Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KK 574/24 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on sexual offenses as obviously groundless, upholding lower court's evidence assessment.

Numero d'incarto II KK 574/24
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously groundless, ordering the defendant to bear the costs. The lower courts thoroughly evaluated witness testimony and physical evidence, finding the defendant's initial statements consistent with the corroborating material. The Supreme Court held that the procedural error regarding evidence requests did not substantially affect the final judgment, thus failing to meet the threshold for cassation.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 368 § 2 k.p.k.; Art. 458 k.p.k.; Art. 523 § 1 k.p.k.; Art. 636 § 1 k.p.k.; Art. 637a k.p.k.: A cassation appeal is dismissed as obviously groundless when the lower court's evaluation of evidence and facts is rational and within the scope of free assessment of evidence, and any procedural error did not substantially affect the outcome of the judgment.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal free assessment of evidence substantial effect requirement procedural error impact sexual offenses prosecution corroborating witness testimony costs of cassation atto sessuale con un fanciullo

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 368 § 2 k.p.k.
Skoro w zaistniałej sytuacji można mu co najwyżej zarzucić oparcie decyzji procesowej, co do ponowionych wniosków dowodowych, na niewłaściwej podstawie prawnej - a więc zamiast pozostawienia ich bez rozpoznania na podstawie art. 368 § 2 k.p.k. w zw.
Art. 458 k.p.k.
z art. 458 k.p.k. poprzez inkorporowanie przez Okręgowy całkowicie dowolnych i błędnych wniosków Sądu I instancji w zakresie oceny dowodów osobowych oraz z opinii ginekologicznych, co w konsekwencji doprowadziło do utrzymania wyroku Sądu I Instancji w zakresie pkt I, III, IV, VI, VIII;3.
Art. 523 § 1 k.p.k.
Podnoszenie takiego zarzutu w postępowaniu kasacyjnym nie jest jednak dopuszczalne, gdyż zabrania tego przepis art. 523 § 1 k.p.k. Nie jest również dopuszczalne w tym postępowaniu podważanie rezultatu dokonanej przez orzekające sądy oceny poszczególnych środków dowodowych.
Art. 636 § 1 k.p.k.
z art. 636 § 1 k.p.k. orzekając o kosztach postępowania przed Sądem Najwyższym.
Art. 637a k.p.k.
art. 535 § 3 k.p.k
II KK 574/24 POSTANOWIENIE Dnia 17 czerwca 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Eugeniusz Wildowicz na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
art. 200 § 1 k.k
P.skazanego z art. 200 § 1 k.k.
art. 12 k.k
z art. 12 k.k., a z pkt IV i VIII znamiona przestępstw z art.
art. 12 § 1 k.k
z art. 12 § 1 k.k.;2.na karę roku i sześciu miesięcy pozbawienia wolności za to, że w bliżej nieokreślonym czasie, jednak nie wcześniej niż od 2013 r.
art. 85 § 1 k.k
12 § 1 k.k.W IX pkt wyroku, na podstawie art. 85 § 1 k.k.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

II KK 574/24 POSTANOWIENIE Dnia 17 czerwca 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Eugeniusz Wildowicz na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 17 czerwca 2025 r. sprawy D. P.skazanego z art. 200 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i in., z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 13 lipca 2023 r., sygn. akt X Ka 584/22, zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Pruszkowie z dnia 10 maja 2022 r., sygn. akt II K 1797/20, p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. obciążyć skazanego kosztami postępowania kasacyjnego. [PŁ]

UZASADNIENIE

D.P. został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Pruszkowie z dnia 10 maja 2022 r., sygn. akt II K 1797/20:1.na karę 4 lat pozbawienia wolności za to, że w bliżej nieokreślonym czasie, jednak nie wcześniej niż od 2013 r. do 2016 r., w miejscu zamieszkania, tj. w miejscowości J., ul. [...], gm. R., działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru wielokrotnie obcował płciowo z małoletnią poniżej lat 15 – A.W. oraz wielokrotnie dopuszczał się wobec niej innych czynności seksualnych w ten sposób, że dotykał ją rękoma w okolicach krocza oraz piersi, jak również doprowadził ją do dotykania penisa, tj. za czyn z art. 200 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k.;2.na karę roku i sześciu miesięcy pozbawienia wolności za to, że w bliżej nieokreślonym czasie, jednak nie wcześniej niż od 2013 r. do 2016 r., w miejscu zamieszkania, tj. w miejscowości J., ul. [...], gm.

R., działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wielokrotnie utrwalał wizerunek nagiej osoby poprzez rejestrowanie obrazu telefonem komórkowym - małoletniej poniżej 15 lat – A.W. stosując w tym celu groźbę bezprawną użycia przemocy, tj. za czyn z art. 191a § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k.;3.na karę 4 lat pozbawienia wolności za to, że w bliżej nieokreślonym czasie, lecz nie wcześniej niż od 2013 r. do 2016 r., w miejscu zamieszkania, tj. w miejscowości J., ul. [...], gm. R., działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru wielokrotnie obcował płciowo z małoletnią poniżej lat 15 – N.W. i wielokrotnie dopuszczał się wobec niej innych czynności seksualnych w ten sposób, że dotykał ją rękami w okolicach krocza, tj. za czyn z art. 200 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k.;4.na karę 3 lat pozbawienia wolności za to, że w bliżej nieokreślonym czasie, jednak nie wcześniej niż od października 2019 r. do marca 2020 r., w miejscu zamieszkania, tj. w miejscowości J., ul. [...], gm.

R., działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru wielokrotnie dopuszczał się wobec małoletniej poniżej lat 15 – Z.W. innych czynności seksualnych w ten sposób, że dotykał ją rękami w okolicach piersi i krocza, tj. za czyn z art. 200 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k.,5.na karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności za to, że w bliżej nieokreślonym czasie, jednak nie wcześniej niż od 2013 r. do 2016 r. i od października 2019 r. do marca 2020 r., w miejscu zamieszkania, tj. w miejscowości J., ul. [...], gm.

R., działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wielokrotnie utrwalał wizerunek nagiej osoby poprzez rejestrowanie obrazu telefonem komórkowym małoletniej poniżej lat 15 – Z.W., stosując w tym celu groźbę bezprawną użycia przemocy, tj. za czyn z art. 191a § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k.;6.na karę 4 lat pozbawienia wolności za to, że w bliżej nieokreślonym czasie, lecz nie wcześniej niż od 2013 r. do 2016 r. w miejscu zamieszkania, tj. w miejscowości J., ul. [...], gm. R., działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru wielokrotnie obcował płciowo z małoletnią poniżej lat 15 – A.Z. oraz wielokrotnie dopuszczał się wobec niej innych czynności seksualnych w ten sposób, że dotykał ją rękoma w okolicach krocza oraz piersi, pośladków, tj. za czyn z art. 200 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k.;7.na karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności za to, że w bliżej nieokreślonym czasie, lecz nie wcześniej niż od 2013 r. do 2016 r., w nieustalonym miejscu, działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wielokrotnie utrwalał wizerunek nagiej osoby poprzez rejestrowanie obrazu małoletniej poniżej lat 15 – A.Z., stosując w tym celu groźbę bezprawną użycia przemocy, tj. za czyn z art. 191a § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k.;8.na karę 3 lat pozbawienia wolności za to, że w bliżej nieokreślonym czasie, lecz nie później niż do 2 lipca 2020 r., w miejscu zamieszkania, tj. w miejscowości J., ul. [...], gm.

R., działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru wielokrotnie dopuszczał się wobec małoletniej poniżej lat 15 — L.P. innych czynności seksualnych w ten sposób, że dotykał ją rękoma w okolicach krocza, tj. za czyn z art. 200 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k.W IX pkt wyroku, na podstawie art. 85 § 1 k.k. w zw. z art. 86 § 1 k.k., Sąd połączył wymierzone oskarżonemu kary pozbawienia wolności, w ich miejsce wymierzając karę łączną 12 lat pozbawienia wolności. Ponadto Sąd Rejonowy:- w pkt X wyroku, na podstawie art. 63 § 1 k.k., na poczet kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonej w pkt IX zaliczył D.P. okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie;- w pkt XI wyroku, na podstawie art. 41 § 1a k.k., nałożył na niego zakaz zajmowania wszelkich stanowisk, wykonywania wszelkich zawodów albo działalności związanych z wychowaniem, edukacją, leczeniem małoletnich lub opieką nad nimi, na okres 10 lat, a w pkt XII, na podstawie art. 41a § 1 i 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego zakaz kontaktowania się z pokrzywdzonymi A.W., N.W., A.Z., Z.W. i L.P. oraz zakaz zbliżania się do nich na odległość mniejszą niż 50 metrów, na okres 10 lat. - w pkt XVIII wyroku, na podstawie art. 46 § 1 i 2 k.k. zasądził od D.P. i współoskarżonej z nim B.P. solidarnie na rzecz pokrzywdzonych N.W., A.W. i A.Z. kwoty po 75.000 zł. dla każdej z nich.Sąd Okręgowy w Warszawie, po rozpoznaniu apelacji wniesionych przez obrońcę oskarżonych D.P. i B.P., wyrokiem z dnia 13 lipca 2023 r., sygn. akt X Ka 584/22, w odniesieniu do D.P.1.zmienił wyrok Sądu I instancji w ten sposób, że:a) uchylił orzeczenie z pkt IX o karze łącznej pozbawienia wolności,b) uniewinnił D.P. od popełnienia czynów zarzuconych mu w pkt 2, 5, 7 aktu oskarżenia (opisanych odpowiednio w pkt II, V i VII wyroku),c) stosując przepisy Kodeksu karnego obowiązujące w dacie czynów, przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k., wskazał, że czyny przypisane z pkt I, III i VI wyczerpują znamiona przestępstw z art. 200 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., a z pkt IV i VIII znamiona przestępstw z art. 200 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k.:d) ustalił, iż czyny przypisane oskarżonemu w pkt I i III zostały popełnione w okresie od około 2013 r. do 28 września 2016 r., a czyn przypisany w pkt VI w okresie od około 2013 r. do 1 sierpnia 2016 r.,e) ustalił, iż czyn przypisany oskarżonemu w pkt IV został popełniony w okresie od około grudnia 2019 r. do nieustalonego dnia w trzeciej dekadzie marca 2020 r.,f) ustalił, iż czyn przypisany oskarżonemu w pkt VIII został popełniony w okresie od około grudnia 2019 r. do końca marca 2020 r., precyzując, że oskarżony kilkakrotnie dotykał małoletnią rękoma przez ubranie w okolice krocza i złagodził wymierzoną za ten czyn karę do wysokości 2 lat pozbawienia wolności,g) na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do 23 czerwca 2020 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzył D.P. karę łączną 8 lat pozbawienia wolności,h) w ramach pkt X wyroku, na poczet orzeczonej łącznej kary pozbawienia wolności zaliczył D.P. okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie.i) w pkt XII za podstawę prawną zakazów przyjął art. 41a § 2 k.k.;II. w pozostałej części utrzymał zaskarżony wyrok w mocy.

Obrońca skazanego wniosła kasację od wyroku Sądu odwoławczego, zaskarżając go w zakresie, w jakim utrzymano w mocy wyrok Sądu Rejonowego co do pkt I, II, IV, VI i VIII i zarzucając:„1. rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 433 § 2 k.p.k., poprzez brak właściwego i rzetelnego rozpoznania poszczególnych zarzutów w postaci nr 2, 3, 5, 6 zawartych w apelacji, w sytuacji gdy Sąd II instancji miał bezwzględny obowiązek merytorycznego i należytego rozpoznania wszystkich zarzutów zawartych w apelacji, powyższe uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem w przypadku rozpoznania tych zarzutów Sąd II instancji powinien był wydać odmienny wyrok i zmienić zaskarżony wyrok poprzez uniewinnienie skazanego w zakresie pkt I, III, IV, VI, VIII wyroku Sądu I instancji;2. rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k. poprzez inkorporowanie przez Okręgowy całkowicie dowolnych i błędnych wniosków Sądu I instancji w zakresie oceny dowodów osobowych oraz z opinii ginekologicznych, co w konsekwencji doprowadziło do utrzymania wyroku Sądu I Instancji w zakresie pkt I, III, IV, VI, VIII;3. rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 170 § 1 pkt 2 i 5 k.p.k. w zw. z art. 169 § 1 i 2 k.p.k. poprzez oddalenie wniosków dowodowych z apelacji w sytuacji, gdy ich przeprowadzenie miało znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy.”Podnosząc powyższe, obrońca wniosła o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.W pisemnej odpowiedzi na kasację obrońcy, prokurator wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja jest oczywiście bezzasadna, co umożliwia jej rozpoznanie i oddalenie na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. Obrońca skazanego zarzuciła w kasacji, że w tej sprawie postępowanie apelacyjne przeprowadzone zostało z naruszeniem standardów rzetelności, co przejawiło się: - brakiem wnikliwego rozpoznania zarzutów nr 2, 3, 5 i 6 apelacji (zarzut 1),- podtrzymaniem przeprowadzonej przez Sąd I instancji dowolnej i błędnej oceny dowodów ze źródeł osobowych oraz opinii ginekologicznych (zarzut 2),- oddaleniem wniosków dowodowych zgłoszonych w apelacji obrońcy (zarzut 3).

