Supreme Court dismissed cassation against robbery conviction, rejecting procedural violations and evidence denial arguments.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the defense against a robbery conviction. The appellant argued that the appellate court improperly accepted the defendant's confession despite contradictions and wrongly rejected a request to question a witness regarding the defendant's whereabouts. The court ruled that the defendant's statements were consistent with other evidence and that the excluded testimony merely aimed to delay proceedings.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 433, 457 § 3 k.p.k.; Art. 170 § 1 pkt 5 k.p.k.: A cassation court may uphold a lower court's finding of facts based on a defendant's confession if it is not contradicted by other evidence, and may reject a witness request if it clearly serves only to prolong the proceedings.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KK 60/18 POSTANOWIENIE Dnia 15 marca 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 3 k.p.k.), po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2018r., sprawy P.S. skazanego z art. 278 § 1 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 9 października 2017r., sygn. akt IX Ka [...], utrzymującego wyrok Sądu Rejonowego w W. z dnia 23 maja 2017r., sygn. akt III K […], p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. obciążyć skazanego P.S. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego;
3. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy z urzędu adw. M.C. - Kancelaria Adwokacka w W. - kwotę 442,80 zł (czterysta czterdzieści dwa zł i osiemdziesiąt gr), w tym 23 % VAT, tytułem wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie kasacji. UZASADNIENIEWyrokiem z dnia 9 października 2017r. Sąd Okręgowy w W., w wyniku kontroli apelacyjnej zainicjowanej przez obrońcę P.S., utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w W. z dnia 23 maja 2017r., którym skazano P.S. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności za popełnienie czynu zabronionego z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.Kasację od powyższego orzeczenia Sądu odwoławczego wniósł obrońca skazanego ustanowiony z urzędu. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie prawa procesowego:
1) art. 433 i 457 § 3 k.p.k. w związku z art. 7 k.p.k., poprzez brak prawidłowej kontroli odwoławczej i uznanie za własne ustalenia, że oskarżony działał „wspólnie i w porozumienia z K.Ł., dokonując zaboru roweru marki Arkus VIP w dniu 6 sierpnia 2014 r., które to ustalenie jest jednoznacznie sprzeczne z jedynym dowodem, który mógł być podstawą ustalenia zamiaru towarzyszącego oskarżonemu, to jest jego wyjaśnieniami złożonymi w postępowaniu przygotowawczym, podczas gdy wprost oskarżony wskazał, że każdy z oskarżonych zamierzał i dokonał zaboru innego roweru z dwóch stojących obok siebie, a oskarżony dokonał zaboru roweru marki Virgin (nie objętego aktem oskarżenia w przedmiotowej sprawie), które powinno skutkować uznaniem, że nie zaszła forma współsprawstwa wskazana w art. 18 § 1 k.k., i uniewinnieniem od czynu zarzuconego P.S. w akcie oskarżenia;
2) art. 170 § 1 pkt 5 k.p.k. w związku z art. 452 § 2 i 458 k.p.k. poprzez oddalenie wniosku dowodowego oskarżonego, złożonego na rozprawie apelacyjnej w dniu 9 października 2017 r., o przesłuchanie K.K. w charakterze świadka na okoliczność, iż w chwili zdarzenia - zaboru roweru marki Arkus VIP w dniu 6 sierpnia 2014 r. P.S. przebywał na imprezie u P.M. z uzasadnieniem, że taki dowód zmierza w sposób oczywisty jedynie do przedłużenia postępowania, podczas gdy:
a) okoliczność taka była przedmiotem zeznań P.M. w postępowaniu w I instancji, b) ten świadek wskazywał, że na imprezie było kilka osób, c) potwierdzenie takiej okoliczności wyłączało w sposób jednoznaczny popełnienie czynu przez P.S. i tym samym miało istotne znaczenie dla sprawy, d) zasadność wniosku nie była sprzeczna z innymi dowodami uznanymi za wiarygodne, a zatem w rezultacie uniemożliwienie obrony oskarżonemu przez wykazanie braku popełnienia zarzuconego mu przestępstwa;Przy tak sformułowanych zarzutach skarżący wniósł o:a) uchylenie wyroku II instancji oraz wyroku I instancji w całości oraz uniewinnienie P.S. od zarzucanego mu czynu z uwagi na oczywistą niesłuszność skazania za ten czyn;b) ewentualnie uchylenie wyroku II instancji i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w W. do ponownego rozpoznania.Prokurator Prokuratury Okręgowej wniósł o oddalenie kasacji jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja obrońcy skazanego P.S. okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym.Trafnie nadmienił prokurator Prokuratury Okręgowej w pisemnej odpowiedzi na kasację, że pod zarzutem braku prawidłowej kontroli odwoławczej obrońca skazanego powielił jedynie zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych, które wysunął już w apelacji, przy czym należało zauważyć, że podnosząc rażące naruszenie art. 457 § 3 i art. 433 k.p.k., skarżący nie wykazał, aby którykolwiek z zarzutów zwykłego środka odwoławczego nie został rozpoznany lub został rozpoznany nierzetelnie.Autor nadzwyczajnego środka zaskarżenia w punkcie I kasacji kwestionował przede wszystkim kontrolę przeprowadzonego i ocenionego w sprawie materiału dowodowego dokonanego przez Sąd Rejonowy i zarazem w pełni zaaprobowanego przez Sąd odwoławczy.
