Supreme Court dismisses criminal appeal as obviously groundless due to lack of new arguments and procedural errors.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously groundless, ordering the defendant to bear the costs. The defense repeated arguments already fully addressed by the appellate court without raising new issues or alleging procedural violations. Consequently, the court found no need to re-examine the case, as the lower court had thoroughly analyzed all relevant facts and legal questions.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 535 § 3 k.p.k.; Art. 113 § 1 k.k.s.: A cassation appeal is dismissed as obviously groundless when the appellant merely repeats arguments already comprehensively addressed by the appellate court without raising new substantive or procedural issues.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KK 60/19 POSTANOWIENIE Dnia 27 marca 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 3 k.p.k.), po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2019r., sprawy K. Z. M.skazanego z art. 107 § 1 i § 3 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w P.z dnia 12 września 2018r., sygn. akt V Ka […], utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w S.z dnia 31 stycznia 2018r., sygn. akt II K […], p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi za postępowanie kasacyjne. UZASADNIENIESąd Rejonowy w S., wyrokiem z 31 stycznia 2018 r., skazał K. Z. M. na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności i karę grzywny w ilości 200 stawek dziennych, każda w wysokości 100 zł, za przestępstwo skarbowe z art. 107 § 1 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s. polegające na tym, że 5 lipca 2016r. wbrew m. in. art. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych urządzał i prowadził gry hazardowe, a na podstawie art. 29 pkt 1 k.k.s, orzekł przypadek przedmiotów pochodzących bezpośrednio z przestępstwa skarbowego.
Sąd Okręgowy w P., po rozpoznaniu w dniu 12 września 2018 r. apelacji obrońcy, utrzymał w mocy pierwszoinstancyjny wyrok.Kasację od prawomocnego wyroku Sądu odwoławczego złożył obrońca, podnosząc pięć zarzutów rażącego i mającego istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenia prawa materialnego oraz zarzut rażącej niewspółmierności kary. W konsekwencji wniósł o „uchylenie zaskarżonego orzeczenia i uniewinnienie skazanego”, ewentualnie o „uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi II instancji”.W pisemnej odpowiedzi na kasację Prokurator Rejonowy w S. zażądał jej oddalenia jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się bezzasadna – i to w stopniu oczywistym.Trudno na wstępie nie odnotować, że sformułowane w kasacji zarzuty stanowiły w istocie wierne powielenie zarzutów podniesionych w apelacji.
Owa zbieżność zarzutów kasacyjnych i apelacyjnych sama przez się nie była niczym niedopuszczalnym, tyle że na wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy kwestie poruszone w środku odwoławczym jego autor uzyskał ze strony Sądu drugiej instancji wyjątkowo wszechstronną, wyczerpującą i przekonywającą odpowiedź. Silnie trzeba podkreślić, że skarżący pod adresem Sądu odwoławczego nie wysunął żadnych zarzutów; w szczególności nie stwierdził, że Sąd ten uchylił się od obowiązku rozważenia wszystkich wniosków i zarzutów wskazanych w apelacji i że w ten sposób obraził art. 433 § 2 k.p.k.
Nie miał też zastrzeżeń do jakości motywacyjnej części zaskarżonego wyroku i w związku z tym nie zgłosił, że Sąd ad quem naruszył art. 457 § 3 k.p.k.Tak zredagowana kasacja, której zarzuty – wbrew wyraźnej dyspozycji art. 519 k.p.k. – nie odnosił się do wyroku Sądu odwoławczego, a jeden z nich (kwestionujący wymiar kary) wprost sprzeczny był z treścią art. 523 § 1 zd. pierwsze k.p.k., znalazła się na granicy dopuszczalności. Dlatego też Sąd Najwyższy – stwierdzając, że Sąd ad quem w pełni wywiązał się ze swoich powinności, gdyż poddał wnikliwej analizie m. in. zagadnienia dotyczące notyfikacji przepisów ustawy o grach hazardowych i stosowania prawa krajowego w tym zakresie – nie dostrzegł potrzeby powtarzania argumentacji wyłożonej precyzyjnie w uzasadnieniu kwestionowanego wyroku.
Byłoby to ze strony instancji kasacyjnej postąpienie zbyteczne, a więc w jakimś sensie nieracjonalne.W tym stanie rzeczy należało kasację oddalić w trybie przewidzianym w art. 535 § 3 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s., a kosztami sądowymi za postępowanie kasacyjne obciążyć skazanego (art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s.).