Supreme Court dismisses appeal for gross violation of sentencing law due to penalty below statutory minimum.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the prosecution's cassation appeal regarding a criminal judgment that imposed a prison sentence below the statutory minimum. The prosecution argued that removing the suspended sentence while retaining the probation clause violated the mandatory nature of the combined penalty system. The court ruled that the lower court's decision constituted a gross violation of the Criminal Code by sentencing below the legal threshold without applying the necessary statutory mitigation.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 223 § 1 k.k.; Art. 37b k.k.: A criminal sentence imposed below the statutory minimum constitutes a gross violation of the Criminal Code when the statutory provision requiring a combined penalty is incorrectly applied or ignored.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KK 467/18 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 października 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wiesław Kozielewicz (przewodniczący)SSN Jacek BłaszczykSSN Kazimierz Klugiewicz (sprawozdawca)Protokolant Marta Brylińska przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Roberta Tarsalewskiego,w sprawie K.M. skazanego z art. 223 § 1 k.k. i in.po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawiew dniu 22 października 2019 r.,kasacji, wniesionej przez Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora Generalnego - na niekorzyść od wyroku Sądu Okręgowego w W.
z dnia 9 kwietnia 2018 r., sygn. akt IX Ka (…)zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w W. z dnia 14 listopada 2017 r., sygn. akt IV K (…), zaskarżony wyrok w odniesieniu do oskarżonego K. M. uchyla i sprawę w tym zakresie przekazuje Sądowi Okręgowemu w W. do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym. UZASADNIENIEW sprawie złożonej podmiotowo, wyrokiem Sądu Rejonowego w W. z dnia 14 listopada 2017 r., sygn akt IV K (…), oskarżony K.M. został uznany za winnego przestępstwa określonego w art. 223 § 1 k.k. w zw. z art. 224 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., za które – na postawie art. 223 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 37b k.k. wymierzono mu karę 5 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę roku ograniczenia wolności.Od tego orzeczenia apelację wniósł obrońca oskarżonego, który podnosząc zarzuty obrazy przepisów postępowania, mogącej mieć wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia (art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k. i art. 170 § 1 pkt 1 k.p.k.) oraz zarzut rażącej niewspółmierności kary, wniósł o zmianę wyroku Sądu pierwszej instancji i uniewinnienie K.M. od zarzucanego mu czynu lub wymierzenie łagodniejszej kary.Sąd Okręgowy w W. wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2018 r., sygn. akt IX Ka (…), zmienił zaskarżone orzeczenie m.in. w ten sposób, że uchylił orzeczoną wobec K.M. karę ograniczenia wolności.Wyrok Sądu drugiej instancji został zaskarżony na niekorzyść ww. oskarżonego przez Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego, który we wniesionej kasacji podniósł zarzut rażącego i mającego istotny wpływ na treść wyroku naruszenia przepisów prawa materialnego - art. 223 § 1 k.k. i art. 37b k.k., wskutek zmiany wyroku Sądu pierwszej instancji przez uchylenie wymierzonej K.M. kary roku ograniczenia wolności orzeczonej jednocześnie z karą 5 miesięcy pozbawienia wolności na podstawie art. 223 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 37b k.k., co skutkowało wymierzeniem temu skazanemu za przypisany mu czyn z art. 223 § 1 k.k. w zw. z art. 224 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. kary pozbawienia wolności poniżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia, przy równoczesnym pozostawieniu w podstawie wymiaru kary art. 37b k.k. mimo, iż po zmianie wprowadzonej przez Sąd drugiej instancji orzeczona wobec oskarżonego kara przestała mieć charakter kary sekwencyjnej, o której mowa w tym przepisie.
Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w W..Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.Kasacja jest zasadna.Kwalifikacja prawna występku, przypisanego K.M. uprawniała do wymierzenia temu oskarżonemu – na podstawie art. 223 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. – kary pozbawienia wolności w wymiarze od roku do lat 10. Zmiana wyroku Sądu meriti w zakresie kary, w rezultacie której K.M. został skazany na karę 5 miesięcy pozbawienia wolności, a zatem poniżej ustawowego zagrożenia przewidzianego za przypisane mu przestępstwo, stanowi oczywistą i rażącą obrazę art. 223 § 1 k.k. Ponadto, pozostawienie w podstawie wymiaru kary przepisu art. 37b k.k. należy uznać również za naruszenie ww. unormowania, skoro po wyeliminowaniu kary ograniczenia wolności pozostawiono jedynie karę pozbawienia wolności, a więc nie została orzeczona tzw. kara sekwencyjna, o której mowa w tym przepisie.Stwierdzone uchybienia prowadzą do konieczności uchylenia wyroku Sądu odwoławczego w części dotyczącej K.M..
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Okręgowy w W. będzie miał na uwadze poczynione spostrzeżenia oraz ograniczenie wynikające z treści art. 443 k.p.k. Jeśli uzna, że skazanemu należy wymierzyć karę poniżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia, jednak nie w oparciu o przepis art. 37 b k.k., rozważy zastosowanie instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary. Gdyby zaś uznał, że brak jest ku temu podstaw, wymierzy karę zgodnie z unormowaniem przewidzianym w art. 37b k.k., które obliguje do wymierzenia kary pozbawienia wolności i ograniczenia wolności, a tym samym wyklucza możliwość wymierzenia tylko jednej z tych kar z uwagi na ich ustawową nierozerwalność.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w wyroku.as