Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KK 493/23 Generato dall'IA

Supreme Court quashes lower court decisions for failing to serve a verdict, allowing the defendant to request a written justification.

Numero d'incarto II KK 493/23
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the lower court's refusal to provide a written justification for the verdict, ruling that the defendant's request was timely. The defendant argued he was unaware of the verdict because it was not served, while the lower courts claimed the service obligation had already been met. The court held that under the applicable procedural law, a verdict must be served to the parties unless they were present at its announcement, and since the defendant was absent, the lower courts erred by not serving the document, thereby invalidating the start of the appeal timeline.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 100 § 3 k.p.k.; Art. 422 § 1 k.p.k.: If a party is not present at the announcement of a verdict, the court is obligated to serve the verdict; failure to do so prevents the appeal period from running, necessitating the preparation of a written justification.

Parole chiave

Generato dall'IA
service of verdict written justification appeal period criminal procedure code absence from hearing procedural error retrial order tentata truffa

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 100 § 3 k.p.k.
akt II K 1279/15, jako złożonego po terminie z jednoczesną odmową przywrócenia wymienionemu terminu zawitego do dokonania tej czynności, w wyniku niesłusznego podzielenia przez Sąd ad quem, wyrażonego przez Sąd a quo błędnego, rażąco naruszającego przepisy art. 100 § 3 k.p.k. i art.
art. 422 § 1 k.p.k.
i art. 422 § 1 k.p.k. w ich brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lipca 2015 r.
art. 14 § 1 k.k.
64 § 1 k.k., za co na podstawie art. 14 § 1 k.k. w zw.
art. 279 § 1 k.k.
w sprawie R.M., oskarżonego z art. 279 § 1 k.k. i in., kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść oskarżonego.
art. 11 § 3 k.k.
z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę roku pozbawienia wolności, zaś na podstawie art.
art. 535 § 5 k.p.k
II KK 493/23 POSTANOWIENIE Dnia 22 listopada 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Klugiewicz na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 22 listopada 2023 r.
art. 279 § 1 k.k
w sprawie R.M., oskarżonego z art. 279 § 1 k.k.
art. 13 § 1 k.k
występku z art. 13 § 1 k.k.
art. 288 § 1 k.k
art. 11 § 2 k.k

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie SN z dnia 22 czerwca 2016 r. o sygn. akt III KZ 39/16
(postanowienie SN z dnia 22 czerwca 2016 r. o sygn. akt III KZ 39/16, LEX nr 21000245; zob.
postanowienie SN z dnia 24 sierpnia 2016 r. o sygn. akt IV KZ 38/16
też: postanowienie SN z dnia 24 sierpnia 2016 r. o sygn. akt IV KZ 38/16, LEX nr 2151441)”.
postanowienie SN z dnia 23 stycznia 2019 r. o sygn. akt III KZ 60/18
postanowienie SN z dnia 21 kwietnia 2016 r. o sygn. akt IV KZ 20/16
postanowienie SN z dnia 14 lipca 2016 r. o sygn. akt III KZ 44/16
postanowienie SN z dnia 14 września 2016 r. o sygn. akt V KZ 45/16
IV KK 405/18
Supreme Court dismisses appeal as obviously unfounded due to procedural error regarding the subject of the appeal.
III KZ 39/16
Supreme Court dismissed appeal against refusal to serve appeal judgment due to missed deadline under new procedural rules.
IV KZ 38/16
Court dismisses appeal and orders dismissal of proceedings due to judge recusal and lack of fraud evidence.
III KZ 60/18
Supreme Court restores appeal deadline due to failure to inform defendant of new procedural rules regarding judgment service.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