Skarżący podjął polemikę z oceną Sądu I instancji, która w jego ocenie wykroczyła po za normy przyjęte w art. 7 k.p.k. Pomimo że Sąd odwoławczy nie dokonywał własnych ustaleń faktycznych ani nie zmieniał oceny materiału dowodowego przyjętego przez Sąd Rejonowy, w dalszym ciągu wątpliwości autora kasacji budziła przyjęta wobec P.S. forma współsprawstwa, w sytuacji gdy rower, którym odjechał skazany, nie został objęty aktem oskarżenia. Trzeba wskazać skarżącemu, że przyjęcie formy zjawiskowej z art. 18 § 1 k.k. w niniejszej sprawie determinował fakt, iż sprawcy wspólnie działali w popełnieniu kradzieży.
Polegało to na tym, że obaj zamierzali ukraść przedmiotowe rowery, przy czym jeden ze sprawców posiadał nożyce do metalu, co umożliwiło kradzież, zaś P.S. stał na czatach i stworzył współsprawcy warunki do popełnienia czynu zabronionego, o którym mowa w art. 278 § 1 k.k. Wynika to wprost z wyjaśnień skazanego złożonych w postępowaniu przygotowawczym. Prawidłowo przyjęto, że skoro rowery przypięte były jedną linką do metalowego prętu, to kradzież, choćby jednego z tych rowerów, w takim układzie, gdzie jeden sprawca przecina linkę nożycami do metalu, a drugi pilnuje, żeby nie zostali nakryci w chwili kradzieży, to osoby te realizują formę współsprawstwa.
Powyższy wywód wskazywał niewątpliwie, że sprawcy nie podjęliby się kradzieży, gdyby nie zjednoczyli wspólnie sił w tym kierunku.Pomimo że w pierwszym punkcie nadzwyczajnego środka zaskarżenia autor kasacji przekonywał, iż skazany dopuścił się kradzieży roweru nieobjętego aktem oskarżenia (co powinno było w jego ocenie skutkować uniewinnieniem), to w dalszej części kasacji wywodził, że P.S. w ogóle nie było na miejscu zdarzenia. Zastrzeżenia obrońcy skazanego budziły przyjęte ustalenia faktyczne w zakresie, w jakim zostały pozyskane z wyjaśnień skazanego.
Na uwagę zasługiwał fakt, że Sąd Okręgowy po przeprowadzeniu kontroli odwoławczej zaaprobował argumentację Sądu Rejonowego, uznając, że była całkowicie swobodna w rozumieniu art. 7 k.p.k. Wyprowadzonym wnioskom, wynikłym z kontroli apelacyjnej, Sąd poświęcił 3 strony uzasadnienia, przy czym podkreślić należało, że wbrew wywodom skarżącego, pisemnym argumentom Sądu Okręgowego nie można odmówić walorów wymaganych przepisami z art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. Pozwalało to w ramach rozpoznawania kasacji ograniczyć się do konkluzji, że niejednolite wyjaśnienia skazanego nie dyskwalifikowały jego przyznania się do winy w postępowaniu przygotowawczym, a w zestawieniu z innymi dowodami w postaci nagrania monitoringu i opinii biegłego antropologa pozwoliły na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego i uznanie, że P.S. był na miejscu zdarzenia i swoim zachowaniem wypełnił znamiona czynu zabronionego z art. 278 § 1 k.k.Odnośnie II zarzutu kasacji, tj. naruszenia przez Sąd odwoławczy art. 170 § 1 pkt 5 k.p.k. w zw. z art. 452 § 2 i art. 458 k.p.k., wskazać należało, że Sąd ten w sposób jasny i przekonywający wykazał, iż zgłoszony na rozprawie apelacyjnej wniosek dowodowy o przesłuchanie K.K. zmierzał w sposób oczywisty wyłącznie do przedłużenia postępowania.
Zauważyć należało, że okoliczność, na którą zgłoszono świadka, badana była jeszcze w toku postępowania przed Sądem I instancji. Sąd Rejonowy nie dał wówczas wiary zeznaniom P.M., z których miało wynikać, że skazany w dniu 6 sierpnia 2014r. w chwili zdarzenia przebywał u niego w domu. Dowód z zeznań tego świadka został oceniony w świetle wyjaśnień P.S. Na etapie postępowania odwoławczego analiza zgłoszonego wniosku dowodowego o przesłuchanie kolejnego świadka, w zestawieniu z całokształtem okoliczności faktycznych, pozwoliła wyciągnąć słuszną konkluzję, iż celem takiego wniosku było li tylko przedłużenie postępowania karnego.
Tym samym zastosowanie normy art. 170 § 1 pkt 5 k.p.k. było uzasadnione.Dlatego kasację oddalono jako oczywiście bezzasadną (art. 535 § 3 k.p.k.), a kosztami sądowymi za postępowanie kasacyjne obciążono skazanego (art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 637a k.pk.). a.ł