Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KK 620/23 Generato dall'IA

Supreme Court quashes criminal ban order due to missing duration specification violating statutory time limits.

Numero d'incarto II KK 620/23
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the lower court's criminal order imposing a ban on contact with the victim because it failed to specify a duration. The prosecution argued this omission violated statutory requirements mandating a fixed term between one and fifteen years. The court ruled that the lack of a specified period effectively created an indefinite ban, constituting a serious violation of law that necessitated remanding the case for correction.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 41a § 1 k.k.; Art. 39 pkt 2b k.k.; Art. 43 § 1 k.k.: A criminal ban order under Art. 41a § 1 k.k. must specify a duration within the range of one to fifteen years prescribed by Art. 43 § 1 k.k. in conjunction with Art. 39 pkt 2b k.k.; failure to do so constitutes a serious violation of law rendering the order invalid.

Parole chiave

Generato dall'IA
criminal ban order missing duration specification serious violation of law indefinite criminal sanction remittal for retrial statutory time limits contact prohibition dipendenza da alcol

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 41a § 1 k.k.
oddał oskarżonego w okresie próby pod dozór kuratora,V.na podstawie art. 41a § 1 k.k. orzekł wobec R.
Art. 39 pkt 2b k.k.
z art. 39 pkt 2b k.k. i w zw.
Art. 43 § 1 k.k.
W., środka karnego zakazu kontaktowania się z pokrzywdzoną, z pominięciem wynikającego z treści art. 43 § 1 k.k. obowiązku określenia czasu obowiązywania tego zakazu, dopuścił się rażącego naruszenia przepisów wymienionych w zarzucie kasacji.
Art. 535 § 5 k.p.k.
art. 207 § 1 k.k
skazanego za czyn z art. 207 § 1 k.k.
art. 70 § 1 k.k
art. 72 § 1 pkt 1 k.k
wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił ustalając okres próby na 3 (trzy) lata,III.na podstawie art. 72 § 1 pkt 1 k.k.
art. 73 § 2 k.k
zobowiązał oskarżonego do informowania sądu o przebiegu okresu próby,IV.na podstawie art. 73 § 2 k.k.
art. 43 § 1 k.k
bez wskazania okresu, na jaki zakaz ten orzeczono, w sytuacji gdy przepis art. 43 § 1 k.k.
art. 535 § 5 k.p.k

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

II KK 620/23 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 kwietnia 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Kala (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Piotr Mirek‎SSN Zbigniew PuszkarskiProtokolant Klaudia Binienda w sprawie R. W. skazanego za czyn z art. 207 § 1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron w dniu 25 kwietnia 2024 r., kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego od wyroku Sądu Rejonowego w Radomiu z dnia 26 stycznia 2023 r., sygn. akt II K 1862/22 uchyla zaskarżony wyrok w punkcie V i w tym zakresie przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w Radomiu do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE

R. W. został oskarżony o to, że w okresie od stycznia 2021 roku daty bliżej nieustalonej do 18 marca 2022 roku w miejscowości W. gm. J. znęcał się fizycznie i psychicznie nad żoną A. W. w taki sposób, że będąc pod wpływem alkoholu wszczynał awantury, w czasie których uderzał ją w ręce i głowę, popychał, ubliżał jej słowami wulgarnymi i powszechnie uznanymi za obelżywe, groził pozbawieniem życia i zniszczeniem mienia, rzucał przedmiotami codziennego użytku, a ponadto niepokoił ją, kontrolował, poniżał, szantażował, wyganiał z domu, opluwał i zakłócał spoczynek nocny, tj. o czyn z art. 207 § 1 k.k.Wyrokiem z dnia 26 stycznia 2023 r., sygn. akt II K 1862/22, Sąd Rejonowy w Radomiu:I.oskarżonego R.

W. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na podstawie art. 207 §1 k.k. skazał go na karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,II.na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 k.k. wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił ustalając okres próby na 3 (trzy) lata,III.na podstawie art. 72 § 1 pkt 1 k.k. zobowiązał oskarżonego do informowania sądu o przebiegu okresu próby,IV.na podstawie art. 73 § 2 k.k. oddał oskarżonego w okresie próby pod dozór kuratora,V.na podstawie art. 41a § 1 k.k. orzekł wobec R.

W. zakaz kontaktowania się z pokrzywdzoną A. W.,VI.zwolnił oskarżonego od opłaty, obciążając go wydatkami poniesionymi w sprawie w kwocie 310 (trzysta dziesięć) złotych.Od powyższego wyroku żadna ze stron nie wywiodła zwyczajnego środka zaskarżenia i uprawomocnił się on w dniu 3 lutego 2023 r.Wyrok ten został natomiast zaskarżony – „w części dotyczącej orzeczenia o środku karnym w postaci zakazu kontaktowania się z pokrzywdzoną, zawartego w punkcie V części dyspozytywnej” – przez Prokuratora Generalnego, kasacją wywiedzioną na korzyść skazanego, w której podniesiono zarzut rażącego i mającego istotny wpływ na treść wyroku naruszenia przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 43 § 1 k.k. w zw. z art. 39 pkt 2b k.k. i w zw. z art. 41a § 1 k.k., polegającego na orzeczeniu wobec oskarżonego R.

W. środka karnego w postaci zakazu kontaktowania się z pokrzywdzoną A. W. bez wskazania okresu, na jaki zakaz ten orzeczono, w sytuacji gdy przepis art. 43 § 1 k.k. przewiduje możliwość orzeczenia tego środka karnego na okres od roku do lat 15.Podnosząc powyższy zarzut, skarżący wniósł o uchylenie wyroku Sądu Rejonowego w Radomiu w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie ww. sądowi do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się oczywiście zasadna. Rację ma bowiem skarżący, gdy wskazuje, że Sąd Rejonowy w Radomiu, poprzez orzeczenie, na podstawie art. 41a § 1 k.k., wobec oskarżonego R.

W., środka karnego zakazu kontaktowania się z pokrzywdzoną, z pominięciem wynikającego z treści art. 43 § 1 k.k. obowiązku określenia czasu obowiązywania tego zakazu, dopuścił się rażącego naruszenia przepisów wymienionych w zarzucie kasacji. Zgodnie ze stanowczym brzmieniem ostatnio wymienionej regulacji, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, zakazy wymienione w art. 39 pkt 2-2b i 3 k.k. orzeka się w latach, od roku do lat 15. Skoro zatem zakaz kontaktowania się z określonymi osobami został wymieniony w art. 39 pkt 2b k.k., należało określić czas jego obowiązywania w ww. przedziale.

Okoliczność, że sąd pierwszej instancji tego nie uczynił, wskazuje zaś nie tylko na to, że rażąco naruszył prawo, ale i niekorzystnie ukształtował sytuację oskarżonego. Brak określenia czasu obowiązywania środka karnego przekształca go wszak, wbrew woli ustawodawcy, w środek bezterminowy (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 2022 roku, sygn. akt IV KK 696/21). W tym stanie rzeczy, Sąd Najwyższy uznał, że wywiedziony w niniejszej sprawie nadzwyczajny środek zaskarżenia jest oczywiście zasadny i uwzględniwszy go na posiedzeniu, przeprowadzonym w trybie art. 535 § 5 k.p.k., uchylił zaskarżony wyroku w punkcie V i w tym zakresie przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu w Radomiu do ponownego rozpoznania.

Badając sprawę w postępowaniu ponownym, sąd pierwszej instancji, prawidłowo stosując przepisy prawa karnego materialnego i procesowego, konwaliduje wskazane wyżej uchybienie. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej wyroku. Piotr Mirek Dariusz Kala Zbigniew Puszkarski [PGW](r.g.)