II KK 493/23 POSTANOWIENIE Dnia 22 listopada 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Klugiewicz na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 22 listopada 2023 r. w sprawie R.M., oskarżonego z art. 279 § 1 k.k. i in., kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść oskarżonego. od postanowienia Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2018 r., sygn. akt X Kz 432/18, utrzymującego w mocy postanowienie Sądu Rejonowego w Piasecznie z dnia 27 listopada 2017 r., sygn. akt II K 1279/15, p o s t a n o w i ł: uchylić zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Sądu Rejonowego w Piasecznie i sprawę przekazać temu Sądowi do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w Piasecznie wyrokiem z dnia 4 lipca 2017 r., sygn. akt II K 1279/15, uznał R.M. za winnego tego, że w dniu 23 lipca 2015 r. w miejscowości H. gm. P., woj. […], działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, usiłował dokonać kradzieży z włamaniem do budynku mieszkalnego na szkodę D.S. poprzez uszkodzenie futryny okna tarasowego i futryny skrzydła okna kuchennego w celu zaboru znajdującego się wewnątrz mienia, powodując w ten sposób straty na łączną sumę w kwocie 4 000 złotych, jednak zamierzonego celu nie osiągnął wobec przyłapania go na gorącym uczynku przez postronną osobę i podniesienia przez nią alarmu, przy czym czynu tego dokonał w ciągu pięciu lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne, tj. występku z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. i art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., za co na podstawie art. 14 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę roku pozbawienia wolności, zaś na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego obowiązek naprawienia szkody w całości poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego D.S. kwoty 4 000 złotych.Z protokołu rozprawy głównej z dnia 4 lipca 2017 r. wynika, że na publikacji wyroku obecny był jedynie prokurator (k. 183-184).Pismami z dnia 9 listopada 2017 r. oskarżony wniósł o sporządzenie i doręczenie pisemnego uzasadnienia wyroku (k. 214), a nadto o przywrócenie terminu zawitego do złożenia wskazanego wniosku, co uzasadnił tym, iż nie był obecny przy ogłoszeniu wyroku i nie posiadał wiedzy o wydanym orzeczeniu, o treści którego dowiedział się dopiero w dniu 7 listopada 2017 r., kiedy osadzono go w jednostce penitencjarnej (k. 213, 214).Sąd Rejonowy w Piasecznie postanowieniem z dnia 27 listopada 2017 r., sygn. akt II K 1279/15, odmówił przyjęcia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 4 lipca 2017 r., jako złożonego po terminie, a nadto odmówił przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku (k. 216-217).Od tego postanowienia zażalenie wniósł R.M., podnosząc zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, polegający na wadliwym uznaniu, iż wiedział o wszystkich terminach rozprawy.

W uzasadnieniu zażalenia skarżący podkreślił w szczególności, że nie był obecny na rozprawie w dniu 4 lipca 2017 r., a tym samym nie wiedział o wydanym wyroku, treść którego nie została mu również doręczona (k. 222).Sąd Okręgowy w Warszawie postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2018 r., sygn. akt X Kz 432/18, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie (k. 250).Pismem z dnia 11 października 2023 r. kasację od ww. postanowienia, na korzyść oskarżonego, wniósł Prokurator Generalny, podnosząc zarzut rażącego i mającego istotny wpływ na treść postanowienia naruszenia przepisów prawa procesowego, a mianowicie art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 98 § 1 k.p.k. oraz art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 94 § 1 pkt 3 i 5 k.p.k., polegającego na przeprowadzeniu nieprawidłowej kontroli odwoławczej, zainicjowanej zażaleniem oskarżonego, co skutkowało wydaniem przez Sąd Okręgowy w Warszawie niezasadnego orzeczenia utrzymującego w mocy postanowienie Sądu Rejonowego, na mocy którego odmówiono R.M. przyjęcia wniosku o sporządzenie i doręczenie pisemnego uzasadnienia wyroku z dnia 4 lipca 2017 r. o sygn. akt II K 1279/15, jako złożonego po terminie z jednoczesną odmową przywrócenia wymienionemu terminu zawitego do dokonania tej czynności, w wyniku niesłusznego podzielenia przez Sąd ad quem, wyrażonego przez Sąd a quo błędnego, rażąco naruszającego przepisy art. 100 § 3 k.p.k. i art. 422 § 1 k.p.k. w ich brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lipca 2015 r. do dnia 15 kwietnia 2016 r. w zw. z art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2016 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.

U. z 2016 r. poz. 437) poglądu prawnego, zgodnie z którym ogłoszenie wyroku rozpoczynało dla oskarżonego bieg terminu zawitego do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie pisemnego uzasadnienia wyroku, uchybienie któremu to terminowi nastąpiło wskutek zaniechania leżącego po stronie oskarżonego, podczas gdy należyta ocena zażalenia oskarżonego i podniesionej na jego poparcie argumentacji, a mianowicie wskazanie na nieobecność przy publikacji wyroku i zaniechanie doręczenia odpisu orzeczenia wymienionemu, przy prawidłowym zastosowaniu art. 100 § 3 k.p.k. i art. 422 § 1 k.p.k., w ich brzmieniu obowiązującym od 1 lipca 2015 r. do 15 kwietnia 2016 r., winna prowadzić Sąd ad quem do konstatacji, iż zachowanie oskarżonego, polegające na złożeniu wniosku o sporządzenie i doręczenie pisemnego uzasadnienia wyroku po publikacji tego orzeczenia, ale przed doręczeniem jego odpisu, co powinno nastąpić z urzędu, było czynnością skuteczną i dokonaną przed upływem terminu zawitego, bieg którego w realiach analizowanej sprawy należało liczyć od daty doręczenia wyroku, co czyniło zarazem bezprzedmiotowym wniosek o przywrócenie terminu zawitego, gdzie jednocześnie w pisemnym uzasadnieniu postanowienia Sąd Okręgowy nie ustosunkował się w sposób należyty do takiego postąpienia.Na podstawie tak sformułowanego zarzutu Prokurator Generalny wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Warszawie do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.Kasacja jest oczywiście zasadna, wobec czego możliwe było jej rozpoznanie na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.Trafnie zauważył Prokurator Generalny, że akt oskarżenia przeciwko R.M. wpłynął do Sądu Rejonowego w Piasecznie w dniu 10 grudnia 2015 r. (k. 59), co zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2016 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.

