Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KK 527/21 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses criminal appeal as obviously groundless due to lack of serious legal error affecting verdict.

Numero d'incarto II KK 527/21
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the criminal appeal as obviously groundless under Article 535 § 3 of the Criminal Procedure Code. The defendant argued that the appellate court incorrectly evaluated evidence regarding the murder attempt, but the court found no serious legal violation. The decision emphasized that appeals must demonstrate a significant error capable of changing the verdict, which was not met here.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 535 § 3 k.p.k.; Art. 439 k.p.k.; Art. 523 § 1 k.p.k.: A criminal appeal is dismissed as obviously groundless if the alleged legal error is not serious enough to have a decisive impact on the final judgment.

Parole chiave

Generato dall'IA
criminal appeal dismissal obviously groundless appeal serious legal error verdict impact requirement Criminal Procedure Code tentate lesioni personali gravi reati contro la vita e l'integrità della persona violazioni della legge sulle armi

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 535 § 3 k.p.k.
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k., sprawy M.
Art. 439 k.p.k.
Podnoszone w tej skardze zarzuty powinny wskazywać na uchybienia określone w art. 439 k.p.k. lub inne, ale przy tym rażące, naruszenie prawa, do jakiego doszło w postępowaniu odwoławczym, co w konsekwencji mogło mieć istotny wpływ na treść wyroku sądu drugiej instancji (zob.
Art. 523 § 1 k.p.k.
O wpływie „rażącego naruszenia prawa” na treść zaskarżonego orzeczenia, w rozumieniu art. 523 § 1 k.p.k., można natomiast mówić jedynie wówczas, gdy jest możliwe wykazanie, że kwestionowane rozstrzygnięcie byłoby w zasadniczy sposób odmienne od tego, które w sprawie zostało wydane.
Art. 624 § 1 k.p.k.
535 § 3 k.p.k.Sytuacja materialna skazanego uzasadniała zwolnienie go na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw.
Art. 634 k.p.k.
Art. 637a k.p.k.
z art. 637a k.p.k. od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie kasacyjne.
art. 535 § 3 k.p.k
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k., sprawy M.
art. 13 § 1 k.k
‎skazanego z art. 13 § 1 k.k.
art. 148 § 2 pkt 2 k.k
z art. 148 § 2 pkt 2 k.k.
art. 157 § 1 k.k

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KK 527/21 POSTANOWIENIE Dnia 25 lutego 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Stępka po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2022 r. na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k., sprawy M. B. ‎skazanego z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 2 pkt 2 k.k. i innych,‎z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 13 maja 2021 r., sygn. akt II AKa (…), utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w W. z dnia 14 lipca 2020 r., sygn. akt XVIII K (…), p o s t a n o w i ł I. oddalić kasację obrońcy skazanego jako oczywiście bezzasadną; II. zwolnić skazanego od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Okręgowego w W. z dnia 14 lipca 2020 r., sygn. akt XVIII K (…), oskarżony M. B. został uznany za winnego tego, że w dniu 17 grudnia 2019 r. w mieszkaniu bloku przy ul. P. w W., działając z zamiarem ewentualnym pozbawienia życia W. M., usiłował dokonać jej zabójstwa w ten sposób, że w trakcie usiłowania dokonania rozboju na tej pokrzywdzonej, podczas którego posługiwał się nożem, zadał W. M. co najmniej cztery ciosy nożem w okolice szyi i ramienia, powodując obrażenia ciała w postaci rany ciętej powłok szyi po stronie lewej, rany kłutej szyi po stronie prawej z odmą i krwiakiem w tkankach szyi i śródpiersia, krwiakiem w zachyłku gruszkowatym gardła, rany kłutej ramienia prawego i rany kłutej piersi lewej, które to obrażenia ciała skutkowały rozstrojem zdrowia i naruszeniem czynności narządu ciała na okres powyżej siedmiu dni w rozumieniu art. 157 § 1 k.k., lecz zamierzonego celu nie osiągnął, z uwagi na postawę pokrzywdzonej i postawę D.

