Supreme Court dismisses appeal as obviously unfounded, rejecting factual error claims and confirming appellate court's duty.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, ruling that the appellate court properly reviewed evidence and reasoning. The defense argued the lower court arbitrarily ignored witness testimonies and relied on non-expert medical opinions, but the Supreme Court found these claims contradicted the appellate judgment's detailed analysis. The court emphasized that cassation proceedings do not re-examine factual findings or evidence evaluation, thereby upholding the lower court's decision.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 410 k.p.k.; Art. 535 § 3 k.p.k.: A cassation appeal based on the ground of factual error is inadmissible, and the appeal is obviously unfounded if the appellate court's reasoning sufficiently addresses the arguments without violating procedural rules.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
II KK 78/24 POSTANOWIENIE Dnia 23 kwietnia 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 23 kwietnia 2024 r., sprawy T. A. skazanego z art. 197 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 31 sierpnia 2023 r., sygn. akt V Ka 623/23, zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie z dnia 31 marca 2023 r., sygn. akt IX K 168/21, p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. zwolnić skazanego od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego, 3. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adwokata K.
M.– Kancelaria Adwokacka w L.– 885,60 zł (osiemset osiemdziesiąt pięć złotych i sześćdziesiąt groszy), w tym 23 % VAT, tytułem wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie kasacji. UZASADNIENIESąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie wyrokiem z dnia 31 marca 2023 r., IX K 168/21, uznał T. A. za winnego popełnienia czynu z art. 197 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. i za to, na podstawie art. 197 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. i art. 64 § 2 k.k. skazał go na karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, zaliczając na jej poczet okres pozbawienia wolności od 20 września 2020 r. godz. 16:15 do 19 lipca 2022 r. godz. 15:45 (pkt 1), w pkt 2 uniewinnił oskarżonego od popełnienia czynu z art. 207 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. Sąd orzekł o kosztach procesu oraz zasądził na rzecz obrońcy oskarżonego 6.576 zł tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu.Zaskarżając apelacją wyrok Sądu I instancji w zakresie pkt 1 w całości oraz w części nieuwzględniającej wniosku obrońcy o zasądzenie kosztów postępowania ponad kwotę 6.576 zł, obrońca oskarżonego zarzucił:„1. mającą istotny wpływ na treść orzeczenia, obrazę przepisów postępowania, tj. art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. polegającą na dokonaniu przez Sąd oceny dowodów w sposób dowolny, jednostronny oraz ukierunkowanej na skazanie T.
A. za czyn z pkt 1 aktu oskarżenia, co objawia się w zbagatelizowaniu dowodów świadczących wprost o braku możliwości przypisana oskarżonemu winy za ten czyn, co dotyczy w szczególności zeznań świadków R. S., S. S. oraz P. J., czy też opinii przygotowanej przez Katedrę i Zakład Medycyny Sądowej. Nadto oparto ustalenia o opinię zespołu lekarzy opiniujących w sprawach karnych i cywilnych, gdy wydający opinię T. I. nie jest biegłym sądowym i jego opinia nie może być wiążąca w sprawie (k.033).2. Powyższe doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia w sprawie polegającego na przyjęciu, że T.
A. dopuścił się swym zachowaniem popełnienia zarzucanego mu aktem oskarżenia przestępstwa — pkt I.”W zakresie zasądzenia kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu obrońca wskazał na:„3. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia polegający na ustaleniu przez Sąd Rejonowy, że należne obrońcy wynagrodzenie powinno wynosić kwotę 6.576 zł (kwota wskazana we wniosku z dnia 16 września 2022 r.), gdy wynagrodzenie należne obrońcy powinno wynieść 7.584 zł zgodnie z ostatnim wnioskiem z dnia 22 marca 2022 r.; co do zasady Sąd uznał za słuszne wyliczenie kosztów przedstawione przez obrońcę, jednak oparł się na zestawieniu kosztów z września 2022 r., które nie uwzględniało późniejszych terminów rozpraw.”W konkluzji obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego w zakresie czynu z art. 197 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k., jak również zmianę orzeczenia w zakresie wynagrodzenia za obronę oskarżonego i zasądzenie wynagrodzenia w kwocie 7.584 złotych.Wyrokiem z dnia 31 sierpnia 2023 r., V Ka 623/23, Sąd Okręgowy w Lublinie zmienił zaskarżone orzeczenie w ten sposób, że:1. czyn przypisany oskarżonemu zakwalifikował z art. 197 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., przyjmując te przepisy za podstawę skazania, zaś za podstawę wymiaru kary zgodnie z art. 11 § 3 k.k. przyjął art. 197 § 1 k.k.,2. orzeczoną karę pozbawienia wolności obniżył do 2 lat i 6 miesięcy,3. wysokość wynagrodzenia obrońcy za I instancję ustalił na kwotę 6.912 zł,4. uchylił rozstrzygnięcie o zwolnieniu oskarżonego od opłaty za I instancję; zwolnił oskarżonego od opłaty za obie instancje oraz wydatków postępowania odwoławczego, którymi obciążył Skarb Państwa (pkt IV).W pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.We wniesionej kasacji, zaskarżając wyrok Sądu odwoławczego z pkt 1 i 2, obrońca zarzucił rażące naruszenie prawa procesowego wyrażające się obrazą „art. 433 § 2 k.p.k. oraz 457 § 3 k.p.k. polegającą na nierozważeniu przez Sąd Okręgowy w wystarczającym stopniu oraz nienależytym uzasadnieniu zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania, która miała istotny wpływ na treść orzeczenia tj. art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. polegającą na dokonaniu przez Sąd oceny dowodów w sposób dowolny, jednostronny oraz ukierunkowanej na skazanie T.
