Supreme Court orders temporary arrest for recidivist convicted of murder despite appeal dismissal due to court composition error.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court ordered the temporary arrest of defendant J.M. for one month following his conviction for murder. Although the Court of Appeal dismissed the appeal due to an improper court composition, the Supreme Court noted the defendant's prior non-appealable conviction for murder and a combined sentence of ten years. The court determined that temporary arrest was the only sufficient preventive measure to prevent the defendant from evading his non-appealable sentence.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 249 § 1 k.p.k.; Art. 258 § 2 k.p.k.; Art. 257 § 1 k.p.k.: Where a defendant has been non-appealably convicted of a serious crime and faces a severe sentence, temporary arrest is the mandatory preventive measure to ensure the proper course of proceedings.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
II KK 490/24 POSTANOWIENIE Dnia 17 grudnia 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jarosław Matras (przewodniczący, sprawozdawca)SSN Andrzej StępkaSSN Eugeniusz WildowiczProtokolant Dorota Szczerbiak po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 17 grudnia 2024 r. sprawy J.M. oskarżonego o czyn z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. i in. w przedmiocie zastosowania tymczasowego aresztowania na podstawie art. 538 § 2 k.p.k. w zw. z art. 249 § 1 k.p.k. w zw. z art. 258 § 2 k.p.k. postanowił zastosować wobec oskarżonego J.M., s. T. ur. […] grudnia 1973 r. w W., środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania na okres miesiąca, tj. od dnia 17 grudnia 2024 r. godz. 950 do dnia 16 stycznia 2025 r. godz. 950.
Andrzej Stępka Jarosław Matras Eugeniusz Wildowicz UZASADNIENIEW ocenie Sądu Najwyższego nie budzi żadnych wątpliwości istnienie ogólnej przesłanki z art. 249 § 1 k.p.k. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie wskazuje na duże prawdopodobieństwo popełnienia przez J. M. zarzucanych mu czynów, w tym jednego z nich stanowiącego zbrodnię z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 156 § 3 k.k. Wydanie wyroku skazującego w pierwszej instancji i uznanie oskarżonego za winnego zarzucanych mu czynów uprawdopodobnia jego sprawstwo w bardzo wysokim stopniu, co spełnia warunek z art. 249 § 1 k.p.k.
Nie ma tu znaczenia fakt uchylenia wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie, skoro podstawą tego rozstrzygnięcia było uchybienie polegające na niewłaściwej obsadzie sądu drugiej instancji - uchybienie stanowiące bezwzględną przyczynę odwoławczą określoną w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.Trzeba mieć na względzie, że nieprawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 23 października 2023 r., sygn. akt XVIII K 50/23 J. M. został skazany za popełnienie zarzucanych mu przestępstw odpowiednio na kary 9 lat pozbawienia wolności oraz dwukrotnie kary roku pozbawienia wolności, które to kary połączono i wymierzono mu karę łączną 10 lat pozbawienia wolności.
Nie ulega zatem wątpliwości, że nieprawomocnie orzeczona wobec oskarżonego kara łączna spełnia warunki wskazane w art. 258 § 2 k.p.k., co rodzi konieczność zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania najsurowszym środkiem zapobiegawczym w celu wyeliminowania możliwości podejmowania przez oskarżonego bezprawnych działań zmierzających do jej (kary) uniknięcia. Z tego też powodu zastosowanie innego niż tymczasowe aresztowanie środka zapobiegawczego byłoby niewystarczające w rozumieniu art. 257 § 1 k.p.k. W ocenie Sądu Najwyższego w przedmiotowej sprawie nie występują przesłanki z art. 259 k.p.k., które uzasadniałyby konieczność odstąpienia od stosowania izolacyjnego środka zapobiegawczego.
Z tych przyczyn orzec należało jak wyżej. Andrzej Stępka Jarosław Matras Eugeniusz Wildowicz [WB]r.g.