Supreme Court quashes lower court order for payment of fare value for first-time fare evasion offense.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court quashed the Regional Court's order requiring the defendant to pay the value of the illegally obtained fare. The defendant was convicted of fare evasion under Article 121 § 1 of the Offenses Act, but the lower court incorrectly imposed a payment obligation under Article 121 § 3. The Court ruled that the statutory provision for ordering payment of equivalent value applies only to offenses listed in Article 121 § 2, not the first paragraph. Consequently, the lower court violated the material law by imposing a penalty not authorized by the specific provisions of the Offenses Act.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 121 § 1, 2, 3 k.w.; The obligation to pay the value of illegally obtained fare is a penalty applicable only to offenses specified in § 2 of Article 121 of the Offenses Act, not to those in § 1.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KK 47/13 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 marca 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jarosław Matras (przewodniczący)SSN Tomasz GrzegorczykSSN Jacek Sobczak (sprawozdawca)Protokolant Monika Sieczko w sprawie I. B. skazanej za czyn z art.121 § 1 k.w.po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.w dniu 27 marca 2013 r.,kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanej,od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego z dnia 15 sierpnia 2012 r. w części dotyczącej rozstrzygnięcia dotyczącego obowiązku zapłaty ( pkt II) 1. uchyla zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego w zakresie rozstrzygnięcia zawartego w jego pkt II;
2. kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa.
UZASADNIENIE
Wyrokiem nakazowym Sądu Rejonowego z dnia 15 sierpnia 2012 r., obwiniona I. B. została uznana winną tego, że: w dniu 7 września 2011 r. o godz. 14:34 w W. w autobusie linii 188 na odcinku pomiędzy przystankami Szpital B. – Uniwersytet Medyczny, pomimo nieuiszczenia dwukrotnie nałożonej na nią kary pieniężnej określonej w taryfie, po raz trzeci w ciągu roku bez zamiaru uiszczenia należności wyłudziła przejazd środkami transportu komunikacji miejskiej na łączną kwotę 572,12 zł na szkodę ZTM w W., tj. wykroczenia z art. 121 § 1 k.w. i za to wymierzono jej karę 150,00 zł grzywny.
Na podstawie art. 121 § 3 k.w. zobowiązano obwinioną do zapłaty kwoty 572,12 zł na rzecz Zarządu Transportu Miejskiego w W. w terminie 4 miesięcy od uprawomocnienia się orzeczenia. Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 119 k.p.w. Zwolniono obwinioną od ponoszenia kosztów sądowych, wydatkami obciążając Skarb Państwa.Wyrok powyższy nie został zaskarżony przez strony i uprawomocnił się 15 września 2012 r. (k. 19).Od wyroku Sądu Rejonowego kasację na korzyść obwinionej wywiódł Prokurator Generalny zaskarżając go w części dotyczącej orzeczenia o obowiązku zapłaty.
Skarżący zarzucił rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie prawa materialnego, tj. art. 121 § 3 k.w., polegające na orzeczeniu na podstawie tegoż przepisu obowiązku zapłaty od ukaranej za wykroczenie z art. 121 § 1 k.w. w sytuacji, gdy przepis art. 121 § 3 k.w. przewiduje możliwość takiego obowiązku jedynie w razie popełnienia wykroczenia określonego w § 2 przywołanego przepisu. W konkluzji prokurator wniósł o uchylenie w zaskarżanej części wyroku.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Kasacja Prokuratora Generalnego jest zasadna.Rację ma skarżący gdy twierdzi, że Sąd Rejonowy w toku procedowania dopuścił się obrazy przepisu prawa materialnego, tj. art. 121 § 3 k.w.
Sąd I instancji orzekając w trybie art. 121 § 3 k.w. obowiązek zapłaty przez obwinioną 572,12 zł na rzecz Zarządu Transportu Miejskiego w W., a więc obowiązek zapłaty równowartości wyłudzonego mienia pominął, że jest to oczywiście możliwe ale tylko w przypadku popełnienia i skazania za wykroczenie określone w art. 121 § 2 k.w. Wprawdzie art. 28 § 1 k.w. określa katalog środków karnych, które mogą być orzekane w postepowaniu o wykroczenia, jednakże zgodnie z § 2 przywołanego przepisu, środki karne można orzec, jeśli są przewidziane w przepisie szczególnym , a orzeka się je, jeżeli przepis tak stanowi.Tymczasem jak wynika z akt sprawy, I.
B. postawiono zarzut popełnienia wykroczenia z art. 121 § 1 k.w. i za to wykroczenie w rzeczy samej ją skazano. Jak słusznie zauważył skarżący, Kodeks wykroczeń nie przewiduje natomiast w żadnym przepisie szczególnym obligatoryjnego lub fakultatywnego orzeczenia obowiązku zapłaty równowartości wyłudzonego mienia od sprawcy ukaranego za wykroczenie określone w art. 121 § 1 k.w.Wobec powyższego stwierdzić należy, że Sąd Rejonowy rażąco naruszył przepis prawa materialnego - art. 121 § 3 k.w., a uchybienie to miało istotny wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia.
I. B. została niezasadnie zobligowana do uiszczenia zapłaty na rzecz Zarządu Transportu Miejskiego w W.Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.