A. za czyn z pkt I aktu oskarżenia, co objawia się w zbagatelizowaniu dowodów świadczących wprost o braku możliwości przypisana oskarżonemu winy za ten czyn, co dotyczy w szczególności zeznań świadków R. S., S. S. oraz P. J., czy też opinii przygotowanej przez Katedrę i Zakład Medycyny Sądowej. Nadto oparto ustalenia o opinię zespołu lekarzy opiniujących w sprawach karnych i cywilnych, gdy wydający opinię T. I. nie jest biegłym sądowym i jego opinia nie może być wiążąca w sprawie (k.033); Powyższe naruszenie przepisów postępowania doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia w sprawie polegającego na przyjęciu, że T.
A. dopuścił się swym zachowaniem popełnienia zarzucanego mu aktem oskarżenia przestępstwa - pkt I.”W następstwie tego zarzutu obrońca wniósł o uchylenie wyroku Sądu II instancji i uniewinnienie T. A., ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Lublinie.Wniósł również „o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu T. A. za sporządzenie kasacji, które to koszty nie zostały opłacone ani w całości, ani w części, przy zastosowaniu Rozporządzenia o opłatach za czynności adwokackie oraz zasady podwyższenia stawki do jej dwukrotności, tak jak ustalił to Sąd I instancji tj. w kwocie 1440 zł.”W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kwestionowanie przez obrońcę skazanego prawidłowości przeprowadzonej przez Sąd Okręgowy w Lublinie kontroli odwoławczej postępowania prowadzonego przed Sądem Rejonowym oraz wydanego orzeczenia, nie znajduje uzasadnienia w lekturze rozstrzygnięcia Sądu odwoławczego.Należy przypomnieć, że powtórzenie w skardze kasacyjnej argumentacji zaprezentowanej uprzednio w apelacji, co uczynił skarżący (zarzut kasacyjny jest powtórzeniem zarzutu apelacyjnego z pkt 1 i 2, także w zakresie uzasadnienia), może być skuteczne tylko wówczas, gdy Sąd II instancji nie rozpozna należycie wszystkich zarzutów i nie odniesie się do nich, co w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca.
Wbrew twierdzeniom autora kasacji Sąd Okręgowy dokonał trafnej kontroli odwoławczej aprobując dokonane przez Sąd Rejonowy ustalenia faktyczne w sprawie, oparte na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, nie naruszając reguł odnoszących się do uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego wskazanych w art. 457 § 3 k.p.k., sprostał wymogom przepisu art. 433 § 2 k.p.k. i w sposób wyczerpujący i rzetelny rozpoznał wszystkie stawiane w apelacji zarzuty. Lektura uzasadnienia wyroku Sądu odwoławczego nie potwierdza stanowiska obrońcy jakoby Sąd ten nie rozważył w wystarczającym stopniu oraz nienależycie uzasadnił zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów procesowych, tj. art. 4 k.p.k., art. 7 i art. 410 k.p.k.
Stawiany w kasacji zarzut sprowadza się w swojej istocie do zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, który to zarzut jest niedopuszczalny jako podstawa kasacji. Posłużył on obrońcy do powtórzenia tezy, jakoby zbagatelizowano dowody wprost świadczące o braku możliwości przypisania skazanemu winy w postaci zeznań świadków R. S., S. S. i P. J. oraz opinii przygotowanej przez Katedrę i Zakład Medycyny Sądowej, czy oparto ustalenia na opinii zespołu lekarzy, wśród których był T. I., który nie jest biegłym sądowym i jego opinia nie może być wiążąca. Stanowisko to jest nietrafne, a wręcz nieprawdziwe, ignoruje bowiem wywody zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego kasacją wyroku.
Sąd odwoławczy, poza uwagami teoretycznymi odnoszącymi się do prawniczej poprawności sformułowanych zarzutów, odniósł się szczegółowo do każdej kwestii poruszanej w apelacji i swoje stanowisko w tej mierze należycie uzasadnił. Nie może być zatem mowy o tym, by Sąd ten naruszył swoje obowiązki wynikające z treści art. 433 § 2 k.p.k. i by motywacyjna część zaskarżonego wyroku nie odpowiadała wymaganiom zawartym w art. 457 § 3 k.p.k. Oczywista bezzasadność zarzutu kasacyjnego jest wręcz rażąca, co powoduje, że w ocenie Sądu Najwyższego niecelowe jest powtarzanie argumentacji Sądu Okręgowego, w szczególności zawartej na stronach 10 – 13 i 15 – 16 uzasadnienia jego wyroku.Na koniec należy przypomnieć, że kasacja, jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, skierowana jest przeciwko orzeczeniu Sądu odwoławczego, a postępowanie kasacyjne nie jest postępowaniem, którego celem jest powtórna kontrola odwoławcza, dlatego też w toku tego postępowania z założenia nie dokonuje się kontroli poprawności oceny poszczególnych dowodów, nie weryfikuje zasadności ustaleń faktycznych i nie bada współmierności orzeczonej kary.Mając powyższe na uwadze, kasację obrońcy skazanego uznać należało za oczywiście bezzasadną i oddalić ją na posiedzeniu w trybie przepisu art. 535 § 3 k.p.k.O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu Sąd orzekł na podstawie § 11 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (tekst jedn.
Dz. U. z 2023.1964 z późn. zm.), powiększając należność o 23% VAT i nie znajdując podstaw do uznania, że nakład pracy autora kasacji uzasadniał przyznanie wynagrodzenia w wysokości podwójnej stawki minimalnej. [PGW] [ms]