmiotem postępowania odwoławczego są kwestie natury faktycznej, to

umożliwienie oskarżonemu pozbawionemu wolności udziału w rozprawie

odwoławczej jest konieczne, ze względu na obowiązek zachowania reguł

rzetelnego procesu, w tym prawa do obrony.

Przewodniczący: sędzia SN E. Sadzik.

Sędziowie SN: M. Buliński (sprawozdawca),

H. Gordon–Krakowska.

Prokurator Prokuratury Krajowej: K. Parchimowicz.

Sąd Najwyższy w sprawie Grzegorza B., skazanego z art. 200 k.k. i

art. 197 § 1 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 21

sierpnia 2007 r., kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku

Sądu Okręgowego w W. z dnia 27 października 2006 r., zmieniającego

wyrok Sądu Rejonowego w O. z dnia 12 maja 2006 r.

u c h y l i ł zaskarżony wyrok i sprawę p r z e k a z a ł Sądowi Okręgowemu w W. do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.

Z uzasadnienia:

Wyrokiem Sądu Rejonowego w O. z dnia 12 maja 2006 r. Grzegorz

B. został skazany (...) łącznie na karę 6 lat pozbawienia wolności.

Apelację od tego wyroku złożył obrońca oskarżonego (...).

Sąd Okręgowy w W. wyrokiem z dnia 27 października 2006 r.

zmienił zaskarżone orzeczenie, przez uzupełnienie podstawy skazania

oskarżonego za czyn 1 i 2 – o art. 4 § 1 k.k. i art. 200 k.k. w brzmieniu

zgodnym z ustawą z dnia 1 maja 2004 r. (Dz. U. Nr 69, poz. 626), zaś za

czyn 3 – o art. 4 § 1 k.k. i art. 197 § 1 k.k. w brzmieniu zgodnym z ustawą z dnia 6 czerwca 1997 r. (Dz. U. Nr 88, poz. 563), a w pozostałym

zakresie wyrok ten utrzymał w mocy.

Kasację od tego wyroku złożył obrońca skazanego zarzucając temuż orzeczeniu rażącą obrazę przepisów postępowania, m. in.:

- art. 6 i 451 – zaniechanie doprowadzenia na rozprawę skazanego (...).

Na rozprawie przed Sądem Najwyższym obrońca skazanego poparł wniesioną kasację, a prokurator Prokuratury Krajowej poparł kasację

w zakresie pierwszego zarzutu i wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w postępowaniu

odwoławczym, w pozostałym zakresie wniósł o uznanie kasacji jako

oczywiście bezzasadnej.

W tej sytuacji Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

(...) Rację ma skarżący zarzucający orzeczeniu sądu odwoławczego rażącą obrazę prawa procesowego, a mianowicie art. 6 k.p.k. i art.

451 k.p.k. przez zaniechanie doprowadzenia na rozprawę apelacyjną

oskarżonego wnoszącego o to.

Z brzmienia art. 451 k.p.k. wynika, że uprawnienie sądu do uznania, iż udział oskarżonego w rozprawie nie jest konieczny stanowi wyjątek („chyba że”), natomiast doprowadzenie oskarżonego na rozprawę

odwoławczą i wydanie pozytywnej decyzji w tym przedmiocie [„... sąd

odwoławczy (...) zarządza sprowadzenie...”] powinno być regułą.

Sąd Najwyższy wielokrotnie wskazywał, że wówczas, gdy apelacja

ogranicza się wyłącznie do kwestii prawnych, można uznać za wystarczające, aby w rozprawie apelacyjnej, pomimo złożenia przez oskarżonego wniosku o doprowadzenie, uczestniczył jedynie jego obrońca; w

innych przypadkach, zwłaszcza gdy przedmiotem postępowania odwoławczego są kwestie natury faktycznej, to umożliwienie oskarżonemu

pozbawionemu wolności udziału w rozprawie odwoławczej jest konieczne, ze względu na obowiązek zachowania reguł rzetelnego procesu, w

tym prawa do obrony (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 2 października 2006 r., V KK 236/06, LEX nr 198107; z dnia 28 października 2004

r., III KK 50/04, LEX nr 146316; z dnia 6 stycznia 2004 r., V KK 323/03,

LEX nr 147314; z dnia 6 listopada 2002 r., II KKN 871/01, LEX nr 74397;

z dnia 25 maja 2001 r. IV KKN 591/00, LEX nr 51404; z dnia 27 lutego

2001 r., III KKN 383/99, LEX nr 51992; uchwała Sądu Najwyższego z

dnia 18 października 2001 r., KZP 25/01, OSNKW 2001, z. 1112, poz.

88).

W przedmiotowej sprawie w nader lakonicznej apelacji podniesiono

jednakże zarzut błędu w ustaleniach faktycznych oraz obrazę przepisów

postępowania przez rozstrzyganie poważnych wątpliwości na niekorzyść

oskarżonego i bezkrytyczne danie wiary zeznaniom pokrzywdzonych,

chociaż zeznania te są ogólnikowe, mało konkretne (art. 5 § 2 k.p.k. i art.

7 k.p.k.). W takim przypadku, zgodnie z art. 451 k.p.k., sąd odwoławczy

winien uwzględnić wniosek oskarżonego i zarządzić doprowadzenie go

na rozprawę by nie pozbawiać go przysługującego mu prawa do obrony

określonego m.in. w art. 6 k.p.k., jak i w przepisach rangi konstytucyjnej

(art. 45 ust. 1 i art. 42 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej) oraz

w normach traktatowych (art.6 ust.1 i 3 lit. c Europejskiej Konwencji o

Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności). (...)