Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KK 483/21 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal as obviously groundless due to a clerical error in the appellate court's preliminary text.

Numero d'incarto II KK 483/21
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously groundless, ruling that the defendant knew the legal qualification of his crime despite a clerical error in the appellate court's preliminary text. The defense argued that the missing section symbol violated the principle of nullum crimen sine lege, but the court found the error to be a mere typographical mistake rather than a substantive legal flaw. Consequently, the court held that the defendant had full knowledge of the charges and the error could be corrected without invalidating the judgment.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k.; Art. 105 § 1 k.p.k.; A clerical error in the preliminary text of a judgment regarding the legal qualification of a crime constitutes an obvious typographical mistake that does not invalidate the judgment or deprive the defendant of knowledge of the charges.

Parole chiave

Generato dall'IA
clerical error nullum crimen sine lege legal qualification appellate judgment obviously groundless appeal principio del ne bis in idem circostanze aggravanti o attenuanti attenuazione libera della pena

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k.
obrazę art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. polegającą na jego wadliwym zastosowaniu, polegającym na wskazaniu jako kwalifikacji prawnej przypisanego skazanemu czynu przepisu ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r.
Art. 105 § 1 k.p.k.
Część wstępna wyroku Sądu Apelacyjnego rzeczywiście jest dotknięta uchybieniem, przy czym Sąd Najwyższy nie ma wątpliwości, że należy je traktować jako oczywistą omyłkę pisarską w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.k.
Art. 105 § 1 i 2 k.p.k.
Część wstępna wyroku Sądu Apelacyjnego rzeczywiście jest dotknięta uchybieniem, przy czym Sąd Najwyższy nie ma wątpliwości, że należy je traktować jako oczywistą omyłkę pisarską w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.k.
Art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze
§ 17 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r.
z § 17 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (t.j.
art. 535 § 3 k.p.k
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 25 maja 2022 r., w trybie art. 535 § 3 k.p.k., kasacji obrońcy skazanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 25 lutego 2021 r., sygn.
art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k
obrazę art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k.
art. 437 § 1 k.p.k
Katalog rozstrzygnięć Sądu odwoławczego został ujęty w art. 437 § 1 k.p.k., którego Sąd Apelacyjny w żaden sposób nie obraził, bowiem utrzymał zaskarżony wyrok w mocy.
art. 413 § 2 k.p.k
Wskazany w zarzucie kasacyjnym art. 413 § 2 k.p.k.
art. 105 § 1 k.p.k
Część wstępna wyroku Sądu Apelacyjnego rzeczywiście jest dotknięta uchybieniem, przy czym Sąd Najwyższy nie ma wątpliwości, że należy je traktować jako oczywistą omyłkę pisarską w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 marca 2013 r., II KK 178/12
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 marca 2013 r., II KK 178/12; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 listopada 2008 r., V KK 74/08).
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 listopada 2008 r., V KK 74/08
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 marca 2013 r., II KK 178/12; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 listopada 2008 r., V KK 74/08).
II KK 178/12
Supreme Court quashes appeal verdict for clerical error in legal qualification of drug trafficking charges.
V KK 74/08
Supreme Court quashes appeal for error in interpreting prior murder conviction scope under criminal code.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KK 483/21 POSTANOWIENIE Dnia 25 maja 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Wąsek-Wiaderek w sprawie R. S., skazanego za czyn z art. 156 § 1 pkt 2 i § 3 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 25 maja 2022 r., w trybie art. 535 § 3 k.p.k., kasacji obrońcy skazanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 25 lutego 2021 r., sygn. akt II AKa (…), utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w W. z dnia 21 stycznia 2020 r., sygn. akt XII K (…) p o s t a n o w i ł:

1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2. zwolnić skazanego R. S. od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego, obciążając nimi Skarb Państwa, 3. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. W. G., prowadzącego Kancelarię Adwokacką w W., kwotę 738 (siedemset trzydzieści osiem) złotych, w tym 23 % VAT, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu w postaci sporządzenia i wniesienia kasacji.

