Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KK 58/20 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation as obviously unfounded for inadequate appellate review and excessive sentencing.

Numero d'incarto II KK 58/20
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, ordering the defendant to bear the costs. The appellant argued that the appellate court failed to conduct a thorough review of factual findings and imposed disproportionately high sentences. The court ruled that the appellate judgment sufficiently addressed the appeal's arguments and that the sentencing was not excessive.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 433 § 2 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k.: The appellate court need not detail every appeal argument if the first-instance judgment is sound, as mere reference to the first-instance reasoning suffices for adequate appellate review.

Parole chiave

Generato dall'IA
appellate review standard cassation appeal dismissal proportionality of sentence factual findings control polish criminal procedure revisione della sentenza penale riconsiderazione procedura a più fasi

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 433 § 2 k.p.k.
akt IX Ka (…)).Od powyższego prawomocnego orzeczeni kasację wniósł obrońca skazanego, zarzucając przedmiotowemu rozstrzygnięciu:„ 1)rażące naruszenie przepisów art. 433 § 2 k.p.k. w zw.
Art. 457 § 3 k.p.k.
z art. 457 § 3 k.p.k., przez nieprawidłowe przeprowadzenie kontroli instancyjnej oraz pozbawione wnikliwej analizy każdego z zarzutów zawartych w apelacji obrońcy skazanego M.
art. 535 § 3 k.p.k
akt II KK 58/20 POSTANOWIENIE Dnia 26 maja 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Włodzimierz Wróbel po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 26 maja 2020 r., na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
art. 280 § 1 k.k
skazanego z art. 280 § 1 k.k.
art. 226 § 1 k.k
oraz z art. 226 § 1 k.k., za które wymierzono mu karę łączną w wymiarze 2 lat pozbawienia wolności.
art. 433 § 2 k.p.k
akt IX Ka (…)).Od powyższego prawomocnego orzeczeni kasację wniósł obrońca skazanego, zarzucając przedmiotowemu rozstrzygnięciu:„ 1)rażące naruszenie przepisów art. 433 § 2 k.p.k.
art. 7 k.p.k
art. 457 § 3 k.p.k
z art. 457 § 3 k.p.k., przez nieprawidłowe przeprowadzenie kontroli instancyjnej oraz pozbawione wnikliwej analizy każdego z zarzutów zawartych w apelacji obrońcy skazanego M.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
III KK 381/08
III KK 120/07
II KK 238/05
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KK 58/20 POSTANOWIENIE Dnia 26 maja 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Włodzimierz Wróbel po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 26 maja 2020 r., na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. sprawy M. K. skazanego z art. 280 § 1 k.k. i in. z powodu kasacji obrońcy skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 10 września 2019 r., sygn. akt II Ka (…), utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w W. z dnia 30 października 2018 r, sygn. akt VIII K (…), p o s t a n o w i ł 1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2) zwolnić skazanego od kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIEWyrokiem Sądu Rejonowego w W. z dnia 30 października 2018 r. (sygn. akt VIII K (…)) M. K. został uznany winnym czynów z art. 280 § 1 k.k. oraz z art. 226 § 1 k.k., za które wymierzono mu karę łączną w wymiarze 2 lat pozbawienia wolności. Wyrok ten został utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w W. z dnia 10 września 2019 r. (sygn. akt IX Ka (…)).Od powyższego prawomocnego orzeczeni kasację wniósł obrońca skazanego, zarzucając przedmiotowemu rozstrzygnięciu:„ 1)rażące naruszenie przepisów art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k., przez nieprawidłowe przeprowadzenie kontroli instancyjnej oraz pozbawione wnikliwej analizy każdego z zarzutów zawartych w apelacji obrońcy skazanego M.

K. i nieustosunkowanie się do argumentacji zawartej w jej uzasadnieniu w sposób wyczerpujący, co skutkowało niezasadną aprobatą ustaleń faktycznych Sądu I instancji, a także zaakceptowaniu naruszenia przepisów postępowania, dokonanego przez Sąd Rejonowy i w następstwie poprzez wadliwe uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego, polegające na odwoływaniu się do trafności ustaleń i ocen Sądu I instancji, niepozwalających na dokonanie prawidłowej kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku, a także braku odpowiedniej (własnej) argumentacji, która wskazywałaby, dlaczego podniesione w apelacji zarzuty oraz argumenty na ich poparcie, nie zasługują na uwzględnienie, polegające na niedostrzeżeniu naruszenia przepisów postępowania przez Sąd I instancji, wynikającego z dokonania oceny zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego w sposób dowolny w zakresie oceny dowodu z zeznań świadka K.

