Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KK 6/24 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal as obviously groundless for fraud conviction based on material facts.

Numero d'incarto II KK 6/24
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously groundless, ordering the convicted defendant to bear the costs. The lower courts found the defendant guilty of fraud by deceiving investors into unfavorable property dispositions while using private funds for personal expenses. The court rejected the defense's argument that the appeal was merely polemical and noted the defendant's financial difficulties did not negate the fraudulent intent.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 637a k.p.k.; Art. 636 § 1 k.p.k.: The Supreme Court may dismiss a cassation appeal as obviously groundless when the lower court's factual findings are supported by evidence and the appeal merely contests the evaluation of those facts without presenting new grounds.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal obviously groundless appeal fraud conviction deception of investors financial difficulties defense contratto d'architetto violazione delle norme edilizie aggiudicazione d'appalto edile

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 637a k.p.k.
Art. 636 § 1 k.p.k.
z art. 636 § 1 k.p.k. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążając skazanego.[PGW][ms] ‎
Art. 535 § 3 k.p.k.
II KK 6/24 POSTANOWIENIE Dnia 28 lutego 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Klugiewicz na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k., w sprawie R.
Art. 286 § 1 k.k.
B., skazanego z art. 286 § 1 k.k. w zw.
Art. 12 k.k.
z art. 12 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej, w dniu 28 lutego 2024 r., kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 25 maja 2023 r., sygn.
Art. 91 § 1 k.k.
za winnego ciągu przestępstw z art. 91 § 1 k.k. wyczerpujących dyspozycję art.
Art. 33 § 1 i 2 k.k.
z art. 33 § 1 i 2 k.k. w zw.
Art. 46 § 1 k.k.
Ponadto Sąd pierwszej instancji, na mocy art. 46 § 1 k.k. zobowiązał P.
art. 535 § 3 k.p.k
II KK 6/24 POSTANOWIENIE Dnia 28 lutego 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Klugiewicz na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k., w sprawie R.
art. 286 § 1 k.k
B., skazanego z art. 286 § 1 k.k.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

II KK 6/24 POSTANOWIENIE Dnia 28 lutego 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Klugiewicz na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k., w sprawie R. B., skazanego z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej, w dniu 28 lutego 2024 r., kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 25 maja 2023 r., sygn. akt XI Ka 1277/22, zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie z dnia 29 czerwca 2022 r., sygn. akt IV K 371/19, p o s t a n o w i ł:

1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążyć skazanego.[PGW]

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy Lublin - Zachód w Lublinie wyrokiem z dnia 29 czerwca 2022 r., sygn. akt IV K 371/19, uznał R. B. za winnego ciągu przestępstw z art. 91 § 1 k.k. wyczerpujących dyspozycję art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k., polegających na tym, że:- w okresie od dnia 25 listopada 2011 r. do 25 kwietnia 2012 r., w L., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z A. B., doprowadził K. Z. i R. Z. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie 196.767 zł, po uprzednim wprowadzeniu pokrzywdzonych w błąd co do możliwości i zamiaru wywiązania się z zawartej w dniu 25 listopada 2011 r. umowy o budowę domu jednorodzinnego w miejscowości N., gm.

G. przez R. B. prowadzącego działalność gospodarczą PHU „[…]” z siedzibą w W.;-w okresie od dnia 1 marca 2013 r. do dnia 28 września 2012 r., w miejscowości P., gmina G., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z A. B., doprowadził A. K. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie 47.122 zł, po uprzednim wprowadzeniu pokrzywdzonej w błąd co do możliwości i zamiaru wywiązania się z zawartej w dniu 1 marca 2012 r. umowy o budowę domu jednorodzinnego w miejscowości P. przez R.

B. prowadzącego działalność gospodarczą PHU „[…]” z siedzibą w W.,za który to ciąg przestępstw – na podstawie art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 33 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. – wymierzono temu oskarżonemu karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 200 stawek dziennych po 30 złotych stawka. Ponadto Sąd pierwszej instancji, na mocy art. 46 § 1 k.k. zobowiązał P. B.– solidarnie z A. B.– do naprawienia szkody na rzecz pokrzywdzonych K. Z. i R. Z. w kwocie 79.171,56 zł.Od tego wyroku apelację wniósł obrońca oskarżonego, który – podnosząc zarzuty mającej wpływ na treść wyroku obrazy przepisów prawa materialnego (art. 286 § 1 k.k.; art. 12 i art. 91 § 1 k.k.; art. 33 § 2 k.k.), a także procesowego (art. 7 k.p.k.; art. 7 i art. 410 k.p.k.; art. 410 k.p.k.; art. 170 § 1 pkt 2 i 5 k.p.k.; art. 7 i art. 410 k.p.k. w zw. z art. 193 § 1 k.p.k.), skutkującej błędem w ustaleniach faktycznych – wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego, ewentualnie uchylenie orzeczenia Sądu pierwszej instancji i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania.Sąd Okręgowy w Lublinie wyrokiem z dnia 25 maja 2023 r., sygn. akt XI Ka 1277/22, zmienił wyrok Sądu a quo jedynie co do wysokości zasądzonych od oskarżonego kosztów sądowych.

W pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.Wyrok Sądu odwoławczego został zaskarżony przez obrońcę skazanego, który sformułował następujące zarzuty rażącego naruszenia przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na treść orzeczenia:1.art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k., polegającego na nienależytym rozpoznaniu zarzutów podniesionych w apelacji;2.art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k., polegającego na arbitralnym i bezkrytycznym zaakceptowaniu przez Sąd odwoławczy nieprawidłowej oceny materiału dowodowego poczynionej przez Sąd pierwszej instancji, a przez to braku należytej kontroli odwoławczej zastosowania art. 7 k.p.k. w toku przeprowadzonego postępowania apelacyjnego, przy jednoczesnym wyłącznie ogólnikowym powoływaniu się na poprawność orzeczenia Sądu pierwszej instancji w graniach swobodnej oceny dowodów;3.art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k., polegającego na oddaleniu wniosku dowodowego o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa, po uprzednim zobowiązaniu inwestorek do przedłożenia projektów budowlanych i pozwoleń na budowę, na okoliczność: zakresu, ilości i wartości prac wykonanych przez oskarżonego w ramach umów o roboty budowlane zawartych z K.

Z. i A. K., jak również ilości, kosztów i wartości materiałów budowlanych nabytych przez oskarżonego dla potrzeb wykonania ww. umów i wykorzystanych w ramach zrealizowanych budów.Na podstawie tak sformułowanych zarzutów autor kasacji wniósł o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 25 maja 2023 r., sygn. akt XI Ka 1277/22, i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.Prokurator w odpowiedzi na kasację, wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.Kasacja jest bezzasadna w oczywistym stopniu, co uprawniało do jej oddalenia na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.Przede wszystkim należy podkreślić, że podniesiony przez obrońcę skazanego zarzut obrazy art. 433 § 2 k.p.k. jest najzupełniej chybiony, albowiem treść uzasadnienia Sądu odwoławczego nie pozostawia wątpliwości co do tego, że Sąd odwoławczy rozpoznawał wszystkie zarzuty podniesione w rozpoznawanej apelacji, odnosząc się w punktach do poszczególnych argumentów obrońcy oskarżonego.

Argumentacja przedstawiona w kasacji sprowadza się do kwestionowania oceny dowodów i prezentowania własnej ich oceny oraz wyprowadzania własnych ustaleń faktycznych, które nie pozwalają na przypisanie skazanemu przestępstwa oszustwa. Stanowisko obrońcy skazanego ma zatem charakter polemiczny i skierowane jest w istocie przeciwko orzeczeniu Sądu pierwszej instancji, czemu – co oczywiste – nie służy kasacja. Z tego względu jedynie na marginesie wolno zauważyć, że obrońca skazanego pomija fundamentalne okoliczności sprawy – szczególnie trudną sytuację majątkową skazanego, która uniemożliwiała mu prowadzenie działalności gospodarczej w branży budowlanej, wprowadzanie w błąd inwestorek co do możliwości wywiązania się z umów, czy wykorzystywanie przekazywanych przez nie środków na cele prywatne i rzecz jasna sam charakter i skutki zawartych przez pokrzywdzone umów ze skazanym w wyniku czego doszło do niekorzystnego rozporządzenia mieniem przez pokrzywdzone, które nie podjęłyby się współpracy z R.

B., gdyby wiedziały o jego sytuacji majątkowej, którą rzecz jasna przed nimi zataił. Całokształt tych elementów widział Sąd odwoławczy, aprobując ustalenia faktyczne Sądu meriti, o czym świadczy treść części motywacyjnej wyroku Sądu ad quem.Jeśli chodzi o kwestię oddalenia wniosku dowodowego, to również i w tym zakresie rozważania Sądu odwoławczego, wskazującego na niezasadność przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa w celu ustalenia i szczegółowego rozliczenia robót budowlanych (s. 9 uzasadnienia wyroku Sądu ad quem), potwierdzają rzetelność przeprowadzonej kontroli instancyjnej.

Sąd ten miał podstawy, by zaaprobować ustalenie Sądu pierwszej instancji, że skazany działał z zamiarem oszustwa na szkodę obu inwestorek, o czym świadczy wprowadzanie ich w błąd co do wywiązywania się z zawartych z nimi umów w sytuacji, gdy skazany nie tylko nie miał takiego zamiaru, ale również możliwości i środków. Ustalono ponad wszelką wątpliwość że R. B. jedynie pozorował działania na budowie, m.in. wykorzystując do tego swojego ojca, którego zresztą również wprowadzał w błąd, informując go o tym, że nie posiada pieniędzy, gdyż inwestor miał nie płacić, a w rzeczywistości pozyskane środki wykorzystywał na cele prywatne.

Z tego względu kwestia szczegółowego zakresu i rozliczenia robót pozostaje bez znaczenia dla sprawy. Zresztą, gdyby skazanemu – mimo obiektywnych przeszkód – przyświecały szlachetne intencje przy zawieraniu i realizacji umów z pokrzywdzonymi, to już po odstąpieniu przez nie od umów winien był się z nimi rozliczyć, co rzecz jasna nie nastąpiło, wieńcząc modus operandi popełnionych oszustw i dopełniając obraz postawy skazanego.Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu, na podstawie art. 637a k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążając skazanego.[PGW][ms] ‎