UZASADNIENIE

R. S. został oskarżony o popełnienie czynu kwalifikowanego z art. 156 § 1 i 3 k.k. Wyrokiem Sądu Okręgowego w W. z dnia 21 stycznia 2020 r., sygn. akt XII K (…), został uznany za winnego czynu kwalifikowanego z art. 156 § 1 pkt 2 i § 3 k.k., za który wymierzono mu karę 12 lat pozbawienia wolności (pkt 1). Wyrok zawierał ponadto rozstrzygnięcia w przedmiocie systemu wykonywania ww. kary (pkt 2), zaliczenia na poczet kary okresu rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie (pkt 3) i kosztów procesu (pkt 4 i 5).Wyrok Sądu Okręgowego został zaskarżony przez obrońcę oskarżonego wyłącznie w zakresie rozstrzygnięcia o karze.

Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, Sąd Apelacyjny w (…), wyrokiem z dnia 25 lutego 2021 r., sygn. akt II AKa (...), utrzymał zaskarżony wyrok w mocy (pkt 1). Jednocześnie w części wstępnej wyroku, przy wskazaniu, że Sąd Apelacyjny orzeka w sprawie R. S. a, przytoczono błędną kwalifikację prawną czynu przypisanego mu przez Sąd I instancji, tj. zawarto tam sformułowanie „oskarżonego o czyn z art. 156 § 1 pkt 2 i 3 k.k.”.Kasację od powyższego prawomocnego wyroku Sądu odwoławczego wniósł obrońca skazanego, zaskarżając go w całości i zarzucając „rażące naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na treść orzeczenia, tj. obrazę art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. polegającą na jego wadliwym zastosowaniu, polegającym na wskazaniu jako kwalifikacji prawnej przypisanego skazanemu czynu przepisu ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r.

Kodeks karny, który nie istnieje, przez co w konsekwencji naruszono podstawową zasadę odpowiedzialności karnej nullum crimen sine lege, przez co skazany nie ma wiedzy za jakie przestępstwo został skazany”. Obrońca skazanego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi II instancji.W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Regionalnej w W. wniósł o uznanie jej za bezzasadną. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się oczywiście bezzasadna, co umożliwiło jej rozpoznanie na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.W zarzucie kasacyjnym obrońca podniósł, że rażące naruszenie prawa miało polegać na wskazaniu jako kwalifikacji prawnej czynu przypisanego skazanemu przepisu Kodeksu karnego, który nie istnieje, przez co w konsekwencji naruszono podstawową zasadę odpowiedzialności karnej nullum crimen sine lege, przez co skazany nie ma wiedzy za jakie przestępstwo został skazany.

Należy zatem prześledzić kwestię kwalifikacji prawnej czynu zarzuconego i przypisanego R. S. w tej sprawie. R. S. został oskarżony o popełnienie czynu kwalifikowanego z art. 156 § 1 i 3 k.k. Sąd I instancji zakwalifikował ten czyn z art. 156 § 1 pkt 2 i § 3 k.k. Sąd odwoławczy utrzymał zaskarżony wyrok w mocy, a uchybienie, na które powołuje się obrońca, miało nastąpić w części wstępnej wyroku Sądu Apelacyjnego, w ramach sformułowania „oskarżonego o czyn z art. 156 § 1 pkt 2 i 3”.Jedyny sformułowany w kasacji zarzut jest oczywiście bezzasadny.

Przepis art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. w tej sprawie stosował wyłącznie Sąd I instancji. Toteż naruszyć ten przepis mógł jedynie ten Sąd a nie Sąd odwoławczy. Katalog rozstrzygnięć Sądu odwoławczego został ujęty w art. 437 § 1 k.p.k., którego Sąd Apelacyjny w żaden sposób nie obraził, bowiem utrzymał zaskarżony wyrok w mocy. Wskazany w zarzucie kasacyjnym art. 413 § 2 k.p.k. nie odnosi się zatem do zaskarżonego kasacją rozstrzygnięcia Sądu odwoławczego, jest to bowiem przepis dotyczący dosłownie wyroku skazującego, a nie wyroku utrzymującego w mocy wyrok Sądu I instancji.

