Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KK 600/21 Generato dall'IA

Supreme Court vacates criminal judgment for failure to impose mandatory ban on child-related professions. The court found the lower court's omission of a statutory ban violated mandatory sentencing rules.

Numero d'incarto II KK 600/21
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court vacated the portion of the lower court's judgment that failed to impose a mandatory criminal ban on the defendant. The defendant was convicted of sending pornographic images of his genitals to a minor, but the trial court ignored the mandatory requirement to issue a ban under Article 41 § 1a of the Criminal Code. The court ruled that the lower court's failure to address this obligatory measure constituted a procedural error with significant impact on the verdict's substance, necessitating a remand for a new decision on the ban.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 41 § 1a k.k.; Art. 387 § 1-3 k.p.k.: When a defendant proposes a sentence violating mandatory statutory provisions, the court must either validate the proposal or proceed with general proceedings; failure to impose a mandatory ban constitutes a procedural error affecting the verdict's substance.

Parole chiave

Generato dall'IA
mandatory criminal ban child protection procedural error substantive impact remand for retrial Criminal Code Criminal Procedure Code possesso di pornografia minorile

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 41 § 1a k.k.
Zaskarżył go w części dotyczącej orzeczenia o środku karnym, w zakresie braku obligatoryjnego rozstrzygnięcia o zakazie, o którym stanowi przepis z art. 41 § 1a k.k., na niekorzyść skazanego.
Art. 387 § 1 k.p.k.
„Złożenie wniosku w trybie art. 387 § 1 k.p.k. nie obliguje sądu do jego automatycznego uwzględnienia.
Art. 387 § 2 k.p.k.
Zarzucił rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa karnego procesowego, a mianowicie art. 387 § 1, 2 i 3 k.p.k., poprzez niezasadne uwzględnienie wadliwego wniosku oskarżonego R.
Art. 387 § 3 k.p.k.
Zarzucił rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa karnego procesowego, a mianowicie art. 387 § 1, 2 i 3 k.p.k., poprzez niezasadne uwzględnienie wadliwego wniosku oskarżonego R.
Art. 524 § 3 k.p.k.
W świetle powyższego, uznać należało, że skarżący w kasacji, wniesionej na niekorzyść przed upływem roku od daty uprawomocnienia się wyroku (art. 524 § 3 k.p.k.), poprawnie zakreślił zakres zaskarżenia.
art. 535 § 5 k.p.k
akt II KK 600/21 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 stycznia 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski (przewodniczący)‎SSN Kazimierz Klugiewicz‎SSN Eugeniusz Wildowicz (sprawozdawca)Protokolant Anna Janczak na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
art. 200 § 3 k.k
M.skazanego z art. 200 § 3 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 12 stycznia 2022 r.
art. 518 k.p.k
Ponieważ przepis ten stosuje się odpowiednio w postępowaniu kasacyjnym (art. 518 k.p.k.), to również w tym postępowaniu dopuszczalne jest zaskarżenie braku określonego rozstrzygnięcia sądu w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie (zob.
art. 524 § 3 k.p.k
W świetle powyższego, uznać należało, że skarżący w kasacji, wniesionej na niekorzyść przed upływem roku od daty uprawomocnienia się wyroku (art. 524 § 3 k.p.k.), poprawnie zakreślił zakres zaskarżenia.
art. 387 § 1 k.p.k
„Złożenie wniosku w trybie art. 387 § 1 k.p.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Uchwała Pełnego Składu Izby Karnej Sądu Najwyższego z dnia 28 października 2015 r., I KZP 21/14
Uchwała Pełnego Składu Izby Karnej Sądu Najwyższego z dnia 28 października 2015 r., I KZP 21/14).
wyrok Sądu Najwyższy z dnia 11 stycznia 2021 r., IV KK 336/20
IV KK 336/20
Supreme Court quashes lower court sentence for failing to verify plea deal legality under Art. 387 k.p.k.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KK 600/21 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 stycznia 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski (przewodniczący)‎SSN Kazimierz Klugiewicz‎SSN Eugeniusz Wildowicz (sprawozdawca)Protokolant Anna Janczak na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w sprawie R. M.skazanego z art. 200 § 3 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 12 stycznia 2022 r. kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść od wyroku Sądu Rejonowego w Ł.z dnia 17 grudnia 2020 r., sygn. akt V K […], uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej braku rozstrzygnięcia o środku karnym i sprawę w tym zakresie przekazuje Sądowi Rejonowemu w Ł. do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIER. M. został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Ł. z dnia 17 grudnia 2020 r., sygn. akt V K […], na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania na 3 lata próby za to, że w dniu 12 listopada 2017 r. w Ł., za pośrednictwem sieci informatycznej, wykorzystując komunikator […], poprzez wysłanie zdjęcia swojego członka w stanie wzwodu, prezentował małoletniej poniżej 15 roku życia O. P. treści pornograficzne, tj. za przestępstwo z art. 200 § 3 k.k. Oskarżony został ponadto oddany w okresie próby pod dozór kuratora oraz zobowiązany do informowania Sądu pisemnie co 6 miesięcy o przebiegu próby.

Wyrok powyższy nie został zaskarżony przez żadną ze stron, toteż uprawomocnił się z dniem 25 grudnia 2020 r. W dniu 13 grudnia 2021 r. Prokurator Generalny wniósł kasację od tego wyroku. Zaskarżył go w części dotyczącej orzeczenia o środku karnym, w zakresie braku obligatoryjnego rozstrzygnięcia o zakazie, o którym stanowi przepis z art. 41 § 1a k.k., na niekorzyść skazanego. Zarzucił rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa karnego procesowego, a mianowicie art. 387 § 1, 2 i 3 k.p.k., poprzez niezasadne uwzględnienie wadliwego wniosku oskarżonego R.