S., to jest, został uznany winnym zbrodni wyczerpującej dyspozycję art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 2 pkt 2 k.k. w zw. z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. - i za to na podstawie art. 14 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 2 pkt 2 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył M. B. karę 12 lat pozbawienia wolności, a na podstawie art. 46 § 1 k.k. zasądził od oskarżonego na rzecz W. M. kwotę 2.000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.Nadto, oskarżony M. B. został uznany za winnego tego, że w dniu 17 grudnia 2019 r. w mieszkaniu bloku przy ul.

P. w W., w związku z usiłowaniem dokonania rozboju na osobie W. M., działając z zamiarem ewentualnym pozbawienia życia D. S. usiłował dokonać jego zabójstwa w ten sposób, że zadał pokrzywdzonemu co najmniej trzy ciosy nożem w brzuch, szyję i plecy, powodując obrażenia ciała w postaci rany ciętej szyi po stronie prawej z uszkodzeniem mięśnia MOS i przecięciem żyły szyjnej, rany kłutej grzbietu po stronie lewej oraz penetrującej rany kłutej brzucha, z przedziurawieniem obu ścian żołądka i krwotokiem do jamy brzusznej skutkujących wstrząsem i ostrą niewydolnością oddechową, które to obrażenia ciała skutkowały chorobą realnie zagrażającą życiu w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.k., lecz zamierzonego celu nie osiągnął, z uwagi na postawę pokrzywdzonego, postawę W.

M., jak też udzieloną D. S. pomoc medyczną, to jest, został uznany winnym zbrodni wyczerpującej dyspozycję art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 2 pkt 2 k.k. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. - i za to na podstawie art. 14 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 2 pkt 2 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył M. B. karę 14 lat pozbawienia wolności. Na podstawie art. 46 § 1 k.k. zasądził od oskarżonego na rzecz D. S. kwotę 10.000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.Na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 24.06.2020 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. Sąd Okręgowy orzekł wobec M.

B. karę łączną 15 lat pozbawienia wolności, a na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu okres tymczasowego aresztowania od dnia 8 stycznia 2020 r. do dnia 28 stycznia 2020 r., od dnia 2 lutego 2020 r. do dnia 21 lutego 2020 r. i od dnia 12 lipca 2020 r. do dnia 14 lipca 2020 r.; nadto zwolnił oskarżonego od kosztów procesu w sprawie, obciążając nimi Skarb Państwa.Apelację od tego wyroku wniósł obrońca oskarżonego, opierając jej podstawy o przepis art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k.

Po jej rozpoznaniu Sąd Apelacyjny w (…) wyrokiem z dnia 13 maja 2021 r., sygn. akt II AKa (...), utrzymał w mocy zaskarżony wyrok i zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa.Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniósł obrońca skazanego, który na podstawie art. 526 § 1 k.p.k., art. 440 k.p.k. w zw. z art. 438 pkt 2 k.p.k. i art. 23a k.p.k. zarzucił rażącą niesprawiedliwość orzeczenia, wynikającą z nieuwzględnienia przez Sąd I Instancji wniosku obrońcy oskarżonego o przeprowadzenie mediacji pomiędzy oskarżonym a pokrzywdzonymi, co w przekonaniu obrońcy miało wpływ na treść orzeczenia Sądu I oraz II instancji, szczególnie w kontekście treści przepisu art. 53 § 3 k.k.Nadto na podstawie art. 526 § 1 k.p.k. i art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 433 § 2 k.p.k. obrońca zarzucił rażące naruszenie przepisów prawa procesowego poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów, bez uwzględnienia zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego oraz poprzez inkorporowanie przez Sąd odwoławczy do własnego rozstrzygnięcia, błędnej oceny dowodów, dokonanej przez Sąd I instancji w zakresie dowodów przeprowadzonych na etapie postępowania przygotowawczego oraz sądowego, w szczególności dowodu z zeznań pokrzywdzonej W.

M. w zakresie opisu przebiegu zdarzenia będącego przedmiotem postępowania, w szczególności okoliczności dotyczących rzekomego zadawania ciosów pokrzywdzonej.W konkluzji obrońca wniósł o uchylenie wyroków Sądów obu instancji i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w W. do ponownego rozpoznania.W odpowiedzi na kasację obrońcy skazanego prokurator Prokuratury Regionalnej w W. wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył co następuje.Kasacja okazała się bezzasadna i to w stopniu oczywistym, o jakim mowa w art. 535 § 3 k.p.k.