U. z 2016 r. poz. 437), która weszła w życie z dniem 15 kwietnia 2016 r., skutkowało prowadzeniem sprawy przeciwko oskarżonemu w oparciu o przepisy procesowe z ustawy z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2013 r. poz. 1247), do czasu jej prawomocnego zakończenia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 sierpnia 2018 r., sygn. akt IV KK 405/18, LEX nr 2539898). Zasadnie też przywołano dorobek orzeczniczy Sądu Najwyższego, z którego wynika, że: „w sprawach, w których postępowanie sądowe zostało wszczęte po 30 czerwca 2015 r. i toczy się po 14 kwietnia 2016 r. stosuje się - do czasu prawomocnego zakończenia - art. 100 § 3 k.p.k. w brzmieniu nadanym nowelizacją z 2013 r. (postanowienie SN z dnia 22 czerwca 2016 r. o sygn. akt III KZ 39/16, LEX nr 21000245; zob. też: postanowienie SN z dnia 24 sierpnia 2016 r. o sygn. akt IV KZ 38/16, LEX nr 2151441)”.

W postępowaniu prowadzonym wobec R.M. powinny mieć zatem zastosowanie reguły doręczania wyroku określone w art. 100 § 3 k.p.k., w brzmieniu tego przepisu nadanym ustawą z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r. poz. 1247), obowiązującą od dnia 1 lipca 2015 r. Zgodnie z przywołanym przepisem art. 100 § 3 k.p.k. w jego ówczesnym brzmieniu tj. obowiązującym do 15 kwietnia 2016 r., wyrok doręcza się stronom, chyba, że były obecne przy jego ogłoszeniu (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 23 stycznia 2019 r., sygn. akt III KZ 60/18, LEX nr 2611886; z dnia 21 kwietnia 2016 r., sygn. akt IV KZ 20/16, LEX nr 2021676; z dnia 14 lipca 2016 r., sygn. akt III KZ 44/16, LEX nr 2071136).Jeżeli zatem R.M. nie był obecny przy ogłoszeniu wyroku w dniu 4 lipca 2017 r., to Sąd Rejonowy zobligowany był doręczyć mu to orzeczenie wraz z pouczeniem o terminie i sposobie jego zaskarżenia.

Niewykonanie tego obowiązku spowodowało, że termin do złożenia wniosku o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku nie rozpoczął swego biegu (zob. art. 422 § 1 k.p.k.). Składając w dniu 9 listopada 2017 r. wniosek o pisemne uzasadnienie wyroku, oskarżony złożył zatem ten wniosek jeszcze przed doręczeniem mu odpisu wyroku, a zatem dochował zawitego terminu do dokonania przedmiotowej czynności procesowej, co z kolei powodowało konieczność sporządzenia uzasadnienia wyroku (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 września 2016 r., sygn. akt V KZ 45/16, LEX nr 3538954).

Błędnie zatem Sąd Okręgowy w Warszawie zaaprobował stanowisko Sądu a quo, zgodnie z którym początek biegu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie pisemnego uzasadnienia wyroku wyznaczało ogłoszenie wyroku, skoro w świetle treści art. 100 § 3 k.p.k., w jego brzmieniu obowiązującym od 1 lipca 2015 r. do 15 kwietnia 2016 r., wyrok należało doręczyć R.M. z urzędu. Konieczne stało się zatem uchylenie zaskarżonego postanowienia Sądu Okręgowego w Warszawie, a wobec stwierdzenia tożsamej obrazy przepisów postępowania przez Sąd pierwszej instancji, biorąc pod uwagę zasadę ekonomiki procesowej, także uchylenie postanowienia Sądu Rejonowego w Piasecznie z dnia 27 listopada 2017 r., sygn. akt II K 1279/15, i przekazane sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania.

Sąd ten doręczy oskarżonemu odpis wyroku z dnia 4 lipca 2017 r., sygn. akt II K 1279/15, a także – wobec złożenia wniosku o uzasadnienie w terminie – sporządzi i doręczy pisemne motywy wyroku, a następnie, w zależności od ewentualnych dalszych czynności procesowych oskarżonego, podejmie w miarę potrzeby dalsze decyzje.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu. [SzK][ał]