Zarzuty te należy ocenić jako bezzasadne już po wstępnej ich konfrontacji z omówionym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku materiałem dowodowym. Po pierwsze, nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej, iżby Sąd odwoławczy nie rozważył z należytą dokładnością i starannością zarzutów podniesionych w pkt 2, 3, 5 i 6 apelacji i nie odniósł się do nich w treści uzasadnienia. Przeczy temu bowiem treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku, z którego wynika, że każda z wielu poruszonych w tym środku odwoławczym istotnych kwestii została przez Sąd odwoławczy wnikliwie przeanalizowana (po uprzednim ich pogrupowaniu w trzy zbiorcze kategorie) i dogłębnie oceniona.

I tak, co do zarzutów dotyczących wniosków dowodowych z pkt 2 i 3 apelacji, Sąd Okręgowy wypowiedział się wyczerpująco na stronach 11 i 12 uzasadnienia. Odnośnie do zarzutu z pkt 5, zajął stanowisko na stronie 13, zwracając uwagę, że obrońca nie wskazał w apelacji, o jakie dokumenty z akt OPS i akt prokuratorskich sprawy […] chodzi, mimo że zarzucił Sądowi ich pominięcie przy wyrokowaniu. Jednocześnie, Sąd odwoławczy dopuścił w toku postępowania apelacyjnego dowód z szeregu dokumentów znajdujących się w przedmiotowych aktach – poddając je własnej ocenie (str. 3 uzasadnienia wyroku).

Jeśli zaś chodzi o szósty zarzut apelacji, to Sąd ad quem odniósł się do niego na stronach 14 – 20, szczegółowo omawiając wszystkie poruszone w apelacji obrońcy oskarżonego wątki. Obszerność wywodów apelacyjnych, ich treść oraz sposób uporządkowania świadczą o wszechstronnym i wnikliwym zbadaniu sprawy przez Sąd odwoławczy i nie uzasadniają w najmniejszym stopniu twierdzeń, wywiedzionych przez obrońcę w tym zarzucie kasacyjnym. W podsumowaniu wolno stwierdzić, że w tej sprawie Sąd odwoławczy z ciążącego na nim obowiązku rozpoznania sprawy w granicach środka odwoławczego, co obejmuje rozważenie wszystkich zarzutów i wniosków wskazanych w środku odwoławczym (art. 433 § 2 k.p.k.), wywiązał się należycie.

Prawidłowość procedowania sądu odwoławczego odzwierciedla uzasadnienie jego wyroku, w którym to dokumencie, który odpowiada wymogom określonym w art. 457 § 3 k.p.k., Sąd ten podał, dlaczego zarzuty i wnioski apelacji uznał za niezasadne. Drugi zarzut kasacyjny ma charakter czysto polemiczny i de facto zmierza do podważenia ustaleń faktycznych przyjętych przez Sąd pierwszej instancji za podstawę skazania oskarżonego, w tym dotyczących jego sprawstwa, które następnie zostały zaaprobowane przez Sąd odwoławczy. Innymi słowy, skarżąca pod pozorem naruszenia przepisów prawa procesowego, określających obowiązki kontrolne sądu odwoławczego, w gruncie rzeczy stawia zarzut błędu w ustaleniach faktycznych.