Analiza zarzutów kasacyjnych nie wykazała, by w sprawie miało dojść do rażącego naruszenia prawa, które mogłoby mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, a o którym mowa w art. 523 § 1 k.p.k.Po dokonaniu analizy zarzutów przedstawionych przez obrońcę, w perspektywie treści uzasadnień wyroków Sądów obu instancji, z uwzględnieniem okoliczności niniejszej sprawy, należało stwierdzić, że nie doszło do naruszenia art. 440 k.p.k. i art. 23a k.p.k., bowiem nie miało miejsca utrzymanie w mocy przez Sąd odwoławczy orzeczenia rażąco niesprawiedliwego.

Sąd I instancji wziął pod uwagę możliwość przeprowadzenia mediacji w niniejszej sprawie. Na rozprawie w dniu 10 lipca 2020 r. Sąd dwa razy odniósł się do wniosku obrońcy dotyczącego skierowania sprawy do postępowania mediacyjnego. W pierwszym przypadku stwierdził, że nie uwzględnia wniosku - „albowiem sprawa dotyczy przestępstwa zbrodni. Nawet zawarcie ugody w postępowaniu mediacyjnym nie może skutkować umorzeniem postępowania, bez wydania wyroku. Oskarżony w toku postępowania jurysdykcyjnego będzie miał zaś możliwość przedstawienia swojej postawy w stosunku do poszkodowanych, natomiast ewentualne postępowanie mediacyjne, które nie eliminowałoby konieczności wydania wyroku, jedynie przedłużyłoby postępowanie w niniejszej sprawie, stąd też Sąd postanowił jak na wstępie” (k. 434).

Po raz drugi Sąd wniosku nie uwzględnił, „albowiem na obecnym toku postępowania nie jest to celowe” (k. 447). W istocie, na rozprawie apelacyjnej oskarżony skorzystał z tej możliwości i oświadczył, że żałuje tego, co zrobił, bo przez myśl mu nie przeszło, iż komukolwiek poza wywołaniem strachu stanie się jakakolwiek krzywda (k. 606). Sąd odwoławczy nie wspomniał wprost o tej okoliczności w uzasadnieniu swego orzeczenia odnosząc się do wymiaru kary, jednak w istocie przyjął, że oskarżony wchodził do mieszkania pokrzywdzonej bez zamiaru zabójstwa, jednak zamiar ten miał charakter nagły – „oskarżony nie działał z premedytacją, nie planował wcześniej popełnienia obydwu zbrodni”.

W rezultacie jednak Sądy obu instancji wzięły pod uwagę także wynikający z charakteru nagłego zamiaru stopień społecznej szkodliwości czynu. Należy stwierdzić, że uzasadniona odmowa przeprowadzenia mediacji nie stanowi rażącego naruszenia prawa. Sąd Najwyższy podkreślał w swoim orzecznictwie, że art. 23a k.p.k. nie nakłada na sąd obowiązku przeprowadzenia postępowania mediacyjnego, stwarza jedynie taką możliwość, oddając sądowi ocenę celowości zastosowania tej instytucji (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 kwietnia 2018 r., III KK 562/17, LEX nr 2496263).

Stąd też odmowa jej przeprowadzenia nie może być uznana za naruszenie tego przepisu – zwłaszcza, jeśli, tak jak w niniejszej sprawie – była ona zasadna i należycie uzasadniona. Z punktu widzenia formalnego należy także zauważyć, że zarzut naruszenia art. 23a k.p.k. nie został postawiony w ramach apelacji, a więc nie mógł się do niego odnosić zarzut kasacyjny – ponieważ nie mógł on zostać skierowany przeciwko orzeczeniu Sądu odwoławczego. Dlatego też obrońca w zastępstwie zarzutu naruszenia standardu kontroli apelacyjnej, przedstawił zarzut kasacyjny rażącego naruszenia prawa, które powinno było zostać wzięte pod uwagę z urzędu przez sąd odwoławczy.

