Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KK 58/13 Generato dall'IA

Supreme Court quashes fine for third fare evasion, allowing only restitution for specific transport types.

Numero d'incarto II KK 58/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the lower court's order for the defendant to pay restitution for fare evasion. The defendant argued that the mandatory restitution penalty applies only to evasion of transport operators without tariff fines, not those with them. The court agreed, ruling that the specific statute for restitution applies exclusively to the lesser offense involving operators without tariff fines, thereby violating material law.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 121 § 3 k.w.; Art. 28 § 4 k.w.: The mandatory restitution penalty for fare evasion is applicable only to offenses under Art. 121 § 2 k.w. (operators without tariff fines) and not under Art. 121 § 1 k.w. (operators with tariff fines).

Parole chiave

Generato dall'IA
mandatory restitution penalty fare evasion offense material law violation transport tariff fines Supreme Court cassation

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 121 § 1 k.w.
została uznana za winną popełnienia wykroczenia z art. 121 § 1 k.w., polegającego na tym, że w dniu 27 czerwca 2011 r., w autobusie linii […], na odcinku […] K.
Art. 121 § 2 k.w.
121 § 3 k.w., polegającej na orzeczeniu na podstawie tego ostatniego przepisu, środka karnego w postaci obowiązku naprawienia szkody, podczas gdy orzeczenie takiego środka jest dopuszczalne wyłącznie od sprawcy wykroczenia z art. 121 § 2 k.w.
Art. 121 § 3 k.w.
i ukarana za to karą grzywny w wysokości 200 zł z orzeczeniem też, na podstawie art. 121 § 3 k.w., obowiązku zapłaty kwoty 166,30 zł na rzecz Z.
Art. 28 § 1 k.w.
szalbierstwa, przewiduje wprawdzie możliwość orzeczenia obowiązku zapłaty równowartości wyłudzonego mienia, a więc w rozumieniu art. 28 § 1 k.w., środka karnego obowiązku naprawienia szkody, ale wyraźnie zastrzega, że dotyczy to jedynie wykroczenia określonego w § 2 art.
Art. 28 § 2 k.w.
Stosownie bowiem do art. 28 § 2 k.w., przewidziane w prawie wykroczeń środki karne, można orzekać jedynie, gdy są one przewidziane w przepisie szczególnym, a przy tym, gdy chodzi o obowiązek naprawienia szkody, jedynie – zgodnie z art.
Art. 28 § 4 k.w.
28 § 2 k.w., przewidziane w prawie wykroczeń środki karne, można orzekać jedynie, gdy są one przewidziane w przepisie szczególnym, a przy tym, gdy chodzi o obowiązek naprawienia szkody, jedynie – zgodnie z art. 28 § 4 k.w.
Art. 110 § 1 k.p.w.
W lutym 2013 r., z kasacją na korzyść ukaranej wystąpił, na podstawie art. 110 § 1 k.p.w., Prokurator Generalny, zaskarżając wyrok jedynie w części orzeczonego obowiązku naprawienia szkody, podnosząc zarzut obrazy prawa materialnego, a to: art.
Art. 535 § 5 k.p.k.
Kasacja ta jest oczywiście zasadna, a przy tym wniesiona na korzyść obwinionej, dlatego też Sąd Najwyższy rozpoznał ją na posiedzeniu bez udziału stron, stosownie do art. 535 § 5 w zw.
Art. 112 k.p.w.
z art. 112 k.p.w. Stosownie bowiem do art.
art. 110 § 1 k.p
W lutym 2013 r., z kasacją na korzyść ukaranej wystąpił, na podstawie art. 110 § 1 k.p.w., Prokurator Generalny, zaskarżając wyrok jedynie w części orzeczonego obowiązku naprawienia szkody, podnosząc zarzut obrazy prawa materialnego, a to: art.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
III KK 19/06
uzasadnienia wyroku Sądu Najwyższego z dnia 19 lipca 2006 r., III KK 19/06, LEX nr 193064, czy postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 15 czerwca 2007 r., I KZP 13/07, OSNKW 2007 r., z.
I KZP 13/07
Supreme Court rejects request for legal interpretation, ruling 'property' under theft law includes contractual claims.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KK 58/13 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 marca 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jarosław Matras (przewodniczący)‎SSN Tomasz Grzegorczyk (sprawozdawca)‎SSN Jacek Sobczak w sprawie S. Z.‎ukaranej z art. 121 § 1 kw‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 kpk‎w dniu 27 marca 2013 r.,‎kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść ukaranej, w części dotyczącej orzeczenia o środku karnym obowiązku naprawienia szkody‎od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w W.‎z dnia 15 sierpnia 2012 r., sygn. akt V W […], uchyla wyrok Sądu Rejonowego w W. w zaskarżonej części.

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem nakazowym, S. Z. została uznana za winną popełnienia wykroczenia z art. 121 § 1 k.w., polegającego na tym, że w dniu 27 czerwca 2011 r., w autobusie linii […], na odcinku […] K. – P., pomimo nieuiszczenia dwukrotnie nałożonej na nią kary pieniężnej określonej w taryfie, po raz trzeci w ciągu jednego roku, bez zamiaru uiszczenia należności, wyłudziła przejazd komunikacją miejską na kwotę 166,30 PLN na szkodę Z. […] w W. i ukarana za to karą grzywny w wysokości 200 zł z orzeczeniem też, na podstawie art. 121 § 3 k.w., obowiązku zapłaty kwoty 166,30 zł na rzecz Z. […] w W. w terminie 3 miesięcy od uprawomocnienia się orzeczenia.