N. i wyjaśnień skazanego M. K. oraz pominięcia szeregu okoliczności mających wpływ na ocenę zachowania skazanego w stosunku do czynu przypisanemu temu skazanemu w pkt 1 wyroku Sądu I instancji, a także uznaniu ze właściwe zaniechania przez Sąd I instancji przeprowadzenia z urzędu dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu toksykologii, co w konsekwencji mogło mieć wpływ na poczynienie przez Sąd I instancji odmiennych ustaleń w zakresie stanu faktycznego;2)rażącą niewspółmierność kar jednostkowych za poszczególne czyny przypisane M.

K. oraz kary łącznej wymierzonej skazanemu, polegającą na wymierzeniu kar jednostkowych i kary łącznej rażąco niewspółmiernie wysokich w odniesieniu do kary sprawiedliwej.”Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w W. , a także utrzymanego nim w mocy wyroku Sądu Rejonowego w W. i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.Prokurator w odpowiedzi na przedmiotową kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył co następuje.

Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym. Sąd Najwyższy wielokrotnie rekonstruował już w swoim orzecznictwie standard kontroli apelacyjnej akcentując, że stopień szczegółowości rozważań sądu odwoławczego, w wykonaniu jego obowiązku wynikającego z art. 457 § 3 k.p.k., uzależniony jest od jakości wywodów zawartych w uzasadnieniu wyroku sądu pierwszej instancji oraz we wniesionym środku odwoławczym i w zależności od meritum sprawy może przybrać formę bardziej lub mniej rozbudowanego wywodu. W większości przypadków wystarczające jest zwykle wskazanie głównych powodów niepodzielenia zarzutów apelacji, a następnie odesłanie do szczegółów uzasadnienia wyroku sądu I instancji.

Wprawdzie na Sądzie odwoławczym ciąży obowiązek rozpoznania wszystkich wniosków i zarzutów wskazanych w środku odwoławczym, nie oznacza to jednak bezwzględnego wymogu szczegółowego umotywowania każdego argumentu. Jeżeli Sąd odwoławczy podziela w pełni dokonaną przez Sąd I instancji ocenę dowodów, może zaniechać szczegółowego odnoszenia się w uzasadnieniu swojego wyroku do zarzutów apelacji, gdyż byłoby to zbędnym powtórzeniem argumentacji tego sądu (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 kwietnia 2009 r., III KK 381/08, Lex Nr 512100; postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 10 października 2007 r., III KK 120/07, Lex Nr 322853; z dnia 2 sierpnia 2006 r., II KK 238/05, Lex Nr 193046).W niniejszej sprawie Sąd odwoławczy odniósł się w stopniu adekwatnym do zarzutów apelacyjnych.

Obie złożone w sprawie apelacje koncentrowały się na zakwestionowaniu przebiegu inkryminowanego zdarzenia. Orzeczenie Sądu odwoławczego zawiera zdecydowanie rozbudowane wywody rekapitulujące ustalenia faktyczne Sądu I instancji i niejako krok po kroku oceniające je w kontekście zarzutów obydwu apelacji (s. 4-7). Sąd odwoławczy nie ma na gruncie polskiej procedury karnej za zadanie ponownego rozpoznania sprawy, a jedynie kontrolę poprawności rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego. Z tego zadania wywiązał się, zdaniem Sądu Najwyższego zgodnie ze standardem wyrażonym w art. 457 § 3 k.p.k. oraz art. 433 § 2 k.p.k.

Nie ma konieczności powtarzania z kolei uzasadnienia wyroku Sądu odwoławczego i zestawiania go z zarzutami apelacji by wykazać kompletność wywodu. Jest on na tyle obszerny i przekonywujący, a kasację uznać wypada za powtórzenie apelacji nieco tylko zmodyfikowanej na potrzeby postępowania kasacyjnego. Nie wnosi ona niczego ponad to co już zaprezentowano w apelacji i co istotne, nie wskazuje na rażące i mające wpływ na finalne rozstrzygnięcia błędy Sądu odwoławczego. Pozostaje na powtórzeniu ogólnych tez apelacyjnych.Natomiast zarzut rażącej niewspółmierności kary jest niedopuszczalny na etapie kasacyjnym.

Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji.