Supreme Court dismisses defense lawyer's request for additional compensation for public defense in cassation proceedings.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court rejected a defense lawyer's request for additional compensation for public defense services rendered in cassation proceedings. The lawyer argued that previous rulings establishing the unconstitutionality of half-rate compensation should justify a higher fee, yet the court noted that a prior decision had already awarded a sum analogous to the requested amount. Since the lawyer failed to identify other factual circumstances or valid legal grounds for an increase, the court deemed the request unreasonable and inadmissible.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 626 § 2 k.p.k.; The court may not grant additional compensation for public defense when a prior decision has already awarded remuneration analogous to the requested amount, as the claim lacks factual basis and valid legal grounds.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
II KK 50/23 POSTANOWIENIE Dnia 13 listopada 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Adam Roch w sprawie E.W. po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2024 r. na posiedzeniu w Izbie Karnej bez udziału stron wniosku obrońcy skazanego o zasądzenie dodatkowego wynagrodzenia za obronę z urzędu w postępowaniu kasacyjnym na podst. art. 626 § 2 k.p.k. a contrario postanowił: wniosku nie uwzględnić.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 26 września 2023 r., sygn. akt II KK 50/23, Sąd Najwyższy oddalił jako oczywiście bezzasadną kasację sporządzoną i wniesioną na korzyść skazanego E.W. przez obrońcę z urzędu – adw. W.W.. Jednocześnie w powyższym orzeczeniu zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw. W.W. za sporządzenie i wniesienie kasacji kwotę 1.476 złotych, w tym 23% VAT.Pismem z dnia 16 września 2024 roku obrońca wystąpił o przyznanie dodatkowego wynagrodzenia za obronę wykonaną z urzędu na rzecz skazanego E.W..
Zasadność wniosku obrońca wywiódł z orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego oraz Sądu Najwyższego, w którym stwierdzono niekonstytucyjność sytuacji dotyczącej obrońców z urzędu, gdzie zasądzano na ich rzecz wynagrodzenie stanowiące połowę stawki przewidzianej jak za obronę z wyboru. Sąd Najwyższy zważył co następuje. Wywiedziony wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Dostrzec należy, że postanowieniem z dnia 26 września 2023 r., sygn. akt II KK 50/23, Sąd Najwyższy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. W.W. kwotę 1.476 złotych, w tym 23% VAT, za sporządzenie i wniesienie kasacji.
Kwota ta była zatem analogiczna do wynagrodzenia przyznawanego obrońcom z wyboru za sporządzenie i wniesienie kasacji. Tym samym przyznana kwota uwzględniała wnioski wynikające z przytoczonego przez obrońcę orzecznictwa. Jednocześnie w wywiedzionym wniosku nie wskazano żadnych innych okoliczności uzasadniających przyznanie dodatkowego wynagrodzenia. W istocie całkowicie niezrozumiałe jest domaganie się przez obrońcę tak zasądzenie dodatkowej kwoty 1.107 złotych, jak i wskazanie niemających zastosowania w realiach tej sprawy podstaw prawnych tego żądania – w postaci § 20 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz § 24 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (z niewłaściwą datą dzienną tegoż rozporządzenia).
Wniosek w sposób oczywisty nie zasługiwał na uwzględnienie. Mając powyższe na względzie Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji. WB.[ał]