Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KK 63/12 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal against temporary arrest order due to serious charges and flight risk.

Numero d'incarto II KK 63/12
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court upheld the lower court's order of temporary arrest for two months against the accused. The prosecution argued that the defendant faces serious charges under the Criminal Code and poses a significant risk of hindering proceedings or fleeing justice. The Court rejected the appeal, finding no factual or legal basis to challenge the lower court's assessment of the defendant's dangerousness and the necessity of the coercive measure.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 258 § 2 k.p.k.; Art. 249 § 1 k.p.k.: Temporary arrest is justified when the accused faces serious charges that may hinder proceedings or enable escape, provided there is a high probability of guilt and no circumstances warranting release.

Parole chiave

Generato dall'IA
temporary arrest coercive measure serious charges hindering proceedings flight risk criminal procedure supreme court appeal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 258 § 2 k.p.k.
Stąd też trafnie Sąd I instancji uznał, iż zaistniała wobec oskarżonego określona w art. 258 § 2 k.p.k., przesłanka szczególna stosowania tymczasowego aresztowania.
Art. 249 § 1 k.p.k.
Art. 259 k.p.k.
art. 538 § 2 k.p.k
Sąd Najwyższy na podstawie art. 538 § 2 k.p.k.
art. 258 §2 k.p.k
Stąd też trafnie Sąd I instancji uznał, iż zaistniała wobec oskarżonego określona w art. 258 § 2 k.p.k., przesłanka szczególna stosowania tymczasowego aresztowania.
art. 13 § 1 k.k
środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania na okres dwóch miesięcy, to jest do dnia 17 marca 2013 r.Uzasadniając tą decyzję Sąd Najwyższy podniósł, że oskarżonemu, któremu zarzucono popełnienie przestępstwa z art. 13 § 1 k.k.
art. 148 § 2 k.k
z art. 148 § 1 kk i innych‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu‎w dniu 19 lutego 2013 r.,‎zażalenia wniesionego przez oskarżonego na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia 2013r., o zastosowaniu tymczasowego aresztowania na podstawie art.
art. 157 § 1 k.k
art. 249 § 1 k.p.k
art. 259 k.p.k

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KK 63/12 POSTANOWIENIE Dnia 19 lutego 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Cesarz (przewodniczący)‎SSN Małgorzata Gierszon (sprawozdawca)‎SSN Roman SądejProtokolant Anna Janczak przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Bogumiły Drozdowskiej‎w sprawie A. P. C.‎oskarżonego z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 148 § 1 kk i innych‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu‎w dniu 19 lutego 2013 r.,‎zażalenia wniesionego przez oskarżonego na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia 2013r., o zastosowaniu tymczasowego aresztowania na podstawie art. 518 kpk w zw. z art. 426 § 2 kpk p o s t a n o w i ł : utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 17 stycznia 2013 r. Sąd Najwyższy na podstawie art. 538 § 2 k.p.k. w zw. z art. 258 §2 k.p.k. zastosował wobec oskarżonego A. C. środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania na okres dwóch miesięcy, to jest do dnia 17 marca 2013 r.Uzasadniając tą decyzję Sąd Najwyższy podniósł, że oskarżonemu, któremu zarzucono popełnienie przestępstwa z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 2 k.k. w zb. z art. 157 § 1 k.k. i in. grozi surowa kara, której to wymiar może powodować, że w przypadku niezastosowania środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania, może on utrudniać bieg postępowania lub podejmować próby uniknięcia odpowiedzialności karnej.Stąd też w celu uniknięcia takiej sytuacji uzasadnione jest zastosowanie wobec oskarżonego tymczasowego aresztowania do czasu w którym możliwe będzie ponowne rozpoczęcie postępowania przed sądem pierwszej instancji.Zażalenie na to postanowienie wniósł oskarżony.Zarzucił mu: błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę „polegający na całkowicie dowolnym uznaniu, że zabezpieczenie prawidłowego toku dalszego postępowania wymaga stosowania wobec niego tymczasowego aresztowania” (k. 126) i wniósł uchylenie zaskarżonego postanowienia.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Zażalenie jest bezzasadne w stopniu oczywistym.Brak jest jakichkolwiek podstaw – tak faktycznych, jak i prawnych – do podważenia trafności zaskarżonego postanowienia.Podnoszone przez skarżącego w zażaleniu okoliczności bądź to nie mają żadnego znaczenia dla kontroli odwoławczej wskazanego postanowienia, bądź też są całkowicie dowolne.

Nie uwzględniają w istocie bowiem zaistnienia w sprawie tych przesłanek, które Sąd I instancji wskazał jako uzasadniające zastosowanie wobec oskarżonego tymczasowego aresztowania.Nie ulega tymczasem wątpliwości, że słusznie zaskarżonym postanowieniem Sąd I instancji przyjął, iż oskarżony z racji grożącej mu surowej kary może utrudniać dalsze postępowanie. Jest to wnioskowanie uprawnione w sytuacji uwzględnienia wysokości kary wciąż grożącej oskarżonemu za zarzucane przestępstwo, jak i rozmiaru kar wobec niego poprzednio (nieprawomocnie) za ten czyn orzeczonych, ocenianych także w kontekście wielkości okresu, w którym dotychczas stosowano wobec niego tymczasowe aresztowanie.

Stąd też trafnie Sąd I instancji uznał, iż zaistniała wobec oskarżonego określona w art. 258 § 2 k.p.k., przesłanka szczególna stosowania tymczasowego aresztowania. Brak jest również racjonalnych powodów – skarżący też ich nie wskazuje – do stwierdzenia nietrafności przekonania Sądu I instancji o tym, że zebrane w sprawie dowody (szczegółowo przez Sąd wskazane) wskazują na duże prawdopodobieństwo, że oskarżony ten zarzucany mu czyn popełnił i tym samym o zaistnieniu wobec niego przesłanki ogólnej zastosowania środków zapobiegawczych określonej w przepisie art. 249 § 1 k.p.k.W tych warunkach i przy braku ujawnienia okoliczności, które nakazywałyby odstąpienie od tymczasowego aresztowania, stosownie do treści art. 259 k.p.k., należało uznać zasadność zaskarżonego postanowienia i – w konsekwencji – utrzymać je w mocy.Z tych to względów, postanowiono jak wyżej. .