M. o skazanie go bez przeprowadzenia postępowania dowodowego i wydanie wyroku skazującego, mimo iż propozycja oskarżonego w zakresie środka karnego, w związku ze skazaniem za czym zabroniony z art. 200 § 3 k.k. została sformułowana z rażącym naruszeniem przepisu prawa karnego materialnego, a mianowicie art. 41 § 1a zd. drugie k.k., który stanowi, że sąd orzeka zakaz zajmowania wszelkich lub określonych stanowisk, wykonywania wszelkich lub określonych zawodów albo działalności, związanych z wychowaniem, edukacją, leczeniem małoletnich lub z opieką nad nimi na czas określony albo dożywotnio w razie skazania za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności na szkodę małoletniego, co w konsekwencji braku nałożenia na oskarżonego wskazanego zakazu, który ma charakter obligatoryjny, skutkowało wydaniem zaskarżonego wyroku z rażącą i mającą istotny wpływ na jego treść obrazą powołanego przepisu art. 41 § 1a k.k.Podnosząc powyższe, wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Rejonowemu w Ł. do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja jest oczywiście zasadna, stąd jej rozpoznanie i uwzględnienie na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.W pierwszej kolejności zauważyć należy, że zgodnie z art. 425 § 2 zd. 2 k.p.k. przedmiotem zaskarżenia może być również brak w orzeczeniu określonego rozstrzygnięcia. Ponieważ przepis ten stosuje się odpowiednio w postępowaniu kasacyjnym (art. 518 k.p.k.), to również w tym postępowaniu dopuszczalne jest zaskarżenie braku określonego rozstrzygnięcia sądu w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie (zob. Uchwała Pełnego Składu Izby Karnej Sądu Najwyższego z dnia 28 października 2015 r., I KZP 21/14).

W świetle powyższego, uznać należało, że skarżący w kasacji, wniesionej na niekorzyść przed upływem roku od daty uprawomocnienia się wyroku (art. 524 § 3 k.p.k.), poprawnie zakreślił zakres zaskarżenia. Podniesione w kasacji uchybienie, polegające na uwzględnieniu wadliwego wniosku oskarżonego o skazanie bez przeprowadzenia postępowania dowodowego i wydanie wyroku skazującego, mimo iż wniosek ten sformułowany został z rażącym naruszeniem prawa materialnego - art. 41 § 1a zd. drugie k.k., z kolei znajduje potwierdzenie w treści zaskarżonego wyroku, którym nie orzeczono wobec oskarżonego obligatoryjnego w tej sprawie środka karnego.

Zgodnie z art. 41 § 1a zd. drugie k.k. „sąd orzeka zakaz zajmowania wszelkich lub określonych stanowisk, wykonywania wszelkich lub określonych zawodów albo działalności, związanych z wychowaniem, edukacją, leczeniem małoletnich lub z opieką nad nimi na czas określony albo dożywotnio w razie skazania za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności na szkodę małoletniego.” Czyn przypisany R. M., kwalifikowany z art. 200 § 3 k.k., należy do kategorii przestępstw objętych powyższą regulacją. Dlatego orzeczenie wobec oskarżonego określonego w art. 41 § 1a k.k. środka karnego było w przedmiotowej sprawie obligatoryjne.

Uwzględnienie przez Sąd wniosku oskarżonego o dobrowolne poddanie się karze w sytuacji, gdy złożona przez niego propozycja sankcji naruszała treść art. 41 § 1a k.k., stanowiło błąd, wywierający oczywisty wpływ na treść zaskarżonego wyroku. „Złożenie wniosku w trybie art. 387 § 1 k.p.k. nie obliguje sądu do jego automatycznego uwzględnienia. Sąd powinien dokonać przede wszystkim jego kontroli w zakresie spełnienia wszystkich warunków dopuszczalności takiego wniosku, w szczególności przeanalizować, czy zaproponowana przez oskarżonego kara i inne środki prawnej reakcji odpowiadają przewidzianym w prawie materialnym sankcjom.

W sytuacji, w której treść wniosku tychże regulacji prawnych nie respektuje, niewątpliwym obowiązkiem sądu jest bądź to uzależnienie swojej decyzji o uwzględnieniu tego wniosku od dokonania w nim zmiany konwalidującej dostrzeżoną jego wadliwość (art. 387 § 3 k.p.k.), bądź też rozpoznanie w dalszym ciągu sprawy na zasadach ogólnych” (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2021 r., IV KK 336/20).Nie dostrzegając w treści wniosku oskarżonego braku rozstrzygnięcia w przedmiocie środka karnego przewidzianego w art. 41 § 1a k.k., Sąd naruszył więc art. 387 § 1 – 3 k.p.k., nakładający na niego obowiązek kontroli treści wniosku złożonego przez stronę.

W rezultacie, wyrok w zaskarżonej części zapadł z rażącym naruszeniem przepisu prawa materialnego – art. 41 § 1a k.k., co miało istotny wpływ na jego treść, a co z kolei skutkować musiało uchyleniem zaskarżonego wyroku w części, w jakiej nie zwiera on rozstrzygnięcia o wskazanym środku karnym i przekazaniem sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Rejonowy w Ł. orzeknie względem R. M. środek karny w granicach przewidzianych treścią art. 41 § 1a k.k.Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.