Podnoszenie takiego zarzutu w postępowaniu kasacyjnym nie jest jednak dopuszczalne, gdyż zabrania tego przepis art. 523 § 1 k.p.k. Nie jest również dopuszczalne w tym postępowaniu podważanie rezultatu dokonanej przez orzekające sądy oceny poszczególnych środków dowodowych. Strona może natomiast zarzucać w określonym układzie procesowym naruszenie przepisów prawa procesowego normujących sposób oceny dowodów. Gdyby zatem uznać, że intencją skarżącej było jednak wskazanie na naruszenie przez Sąd Okręgowy w Warszawie standardu odwoławczego, poprzez nienależyte rozważenie zarzutów apelacji kwestionujących poprawność ocen poszczególnych dowodów i zaaprobowanie dokonanych w pierwszej instancji ocen tych dowodów, to wówczas i tak rozumiane zarzuty nie zasługiwały na uwzględnienie.Obydwa orzekające w tej sprawie sądy wszechstronnie i wnikliwie oceniły dowody ze źródeł osobowych, biorąc pod uwagę te wszystkie okoliczności, które mogły mieć wpływ na wiarygodność zeznań poszczególnych świadków.

Racjonalnie uargumentowały też, dlaczego i w jakim zakresie, należało uznać poszczególne dowody, w tym zeznania D.W. i K.P. za wiarygodne. Rozumowanie to jako zgodne z zasadami logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego mieści się w ramach swobodnej oceny dowodów i pozostaje pod ochroną art. 7 k.p.k. Sąd Okręgowy, oceniając prawidłowość orzeczenia Sądu I instancji, nie był przy tym bezkrytyczny, gdyż aprobując ustalenia i oceny Sądu meriti należycie swoje stanowisko umotywował. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, z wyjątkiem nielicznych dowodów, w tym przede wszystkim późniejszych wyjaśnień oskarżonych, potwierdzał zeznania pokrzywdzonych albo przynajmniej nie wykluczał ich prawdziwości (jak np. opinie ginekologiczne).

Analizowane z osobna dowody nie byłyby być może w stanie przesądzić o sprawstwie D.P., ale wszystkie razem brane pod uwagę jednocześnie na nie wskazują, korespondując zresztą z jego spontanicznymi, pierwszymi wyjaśnieniami, złożonymi w chwili zatrzymania. Oczywiście bezzasadny jest również trzeci zarzut kasacji. Odnosząc się do tego zarzutu odwołać się w pierwszej kolejności należy do treści art. 368 § 2 k.p.k. Przepis ten stanowi, że „wniosku o dopuszczenie tego samego dowodu, zgłoszonego ponownie po oddaleniu w postępowaniu przed sądem poprzedniego wniosku, nie rozpoznaje się, jeżeli został on oparty na tych samych podstawach faktycznych”.

Na podstawie art. 458 k.p.k., znajduje on zastosowanie także w sytuacji ponowienia przez oskarżonego w postępowaniu przed Sądem drugiej instancji wniosków dowodowych wcześniej złożonych w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji, a opartych na tych samych podstawach faktycznych. W tej sprawie Sąd Okręgowy powinien był zatem nie tyle oddalić wnioski dowodowe złożone w apelacji, jak uczynił, co pozostawić je bez rozpoznania. Skoro w zaistniałej sytuacji można mu co najwyżej zarzucić oparcie decyzji procesowej, co do ponowionych wniosków dowodowych, na niewłaściwej podstawie prawnej - a więc zamiast pozostawienia ich bez rozpoznania na podstawie art. 368 § 2 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k., oddalenie ich na podstawie art. 170 § 1 pkt 2 i 5 k.p.k. w zw. z art. 169 § 1 i 2 k.p.k., to nie można w ogóle mówić o rażącym naruszeniu przez Sąd odwoławczy prawa procesowego.

Tymczasem skuteczność zarzutu kasacyjnego zależy od wykazania przez skarżącego, że wskazane w nim naruszenie prawa nie tylko było rażące, ale że miało też istotny wpływ na treść wydanego przez sąd odwoławczy orzeczenia. Przy czym o takim wpływie uchybienia na treść zaskarżonego orzeczenia, w rozumieniu art. 523 § 1 k.p.k., można mówić jedynie wówczas, gdy jest możliwe wykazanie, że kwestionowane rozstrzygnięcie byłoby w zasadniczy sposób odmienne niż to, które w sprawie zostało wydane.Mając na uwadze oczywistą bezzasadność wszystkich podniesionych przez obrońcę zarzutów, kasację niniejszą należało oddalić, na podstawie art. 637a w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. orzekając o kosztach postępowania przed Sądem Najwyższym.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu. [WB][r.g.] ‎