Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KK 541/23 Generato dall'IA

Supreme Court quashes sentence for exceeding statutory limits and misapplying continuous offenses rule in non-support cases.

Numero d'incarto II KK 541/23
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the Regional Court's judgment, which convicted the defendant of two acts of non-support and imposed a sentence exceeding the statutory maximum. The Prosecutor General argued that the court violated criminal law by imposing a sentence over two years and incorrectly treating acts with different statutory bases as a continuous offense. The court agreed, ruling that the maximum sentence for non-support is strictly two years and that acts based on different statutory provisions cannot form a continuous offense chain.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 34 § 1 k.k.; Art. 38 § 2 k.k.; Art. 91 § 1 k.k.: The maximum term of restriction of freedom for non-support is two years; this limit cannot be exceeded even with aggravated sentencing, and acts based on different statutory provisions cannot constitute a continuous offense chain.

Parole chiave

Generato dall'IA
non-support offense continuous offense chain statutory maximum limit aggravated sentencing criminal law violation sanzioni penali privazione illegittima della libertà sanzione sproporzionata

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 34 § 1 k.k.
z art. 34 § 1 k.k. i art.
Art. 38 § 2 k.k.
i art. 38 § 2 k.k., polegające na wymierzeniu oskarżonemu M.
Art. 91 § 1 k.k.
209 § 1 k.k., i przyjmując, że zostały one popełnione w warunkach ciągu przestępstw określonego w art. 91 § 1 k.k., za oba przypisane mu czyny na podstawie art.
Art. 209 § 1 k.k.
za winnego popełnienia dwóch występków, z których pierwszy wyczerpuje dyspozycję art. 209 § 1 k.k., a drugi dyspozycję art.
Art. 209 § 1a k.k.
209 § 1 k.k., a drugi dyspozycję art. 209 § 1a k.k. w zw.
art. 209 §1 k.k
skazanego za czyn z art. 209 §1 k.k.
art. 535 § 5 k.p.k
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu, w trybie art. 535 § 5 k.p.k.,‎w dniu 17 stycznia 2024 r.
art. 91 § 1 k.k
209 § 1 k.k., i przyjmując, że zostały one popełnione w warunkach ciągu przestępstw określonego w art. 91 § 1 k.k., za oba przypisane mu czyny na podstawie art.
art. 72 § 1 pkt 3 k.k
Nadto, na podstawie art. 72 § 1 pkt 3 k.k.
art. 34 § 3 k.k

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

II KK 541/23 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 stycznia 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jarosław Matras (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Tomasz Artymiuk‎SSN Małgorzata GierszonProtokolant Klaudia Binienda w sprawie M. C. skazanego za czyn z art. 209 §1 k.k. i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu, w trybie art. 535 § 5 k.p.k.,‎w dniu 17 stycznia 2024 r. kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść od prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Puławach z dnia 23 maja 2023 r., sygn. akt II K 999/22, uchyla zaskarżony wyrok i przekazuję sprawę Sądowi Rejonowemu w Puławach do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 23 maja 2023 r., sygn. akt II K 999/22, Sąd Rejonowy w Puławach uznał M. C. za winnego popełnienia dwóch występków, z których pierwszy wyczerpuje dyspozycję art. 209 § 1 k.k., a drugi dyspozycję art. 209 § 1a k.k. w zw. z art. 209 § 1 k.k., i przyjmując, że zostały one popełnione w warunkach ciągu przestępstw określonego w art. 91 § 1 k.k., za oba przypisane mu czyny na podstawie art. 209 § 1a k.k. skazał go na karę 2 lat i 6 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne, w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym.

Nadto, na podstawie art. 72 § 1 pkt 3 k.k. w zw. z art. 34 § 3 k.k. zobowiązał oskarżonego do wykonywania ciążącego na nim obowiązku łożenia na utrzymanie swoich dzieci E. C., M. C. i A. C. Wyrokiem tym orzeczono również o kosztach. Wskazany wyrok uprawomocnił się bez zaskarżenia w dniu 31 maja 2023 r. (k.119 v akt II K 999/22).Kasację wniósł Prokurator Generalny, który zaskarżając ten wyrok w całości na niekorzyść oskarżonego wskazał na „rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa karnego materialnego, a mianowicie:1.art. 91 § 1 k.k. w zw. z art. 34 § 1 k.k. i art. 38 § 2 k.k., polegające na wymierzeniu oskarżonemu M.