Jednak z takim stanowiskiem nie sposób się zgodzić. W zakresie naruszenie art. 440 k.p.k. w orzecznictwie Sądu Najwyższego ugruntowany jest pogląd, że wyjątkowy charakter tego przepisu objawia się w możliwości orzekania przez sąd odwoławczy niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów, jeżeli sąd ten uzna, że utrzymanie zaskarżonego orzeczenia w mocy byłoby rażąco niesprawiedliwe. Nieskorzystanie z tej możliwości przez sąd z urzędu nie stanowi w ogóle naruszenia prawa, jest bowiem niczym innym, jak tylko wyrazem przekonania sądu o sprawiedliwości wyroku.

Nadto, ze względu na treść art. 536 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k. przepis ten nie ma zastosowania w postępowaniu kasacyjnym (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 2008 r., II KK 290/07, LEX nr 346651).Również drugiego zarzutu kasacji nie można było ocenić jako zasadnego. Sąd odwoławczy starannie i rzetelnie ustosunkował się do zarzutów apelacyjnych odnoszących się do kwestii – ogólnie rzecz ujmując, dotyczącej oceny dowodów, na podstawie których Sąd Okręgowy czynił ustalenia faktyczne. Sąd Apelacyjny wykazał niezbicie, że nie doszło do popełnienia błędów w niniejszym postępowaniu – ani w odniesieniu do oceny rezultatów postępowania dowodowego w procesie czynienia ustaleń faktycznych, ani w ocenie wiarygodności zeznań świadków i wyjaśnień oskarżonego.

Dokonana analiza uzasadnienia wyroku Sądu odwoławczego nie daje podstaw do twierdzenia, że doszło do naruszenia art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. Skarżący bowiem nie wykazał, iż niektóre z zarzutów apelacyjnych nie zostały w ogóle rozpoznane (naruszenie art. 433 § 2 k.p.k.), lub też jedynie w sposób niepełny (naruszenie art. 457 § 3 k.p.k.). Oba te zarzuty wymagałyby nadto wykazania, że uchybienia takie, jeżeli faktycznie wystąpiły – miały istotny wpływ na treść zapadłego rozstrzygnięcia (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 marca 2019 r., V KK 108/18, LEX nr 2642389; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 lutego 2019 r., V KK 613/18, LEX nr 2615843).

Sąd odwoławczy starannie uzasadnił, dlaczego nie było możliwe uznanie za trafny zarzutu apelacji zmierzającego do wykazania uchybienia Sądowi I instancji w kwestii dokonanej oceny wiarygodności zeznań pokrzywdzonych W. M. i D. S. oraz wyjaśnień oskarżonego M. B.. Sąd słusznie uznał tę ocenę dokonaną przez Sąd I instancji za prawidłową i poczynioną zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 7 k.p.k. Wskazał, że relacje pokrzywdzonych z rozprawy stanowią uzupełnienie poprzednich zeznań i nie zmieniają ich sensu, a zasadniczo są konsekwentne.

Brak jest podstaw do ich zakwestionowania i nie przemawia za tym stwierdzenie obecności alkoholu we krwi D. S. ani wskazywane rozbieżności co do zadania ciosu w brzuch pokrzywdzonego. Dostrzegł także istniejące pewne rozbieżności w zeznaniach świadków, jednak słusznie uznał, że odmienności są naturalne i wynikają z różnic w postrzeganiu, upływu czasu, późniejszej świadomości rodzaju doznanych obrażeń oraz różnicy w zadawanych pytaniach przez strony i Sąd. Nadmienić również trzeba, że wiarygodność świadka nie może stać się przedmiotem zarzutu kasacyjnego.Sąd II instancji szczegółowo przenalizował wyjaśnienia oskarżonego i wskazał, dlaczego uznał je za niewiarygodne, posiłkując się przy tym w sposób prawidłowy opiniami biegłych.