Wyrok ten, wobec niezłożenia sprzeciwu, uprawomocnił się w dniu 12 października 2012 r. W lutym 2013 r., z kasacją na korzyść ukaranej wystąpił, na podstawie art. 110 § 1 k.p.w., Prokurator Generalny, zaskarżając wyrok jedynie w części orzeczonego obowiązku naprawienia szkody, podnosząc zarzut obrazy prawa materialnego, a to: art. 128 § 2 k.w. w zw. z art. 121 § 3 k.w., polegającej na orzeczeniu na podstawie tego ostatniego przepisu, środka karnego w postaci obowiązku naprawienia szkody, podczas gdy orzeczenie takiego środka jest dopuszczalne wyłącznie od sprawcy wykroczenia z art. 121 § 2 k.w.

Wywodząc w ten sposób, skarżący wniósł o uchylenie wyroku nakazowego w zaskarżonej części. Rozpoznając tę kasację Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja ta jest oczywiście zasadna, a przy tym wniesiona na korzyść obwinionej, dlatego też Sąd Najwyższy rozpoznał ją na posiedzeniu bez udziału stron, stosownie do art. 535 § 5 w zw. z art. 112 k.p.w. Stosownie bowiem do art. 28 § 2 k.w., przewidziane w prawie wykroczeń środki karne, można orzekać jedynie, gdy są one przewidziane w przepisie szczególnym, a przy tym, gdy chodzi o obowiązek naprawienia szkody, jedynie – zgodnie z art. 28 § 4 k.w.

– w sposób określony w przepisie szczególnym. Przepis art. 121 k.w., regulujący wykroczenie tzw. szalbierstwa, przewiduje wprawdzie możliwość orzeczenia obowiązku zapłaty równowartości wyłudzonego mienia, a więc w rozumieniu art. 28 § 1 k.w., środka karnego obowiązku naprawienia szkody, ale wyraźnie zastrzega, że dotyczy to jedynie wykroczenia określonego w § 2 art. 121 k.w., a nie w § 1 tego przepisu. Ukaranej w tej sprawie przypisano jednak czyn przewidziany w art. 121 § 1 k.w., a nie wykroczenie z § 2 art. 121 k.w. Ten ostatni przepis dotyczy bowiem – w zakresie wyłudzenia przejazdu środkiem lokomocji, a taki przypisano ukaranej – jedynie wyłudzenia go od przedsiębiorcy nie dysponującego karami pieniężnymi określonymi w taryfie.

Ten aspekt sprawy jest wyraźnie podkreślany także w orzecznictwie Sądu Najwyższego (zob. np. uzasadnienia wyroku Sądu Najwyższego z dnia 19 lipca 2006 r., III KK 19/06, LEX nr 193064, czy postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 15 czerwca 2007 r., I KZP 13/07, OSNKW 2007 r., z. 7-8, poz. 56), w którym wyraźnie podkreśla się, że o ile art. 121 § 1 k.w. penalizuje w ogóle wyłudzenie przejazdu koleją lub innym środkiem lokomocji, to § 2 tego przepisu dotyczy m.in. takiego wyłudzenia przejazdu, ale środkiem lokomocji należącym do przedsiębiorstwa nie dysponującego karami pieniężnymi określonymi w taryfie.

Obwinioną w tej sprawie ukarano za wyłudzenie przejazdu środkiem transportu należącym do Z. […] w W., a więc środkiem należącym do przedsiębiorstwa, które dysponuje karami taryfowymi w postaci opłat dodatkowych za jazdę bez biletu. Kwestie te reguluje uchwała nr […] Rady Miasta W. z dnia 13 marca 2008 r. (Dz.U. woj. […] Nr 52, poz. 1849 z późn. zm.). Zasadnie zatem czyn przypisany ukaranej zakwalifikowano z art. 121 § 1 k.w., ale rażąco naruszono prawo materialne, orzekając wobec niej także – na podstawie art. 121 § 3 k.w.

– obowiązek naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzecz wskazanego wyżej Z.[…] określonej w wyroku kwoty. Przewidziany bowiem w art. 121 § 3 k.w. środek karny obowiązku naprawienia szkody w postaci zapłaty równowartości wyłudzonego świadczenia w odniesieniu do przewozu środkiem komunikacji może być orzeczony jedynie przy skazaniu obwinionego za wyłudzenie takiego przewozu od przedsiębiorcy, który nie dysponuje karami taryfowymi (art. 121 § 2 k.w.), a nie od przedsiębiorcy dysponującego taryfową reakcją represyjną (art. 121 § 1 k.w.), a pokrzywdzone w tej sprawie przedsiębiorstwo należało – jak już wskazano – do tej drugiej kategorii.

Nota bene, sama kwota, jaką nietrafnie zasądzono od ukaranej na rzecz pokrzywdzonego, nie odpowiada przy tym wymogowi art. 121 § 3 k.w., ponieważ obowiązek ten ma odnosić się do zapłaty równowartości wyłudzonego mienia, a więc należności za wyłudzony przejazd, gdy tymczasem, w zaskarżonym orzeczeniu, obowiązkiem tym objęto także kary taryfowe pokrzywdzonego przedsiębiorcy, które nie są elementem wyłudzonego świadczenia, i winny być dochodzone w innym trybie. Powyższe wskazuje, że w sprawie tej doszło do ewidentnego i rażącego naruszenia prawa materialnego, które w istotny sposób wpłynęło na treść wyroku.

Tym samym, wyrok ten, w zakresie zastosowanego środka karnego, ostać się nie może. Dlatego też Sąd Najwyższy uchylił rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonym wyroku i to bez wydawania orzeczenia następczego, jako że obraza prawa sprowadza się w tej sprawie do orzeczenia o środku karnym nie przewidzianym za przypisane wykroczenie i ponowne procedowanie w tej kwestii jest zbędne. Z tych wszystkich względów orzeczono jak w wyroku.aw