Supreme Court dismisses cassation against robbery conviction for improper appellate review control.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the defense against the District Court's confirmation of a robbery conviction. The appellant argued that the appellate court failed to properly review procedural errors and arguments from the first instance. The court rejected this, noting the appellate court thoroughly examined evidence and addressed all defense claims, thereby avoiding the legal defect of ignoring appellate arguments.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 433 § 2 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k.: A violation of the duty to consider appellate arguments occurs when the appellate court fails to address specific claims or defenses raised in the appeal, which is distinct from a mere lack of detailed reasoning.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
II KK 477/23 POSTANOWIENIE Dnia 5 czerwca 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Ryszard Witkowski w sprawie M. K. skazanego z art. 282 k.k., po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2024 r. w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k., kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie z 15 czerwca 2023 r. sygn. akt VI Ka 590/21, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Legionowie z 17 lutego 2021 r. sygn. akt II K 642/17, p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. obciążyć skazanego kosztami postępowania kasacyjnego. [J.J.] UZASADNIENIESąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie wyrokiem z 15 czerwca 2023 r. sygn. VI Ka 590/21 utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Legionowie z 17 lutego 2021 r. sygn. akt II K 642/17, którym M. K. został uznany za winnego tego, że: działając wspólnie i w porozumieniu z oznaczonymi osobami oraz z innym ustalonym mężczyzną, którego sprawa została wyłączona do odrębnego rozpoznania, na zasadzie podziału ról w bliżej nieustalonym dniu w okresie od maja do czerwca 2011 r. w L. i W. działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, przemocą i groźbą zamachu na zdrowie oraz gwałtownego zamachu na mienie doprowadzili A.
T. do rozporządzenia jego mieniem w kwocie około 18 000 – 21 000 złotych w ten sposób, że po podejściu do siedzącego w samochodzie marki P. A. T., który siedział na miejscu kierowcy i M. P. siedzącego na miejscu pasażera, po wyciągnięciu siłą A. T. z samochodu przez M. K. i przy asekuracji innego ustalonego mężczyzny, którego sprawa została wyłączona do odrębnego rozpoznania i G. R. , którzy stali obok i dawali wsparcie w wypadku ewentualnej bójki, T. Ś. zagroził A. T. pobiciem jego i M. P. , oraz zabraniem pojazdu P. nr rej.
W., które to groźby wzbudziły w zagrożonych uzasadniona obawę spełnienia wymusili na A. T. , aby ten wydał im pieniądze w kwocie około 18 000 - 21 000 złotych i po przejechaniu do W. w pobliże Al. J. otrzymali wymienioną kwotę od M. P. , którą ten odebrał od żony A. T. R. B. , tj. czynu z art. 282 k.k., za który sąd skazał oskarżonego M. K. na karę 1 (jednego) roku i 5 (pięciu) miesięcy pozbawienia wolności;Kasację od wyroku Sądu Okręgowego wniósł obrońca skazanego, zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu rażące naruszenia prawa, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, mianowicie:1.art. 366 k.p.k., art. 167 k.p.k., art. 389 § 1 i 2 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k. w zw. z art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 437 § 1 i 2 k.p.k. i w zw. z art. 440 k.p.k. poprzez niewłaściwe przeprowadzenie kontroli instancyjnej polegające na niejako iluzorycznym konwalidowaniu jednego z licznych uchybień Sądu Rejonowego w Legionowie, przy jednoczesnym nienależytym, nierzetelnym oraz pozbawionym wnikliwej analizy rozważeniu przez Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie argumentacji przedstawianej przez obrońcę M.
K. w zakresie skali uchybień sądu I instancji, do jakich doszło jeszcze na etapie gromadzenia dowodów, polegających na nieprawidłowym przeprowadzeniu większości dowodów, co z kolei wywołało niemożność poddania ocenie pozostałych, a nadto braku zmierzania przez Sąd Rejonowy w Legionowie do zadośćuczynienia zasadzie dążenia do wykrycia prawdy materialnej i ustalenia rzeczywistego przebiegu zdarzenia przypisanego M. K. ;2.art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. w zw. z art. 433 § 2 k.p.k. i w zw. z art. 440 k.p.k. polegające na nieprawidłowym przeprowadzeniu kontroli instancyjnej oraz nienależytym, nierzetelnym oraz pozbawionym wnikliwej analizy rozważeniu przez Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie każdego z zarzutów zawartych w apelacji obrońcy, a także niekompleksowe ustosunkowanie się do argumentacji zawartej w jej uzasadnieniu3.art. 366 k.p.k. w zw. z art. 370 § 1 k.p.k. i w zw. z art. 433 § 2 k.p.k. polegające na nieprawidłowym i pobieżnym przeprowadzeniu dowodu z przesłuchania świadka G.
K. , przejawiające się w utrudnieniu zadawania pytań przez obrońcę, co w efekcie skutkowało nierzetelną i prowizoryczną kontrolą odwoławczą.Podnosząc powyższe zarzuty, obrońca wniósł o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie w zaskarżonej części i przekazanie temu sądowi sprawy do ponownego rozpoznania.W odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej, sprzeciwiając się jednocześnie wstrzymaniu wykonania orzeczonej wobec skazanego kary pozbawienia wolności. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Podniesione w kasacji obrońcy zarzuty okazały się oczywiście bezzasadne, co skutkowało rozpoznaniem i oddaleniem kasacji przez Sąd Najwyższy jako oczywiście bezzasadnej w trybie wskazanym w przepisie art. 535 § 3 k.p.k.Oczywista bezzasadność kasacji ma miejsce, gdy już pobieżna analiza podniesionych w niej zarzutów wskazuje, że są one nietrafne i nie mogą doprowadzić do oczekiwanego przez skarżącego rezultatu w postaci wzruszenia zaskarżonego orzeczenia [postanowienie Sądu Najwyższego (dalej SN) z 1 lipca 2021 r. sygn. akt II KK 184/21].Na wstępie przypomnieć należy, że kasacja jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, o bardzo rygorystycznych uwarunkowaniach formalnych co do rodzaju i konstrukcji zarzutów kasacyjnych (postanowienie SN z 24 listopada 2021 r. sygn.
akt II KK 422/21). Postępowanie kasacyjne nie jest z pewnością postępowaniem, które ma ponawiać kontrolę odwoławczą. W postępowaniu kasacyjnym Sąd Najwyższy bada czy sąd odwoławczy (w realiach niniejszej sprawy Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie), w sposób rażący naruszył wskazane przez autora kasacji przepisy. Analiza zarzutów z pkt 1 i 2. kasacji obrońcy wraz z towarzyszącą im argumentacją na gruncie uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego, jak i przebiegu tego postępowania, nie potwierdza naruszeń, których zaistnienie podnosi skarżący.
Co więcej, konstrukcja tych zarzutów, choć powierzchownie wskazuje na błędy w przeprowadzonej kontroli instancyjnej, w istocie stanowi polemikę i prezentację poglądów skarżącego co do oceny poszczególnych dowodów, a nadto zawiera powtórzenie zarzutów skierowanych uprzednio w apelacji pod adresem rozstrzygnięcia sądu meriti, w związku z ustalonym przez ów sąd stanem faktycznym, stanowiącym podstawę orzeczenia pierwszoinstancyjnego, który to stan został zbadany, zweryfikowany i uzupełniony na etapie postępowania odwoławczego w wyniku uznania zarzutu apelacyjnego.W kontekście zarzutu z pkt 3. kasacji należy zauważyć, iż Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie obszernie, ale przede wszystkim rzetelnie odniósł się do sformułowanych przez obrońcę zarzutów naruszenia przepisów postępowania, co znajduje odzwierciedlenie w przebiegu postępowania odwoławczego, a mianowicie przeprowadzeniu przez sąd II instancji dowodu z przesłuchania G.
K. w charakterze świadka oraz poddaniu ich wyczerpującej ocenie (s. 3 i s. 6-9 uzasadnienia wyroku), która w zestawieniu z całokształtem zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jawi się jako kompleksowa i wnikliwa. Sama natomiast czynność przesłuchania świadka, jak wynika z protokołu rozprawy apelacyjnej przebiegła prawidłowo. Odnosząc się do zagadnienia prawidłowości kontroli odwoławczej, na której została oparta cała kasacja, zauważyć należy, iż rozważania związane ze stanem faktycznym zawarte na s. 6-9 uzasadnienia wyroku są wyczerpujące.
Przedstawione przez sąd odwoławczy wnioski w kontekście przeprowadzonych oraz omówionych dowodów jawią się jako jednoznaczne, spójne i logiczne, a więc jako takie pozostają pod ochroną art. 7 k.p.k. Sąd II instancji częściowo podzielił zarzuty podnoszone przez obrońcę M. K. w apelacji, poddał ocenie i poczynił własne rozważania dotyczące wyjaśnień T. Ś. (s. 7 uzasadnienia wyroku), wskazując na ich wartość dowodową i znaczenie dla ustalonego w sprawie stanu faktycznego oraz odniósł się do kwestii związanych z samą osobą tego świadka, a także do zarzutu nieprawidłowego przeprowadzenia przez sąd I instancji czynności procesowej w postaci odczytania wyjaśnień tego świadka i okoliczności związanych z jego przesłuchaniem (s. 8 uzasadnienia wyroku).
Kontroli apelacyjnej poddane zostały także kwestie podniesione w zarzutach apelacyjnych dotyczących braku przeprowadzenia dowodu z zeznań R. B. W ocenie sądu odwoławczego dowód z przesłuchania tej osoby byłby nieprzydatny do stwierdzenia okoliczności wymuszenia rozbójniczego (s. 8 uzasadnienia wyroku).W kontekście zarzutów i twierdzeń, o których mowa w kasacji skarżącego, Sąd Najwyższy przypomina, iż zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem związanym z zagadnieniem, którego dotyczą omawiane zarzuty kasacyjne, zaistnienie obrazy art. 433 § 2 k.p.k. może bowiem nastąpić wskutek braku rozważenia wniosków i zarzutów wskazanych w środku odwoławczym.
Wówczas takiemu naruszeniu towarzyszy inne, a mianowicie art. 457 § 3 k.p.k., tj., kiedy w uzasadnieniu wyroku nie zostanie zawarta argumentacja odnośnie do określonego potraktowania zarzutów i wniosków apelacji (wyrok SN z 26 kwietnia 2023 r. sygn. akt V KK 428/22). Wobec faktu, iż Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie rozpoznał przytoczone zarzuty oraz popełnił szerokie rozważania związane z ich oddaleniem (i częściowym uznaniem) w sposób przedstawiony powyżej, a zatem w świetle przytoczonego stanowiska zawartego w orzecznictwie, nie sposób uznać zaskarżony kasacją wyrok za uchybiający standardom prowadzenia kontroli odwoławczej.Mając na uwadze powyższe rozważania, orzeczono o oddaleniu kasacji jako oczywiście bezzasadnej, rozstrzygając o kosztach w myśl art. 637a k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k.[J.J.][ał]