Supreme Court dismisses stay of execution request due to insufficient grounds for cassation and lack of irreparable harm.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court rejected the defendant's request to suspend the execution of a final criminal judgment. The defense argued that a judge was appointed by the Judicial Council, creating an absolute cassation ground, and that executing the sentence would cause irreparable harm. The court held that mere appointment does not constitute an absolute ground and that the probability of overturning the verdict was not high enough to justify suspending the penalty.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.; Art. 532 § 1 k.p.k.: The mere appointment of a judge by the Judicial Council does not automatically constitute an absolute ground for cassation, and a stay of execution requires a near-certainty of overturning the verdict coupled with proof of irreparable harm.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
II KK 543/23 POSTANOWIENIE Dnia 18 stycznia 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Wąsek-Wiaderek w sprawie P. T., skazanego za czyn z art. 258 § 1 k.k. i in., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 18 stycznia 2024 r., wniosku obrońcy skazanego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego kasacją prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 30 maja 2023 r., II AKa 158/21, zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 31 grudnia 2020 r., IV K 246/18, na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. a contrario, p o s t a n o w i ł wniosku nie uwzględnić.
UZASADNIENIENa skutek kasacji obrońcy skazanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 30 maja 2023 r., II AKa 158/21, zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 31 grudnia 2020 r., IV K 246/18, przed Sądem Najwyższym zawisła sprawa P. T. W ww. postępowaniu P. T. został prawomocnie skazany za czyn z art. 258 § 1 k.k. oraz czyn z art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r., o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., za które wymierzono mu ostatecznie karę łączną 3 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności.W kasacji obrońca podniósł zarzuty o randze tzw. bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. w związku z orzekaniem przez Sąd Apelacyjny w składzie, w którym zasiadała sędzia X.Y., powołana na urząd sędziego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa, ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.
U. z 2018 r., poz. 3; dalej: „ustawa nowelizująca KRS”). Oprócz powyższego zarzutu skarżący podniósł również zarzuty rażącego naruszenia prawa, mającego istotny wpływ na treść orzeczenia.W kasacji obrońca skazanego zawarł także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku. Podniósł, że zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego należy wstrzymać wykonanie kary, jeżeli brak takiego wstrzymania spowodowałby dla skazanego wyjątkowo dolegliwe, w zasadzie nieodwracalne skutki i tym samym łączyłby się z wyraźnym, nieuzasadnionym pokrzywdzeniem skazanego.
W ocenie obrońcy w tej sprawie wykonanie wyroku spowoduje skutek w postaci bezzasadnego pozbawienia wolności skazanego, który w sposób oczywisty jest skutkiem nieodwracalnym. Za taką oceną, zdaniem obrońcy, przemawia zasadności zarzutów kasacyjnych oraz ich doniosłość. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Wniosek obrońcy skazanego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego kasacją wyroku nie jest zasadny.Wstrzymanie wykonania prawomocnego orzeczenia na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. ma charakter wyjątkowy. O zastosowaniu tej instytucji powinna przesądzać ranga zarzutów kasacyjnych i bardzo wysoki stopień prawdopodobieństwa uchylenia orzeczenia, przy jednoczesnym uznaniu, że jego wykonywanie przed rozpoznaniem kasacji spowodowałoby wyjątkowo dolegliwe i w zasadzie nieodwracalne skutki dla osoby, której orzeczenie dotyczy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 2023 r., III KK 645/22).Sąd Najwyższy dostrzega, że pierwszy zarzut kasacji wskazuje na wystąpienie w tej sprawie tzw. bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., związanej z tym, że w składzie Sądu Apelacyjnego zasiadał sędzia powołany na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy nowelizującej KRS.
Jednakże sam fakt powołania do pełnienia urzędu sędziego sądu powszechnego w procedurze, o której mowa powyżej, nie jest wystarczający do uznania, że w sprawie zaistniała bezwzględna przyczyna odwoławcza (por. uchwała składu połączonych Izb Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r., sygn. BSA I-4110-1/20, OSNK 2020, z. 2, poz. 7; uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2022 r., sygn. akt I KZP 2/22, OSNK 2022, z. 6, poz. 22). Takie ustalenie może, ale nie musi, być wynikiem testu przeprowadzonego według kryteriów wskazanych w uzasadnieniu wspomnianej uchwały trzech połączonych Izb Sądu Najwyższego i przy uwzględnieniu okoliczności tej konkretnej sprawy, co będzie przedmiotem rozważań w ramach merytorycznego rozpoznania kasacji (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 7 lipca 2022 r., III KK 117/22; z dnia 25 lutego 2022 r., V KK 54/22).Także pozostałe zarzuty kasacji nie prowadzą do wniosku o konieczności wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia.
Dla uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania prawomocnego wyroku prawdopodobieństwo uwzględnienia kasacji musiałoby być niemal zbliżone do pewności, oczywistości (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 kwietnia 2021 r., V KK 129/21; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 marca 2021 r., IV KK 103/21) i prowadzić do wniosku o potrzebie uniewinnienia skazanego, względnie umorzenia wobec niego postępowania (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 lutego 2018 r., II KK 23/18), ewentualnie wydania innego rozstrzygnięcia, które spowoduje, że wykonywanie kary do czasu rozpoznania kasacji okaże się niesłuszne i odbędzie się z pokrzywdzeniem skazanego.
W tej sprawie nie zachodzi przedmiotowa oczywistość i jednoznaczność uchybień sygnalizowanych w kasacji obrońcy. Ocena zasadności zarzutów kasacji wymagać będzie analizy dokonywanej na etapie merytorycznego jej rozpoznania. Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy doszedł do przekonania, że nie zachodzą w tej sprawie wystarczające podstawy do zastosowania nadzwyczajnej instytucji przewidzianej w art. 532 § 1 k.p.k. Dodać należy, że decyzja w tym względzie w żadnym razie nie przesądza ostatecznego rozstrzygnięcia kwestii zasadności kasacji skarżącego od prawomocnego orzeczenia Sądu Apelacyjnego w Lublinie.Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia. [J.J.][ał]