Supreme Court dismisses appeal as obviously unfounded because defendant was not sentenced to imprisonment without probation. The defense attempted to bypass statutory limits by citing procedural errors. The court ruled the defendant's absence did not justify the appeal. The appeal is dismissed as obviously unfounded because the defendant was not sentenced to imprisonment without probation. The defense attempted to bypass statutory limits by citing procedural errors. The court ruled the defendant's absence did not justify the appeal.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded under Article 535 § 3 of the Criminal Procedure Code. The defense argued that the first-instance court violated notification rules, but the Supreme Court found the defendant's defense attorney was present and effective. Consequently, the procedural defect did not constitute a mandatory ground for appeal since the defendant was not sentenced to imprisonment without probation.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 523 § 2 k.p.k.; Art. 535 § 3 k.p.k.: A cassation appeal is admissible only if the defendant was sentenced to imprisonment without probation; otherwise, it is obviously unfounded even if procedural errors occurred.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
II KK 475/23 POSTANOWIENIE Dnia 28 listopada 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Wiesław Kozielewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 28 listopada 2023 r., sprawy A. Z.oskarżonego z art. 212 § 1 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 23 czerwca 2023 r., sygn. akt X Ka 453/23 utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Pruszkowie z dnia 20 lutego 2023 r., sygn. akt II K 1813/21 oddala kasację jako oczywiście bezzasadną, a kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża oskarżonego.
UZASADNIENIEKasacja obrońcy oskarżonego A. Z. jest oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k. W myśl art. 523 § 2 k.p.k. kasację można wnieść jedynie w razie skazania za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania. Tymczasem prowadzone przeciwko oskarżonemu A. Z. postępowanie karne warunkowo umorzono na okres roku próby. W niniejszej sprawie podniesiono zarzut kasacyjny zaistnienia bezwzględnych powodów odwoławczych, co po myśli art. 523 § 4 k.p.k., umożliwia w tym zakresie rozpoznanie tej kasacji.
Jednakże analiza treści zarzutu kasacyjnego, a także części motywacyjnej złożonej kasacji prowadzi do wniosku, że w istocie jej autorowi chodziło o próbę obejścia ustawowego ograniczenia z art. 523 § 2 k.p.k. formułując jedynie dla pozoru zarzut zaistnienia uchybienia ujętego w art. 439 § 1 pkt 10 i 11 k.p.k. Obecność stron postępowania oraz ich przedstawicieli procesowych na rozprawie apelacyjnej ma na celu zapewnienie warunków do realnego wykorzystania przysługujących im uprawnień, w tym zwłaszcza tych wynikających z art. 453 § 2 i 3 k.p.k. (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 lipca 2010 r., sygn. akt V KK 135/10, Legalis).
Stąd też uprawnionego do wzięcia udziału w rozprawie odwoławczej zawiadamia się o jej czasie i miejscu (art. 117 § 1 k.p.k.). Rozprawy odwoławczej nie przeprowadza się, jeżeli uprawniony do udziału w niej nie został należycie zawiadomiony (art. 450 § 3 k.p.k.). Poza sporem bowiem jest, że strony jako podmioty bezpośrednio zainteresowane wynikiem postępowania karnego, mają prawo do procesowej walki o korzystny dla siebie rezultat. Strona ma prawo bronić swojego interesu, także w postępowaniu odwoławczym, walcząc ze stroną przeciwną o korzystne dla siebie rozstrzygnięcie, a tym samym działać na niekorzyść interesu procesowego swego oponenta.
Trafnie wskazuje się, że przecież przedmiotem procesu karnego jest konflikt, do którego doszło w wyniku popełnienia przestępstwa oraz kwestia rozstrzygnięcia tego konfliktu z zachowaniem (zapewnieniem) słusznych interesów jego uczestników (por. P. Wiliński, w: P. Wiliński (red.), Polski proces karny, Warszawa 2020 r., s. 35 – 40).Ze znajdujących się w aktach sprawy dowodów doręczenia zawiadomień wynika, że w postępowaniu apelacyjnym prowadzonym przed Sądem Okręgowym w Warszawie, w sprawie oznaczonej sygnaturą X Ka 453/22, doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. art. 117 § 1 k.p.k., art. 450 § 3 k.p.k. i art. 453 § 2 i 3 k.p.k., spowodowanego brakiem prawidłowego zawiadomienia oskarżonego A.
Z. o terminie rozprawy odwoławczej, co w realiach tej sprawy doprowadziło do niezawinionej jego nieobecności na rozprawie apelacyjnej oraz z tym związanej niemożności złożenia przez niego oświadczeń i wniosków, a także przedstawienia argumentacji w ramach głosów stron. Trudno natomiast uznać, by opisane uchybienie Sądu Okręgowego w Warszawie miało istotny wpływ na treść wydanego przez ten Sąd wyroku z dnia 23 czerwca 2023 r., sygn. akt X Ka 453/23, gdyż na rozprawie odwoławczej był obecny obrońca oskarżonego A. Z., który miał możliwość wykorzystania przysługujących mu uprawnień, w tym wynikających z art. 453 § 2 i 3 k.p.k., czyniąc to w interesie oskarżonego.
Z całą pewnością uchybienie Sądu Okręgowego w Warszawie nie skutkowało zaistnieniem bezwzględnej podstawy odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 11 k.p.k. Wbrew twierdzeniom skarżącego o bezwzględnej przyczynie odwoławczej można mówić jedynie, gdyby sprawę rozpoznano podczas nieobecności oskarżonego, którego obecność była obowiązkowa. Skarżący, formułując tezę o wystąpieniu bezwzględnego uchybienia, nawet nie podjął próby wykazania, że udział oskarżonego A. Z. w rozprawie apelacyjnej był obowiązkowy. Warto również podkreślić, że nieobecność oskarżonego A.
Z. na rozprawie odwoławczej przed Sądem Okręgowym w Warszawie nie tamowała rozpoznania sprawy, bowiem żaden uprawniony organ nie uznał jego obecności za konieczną (art. 450 § 2 i 3 k.p.k.). Linia orzecznicza w tej kwestii jest ugruntowana (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 sierpnia 2017 r., sygn. akt V KK 111/17, OSNKW 2018, z. 1 poz. 3, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 sierpnia 2017 r., sygn.. akt V KK 307/17, Legalis).Należy podkreślić, iż unormowanie z art. 374 k.p.k. odnosi się jedynie do rozprawy głównej, prowadzonej przed sądem pierwszej instancji, zaś kwestię obecności uczestników postępowania w rozprawie odwoławczej reguluje art. 450 k.p.k.
Rozpoznanie sprawy pod nieobecność oskarżonego, jako uchybienie o charakterze bezwzględnej przyczyny odwoławczej, o jakiej mowa w art. 439 § 1 pkt 11 k.p.k., odnosi się wyłącznie do tych sytuacji, w których ustawa przewiduje obowiązkowy udział oskarżonego w czynności procesowej (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 maja 2018 r., sygn. akt V KK 152/18, Legalis). Kierując się przedstawionym motywami Sad Najwyższy rozstrzygnął jak w postanowieniu. [ał]