C. za przypisane mu występki z art. 209 § 1 k.k. oraz art. 209a § 1 k.k. w zw. z art. 209 § 1 k.k., których miał dopuścić się w warunkach ciągu przestępstw, nadzwyczajnie obostrzonej kary ograniczenia wolności w wysokości 2 lat i 6 miesięcy, w sytuacji, gdy nadzwyczajnie obostrzona kara ograniczenia wolności może wynosić maksymalnie 2 lata;2. obrazy art. 91 § 1 k.k. poprzez niezasadne przyjęcie, że przypisane oskarżonemu M. C. czyny z art. 209 § 1 k.k. oraz art. 209 § 1a k.k. w zw. z art. 209 § 1 k.k. stanowiły ciąg przestępstw, mimo niespełnienia wymogu tożsamości podstawy prawnej wymiaru kary w odniesieniu do przestępstw objętych przewidzianą w tym przepisie konstrukcją prawną z uwagi na wyczerpanie znamion typu podstawowego i kwalifikowanego przestępstwa niealimentacji, przy jednoczesnym równoległym popełnieniu zarzucanych oskarżonemu czynów, co przeczy możliwości przyjęcia zaistnienia warunku popełnienia tych odrębnych przestępstw w krótkich odstępach czasu, a w konsekwencji błędne wymierzenie oskarżonemu jednej kary oraz jednego środka karnego.”Podnosząc te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Rejonowemu w Puławach do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się zasadna i to w stopniu oczywistym uzasadniającym jej uwzględnienie na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.Bezspornie rację ma skarżący, że zaskarżony wyrok został wydany z rażącą obrazą przepisów prawa materialnego, opisanych w zarzutach kasacji.

Odnosząc się do pierwszego z nich przypomnieć należy, w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 lipca 2015 r., w którym ustawowe granice kary ograniczenia wolności w jej podstawowym wymiarze wynoszą minimum miesiąc, a maksimum 2 lata (art. 34 § 1 k.k.), brak jest możliwości wymierzenia kary ograniczenia wolności w wymiarze przekraczającym 2 lata nawet w przypadku korzystania z instytucji nadzwyczajnego obostrzenia górnej granicy ustawowego zagrożenia (art. 38 § 2 k.k.) Zastosowanie tej instytucji tj. obostrzenia górnej granicy grożącej kary ograniczenia wolności, może być realizowane tylko w tych przypadkach, gdy w sankcji przepisu szczególnego przewidziane byłoby zagrożenie karą ograniczenia wolności w wymiarze niższym niż dwa lata, czego jednak kodeks karny obecnie nie przewiduje.

Tym samym Sąd Rejonowy wymierzając w przedmiotowej sprawie oskarżonemu M. C. karę 2 lat i 6 miesięcy ograniczenia wolności w sposób rażący naruszył wskazane w zarzucie przepisy. Słuszny też okazał się drugi z postawionych w kasacji zarzutów, przy czym to jego uwzględnienie decyduje o konieczności uchylenia zaskarżonego wyroku w całości, a nie tylko w zakresie kary, jak mogłoby wynikać z konsekwencji uwzględnienia zarzutu w pkt 1 kasacji. Co prawda obowiązujący od 1 lipca 2015 r. art. 91 § k.k. nakazuje włączać do jednego ciągu przestępstw nie tylko czyny kwalifikowane wyłącznie z tego samego, czy z tych samych przepisów, ale też czyny kwalifikowane z różnych przepisów, ale tylko wówczas, gdy tożsama będzie podstawa prawna wymiaru kary za każdy z czynów włączonych do tego ciągu (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 kwietnia 2021 r., V KK 367/20).

Tymczasem, w tej sprawie ten warunek nie został spełniony. Rację ma bowiem skarżący twierdząc, że w sytuacji, gdy jedno zachowanie przypisane oskarżonemu wyczerpywało znamiona typu podstawowego przestępstwa niealimentacji (art. 209 § 1 k.k.), drugie zaś typu kwalifikowanego (art. 209 § 1 a k.k.) połączenie ich w jeden ciąg nie było możliwe, z uwagi na brak tożsamości przepisu stanowiącego podstawę wymiaru kary. W tej sytuacji zasadność drugiego zarzutu kasacji musiała prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Puławach.

Z tych powodów orzeczono jak w wyroku. [J.J.] [ał]