Jego wyjaśnieniom sprzeciwiała się przede wszystkim liczba ciosów, które zadał, a także mechanizm powstania ran – które nie mogły powstać poprzez „nadzianie się na nóż”. Z uwagi na lakoniczność zarówno samego zarzutu kasacyjnego, jak i brak jego uzasadnienia, nie jest możliwe bardziej szczegółowe odniesienie się do niego. Dodać także należy, że nie ulega wątpliwości, iż sprawca został trafnie wskazany, co wynika z badań genetycznych przeprowadzonych na materiale genetycznym pozostawionym przez skazanego w lokalu u pokrzywdzonej (zob. k. 163), jak również z jego wyjaśnień, w których zrelacjonował przebieg wydarzeń.

Jedyne, co może obecnie podnosić obrońca, to kwestia wykazania braku zamiaru zabójstwa, co jednak okazało się niemożliwe i nieskuteczne. Podkreślenia wymaga, że kasacja jako nadzwyczajny środek zaskarżenia ma z mocy ustawy ograniczony zakres – służy eliminacji prawomocnych orzeczeń sądów, które ze względu na charakter (doniosłość) wadliwości, jaką są obarczone, nie mogą ostać się w obrocie prawnym. Podnoszone w tej skardze zarzuty powinny wskazywać na uchybienia określone w art. 439 k.p.k. lub inne, ale przy tym rażące, naruszenie prawa, do jakiego doszło w postępowaniu odwoławczym, co w konsekwencji mogło mieć istotny wpływ na treść wyroku sądu drugiej instancji (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 26 lutego 2020 r., II KK 52/20, LEX nr 3078055; z dnia 13 grudnia 2017 r., II KK 360/17, LEX nr 2428778).

Jednocześnie, by zarzut kasacyjny móc uznać za skuteczny i trafny, należy wykazać, że to rażące naruszenie prawa miało wpływ na treść wydanego przez sąd odwoławczy orzeczenia. O wpływie „rażącego naruszenia prawa” na treść zaskarżonego orzeczenia, w rozumieniu art. 523 § 1 k.p.k., można natomiast mówić jedynie wówczas, gdy jest możliwe wykazanie, że kwestionowane rozstrzygnięcie byłoby w zasadniczy sposób odmienne od tego, które w sprawie zostało wydane. Nie wystarczy więc samo podniesienie zarzutu naruszenia konkretnego przepisu, ale trzeba w drodze umotywowanego wywodu wykazać, że w realiach konkretnej sprawy, w wyniku wadliwych decyzji sądu, rzeczywiście doszło do naruszenia, w stopniu rażącym, określonego przepisu, a sąd miał obowiązek postąpić inaczej, co w konsekwencji mogłoby doprowadzić do wydania innego rozstrzygnięcia niż zaskarżone (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 28 czerwca 2019 r., V KK 124/19, LEX nr 2688431; z dnia 19 grudnia 2018 r., II KK 460/18, LEX nr 2626366; z dnia 21 września 2017 r., IV KK 276/17, LEX nr 2428223).

Stwierdzić jednak należało, że wniesiona w niniejszej sprawie kasacja tych wymagań nie spełniła. Zasadniczą jej treścią stało się, obok zarzutu odmowy przeprowadzenia mediacji, przedstawienie jedynie odmiennej wersji wydarzeń niż ta ustalona przez Sąd I instancji, a sprawdzona i zaaprobowana przez Sąd odwoławczy, a która, zdaniem obrońcy, wynikała z materiału dowodowego przedstawionego w sprawie. Z treści zarzutów kasacyjnych wynika, że skarżący zarzuca Sądowi odwoławczemu, iż uznał za prawidłową ocenę materiału dowodowego dokonaną przez Sąd I instancji, podważając tym samym ocenę dowodów dokonaną przez ten Sąd.W podsumowaniu powyższych uwag należy stwierdzić, że nie można było uznać, iż doszło do podniesionych w zarzutach kasacyjnych naruszeń przepisów dotyczących sposobu dokonywania kontroli apelacyjnej.

W rezultacie tej oceny zarzuty są całkowicie pozbawione podstaw, a więc konieczne było oddalenie kasacji jako oczywiście bezzasadnej w trybie art. 535 § 3 k.p.k.Sytuacja materialna skazanego uzasadniała zwolnienie go na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k. od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie kasacyjne.