Stosując ten przepis Sąd I instancji nie popełnił błędu i wskazał prawidłową, odpowiadającą przepisom Kodeksu karnego kwalifikację prawną. Oczywiście bezzasadne są argumenty podniesione w uzasadnieniu kasacji, że wobec pomyłkowego wskazania w części wstępnej wyroku Sądu Apelacyjnego w (…), iż Sąd ten rozpoznawał sprawę „oskarżonego o czyn z art. 156 § 1 pkt 2 i 3 k.k.” i wyrok Sądu I instancji utrzymał w mocy, skazany nie wiedział jaki czyn został mu prawomocnie przypisany. Obrońca twierdzi wręcz, że ani on, ani skazany „nie mają wiedzy na temat faktycznej podstawy prawnej skazania oskarżonego”.

Tymczasem prawidłowy opis i kwalifikacja prawna czynu zostały zawarte w rozstrzygnięciu Sądu I instancji. Wyrok Sądu Okręgowego został prawidłowo ogłoszony w obecności ówczesnego oskarżonego i jego obrońcy. Do protokołu ogłoszenia wyroku R. S. oświadczył, że „zrozumiał treść wyroku i sposób jego zaskarżenia” (k. 632). Podobnie wyrok Sądu Apelacyjnego został ogłoszony w obecności skazanego i jego obrońcy po przeprowadzeniu rozprawy apelacyjnej, w której uczestniczył skazany R. S. i jego obrońca (k. 750). Nie ma zatem wątpliwości, że skazany wiedział, jakiego czynu dotyczyło postępowanie i jaka była jego kwalifikacja prawna.

Część wstępna wyroku Sądu Apelacyjnego rzeczywiście jest dotknięta uchybieniem, przy czym Sąd Najwyższy nie ma wątpliwości, że należy je traktować jako oczywistą omyłkę pisarską w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.k. Omyłka ta polega na niewpisaniu znaku „§” pomiędzy literą „i” a cyfrą „3” w części wstępnej tego wyroku (zamiast „art. 156 § 1 pkt 2 i § 3 k.k.” wpisano „art. 156 § 1 pkt 2 i 3 k.k.”). W orzecznictwie niekiedy dopuszcza się nawet sprostowanie w trybie art. 105 k.p.k. błędnie przyjętej kwalifikacji prawnej czynu w sentencji wyroku (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 marca 2013 r., II KK 178/12; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 listopada 2008 r., V KK 74/08).

Tym bardziej nie ma wątpliwości, że można sprostować oczywistą omyłkę pisarską dotyczącą „sprawozdawczej” kwalifikacji prawnej, zawartej w części wstępnej wyroku i to bez konieczności uchylania w tym celu wyroku dotkniętego omyłką.Jednocześnie, jako że zgodnie z art. 105 § 1 i 2 k.p.k. organ, który popełnił omyłkę może dokonać jej sprostowania w każdym czasie, po zwrocie akt Sądowi odwoławczemu po zakończeniu postępowania kasacyjnego, zasadnym będzie rozważenie sprostowania będącej przedmiotem zarzutu kasacyjnego oczywistej omyłki pisarskiej przez Sąd Apelacyjny w (…).Zwalniając skazanego z kosztów sądowych postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy miał na uwadze względy słuszności oraz jego aktualną sytuację majątkową.Uwzględniając wniosek obrońcy z urzędu, na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r.

– Prawo o adwokaturze (t.j. Dz. U. 2020, poz. 1651 ze zm.) w zw. z § 17 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (t.j. Dz. U. 2019, poz.

18) zasądzono na jego rzecz kwotę 738 zł, w tym VAT, tytułem wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie kasacji.Mając na uwadze powyższe, należało orzec jak w części dyspozytywnej postanowienia.