Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KK 461/24 Generato dall'IA

Supreme Court quashes criminal ban order due to missing duration specification violating statutory limits.

Numero d'incarto II KK 461/24
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the lower court's criminal ban order because it failed to specify the duration of the prohibition. The defendant was convicted of driving without a license and received a ban on operating vehicles requiring a C+E license. The Court ruled that omitting the time period renders the ban effectively permanent, which contradicts the statutory requirement that such bans last between six months and three years.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 29 § 1 k.w.; Art. 94 § 3 k.w.: A criminal ban on operating vehicles must specify a duration between six months and three years; failure to do so renders the ban invalid as it would otherwise be interpreted as permanent.

Parole chiave

Generato dall'IA
criminal ban duration C+E license prohibition Supreme Court cassation missing time period Art. 29 k.w. violation permanent ban invalidity retrial remand velocità eccessiva

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 29 § 1 k.w.
Zarzucił „rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisu prawa materialnego, a mianowicie art. 29 § 1 k.w. w zw.
Art. 94 § 3 k.w.
Na mocy art. 94 § 3 k.w. w zw.
Art. 46 § 3 k.w.
W istniejącej postaci zakaz należałoby interpretować jako obowiązujący ukaranego bezterminowo (dożywotnio), z niemożnością zatarcia ukarania (art. 46 § 3 k.w.), czego jednak nie dopuszcza powołany przecież przez Sąd meriti art.
Art. 13 § 1 k.w.
W kasacji słusznie wskazano również, odwołując się do orzecznictwa Sądu Najwyższego, że braku określenia w wyroku czasu trwania zakazu nie da się konwalidować w postępowaniu wykonawczym w trybie art. 13 § 1 k.w.W tym stanie rzeczy należało postąpić zgodnie z wnioskiem kasacji, tj.
Art. 92a § 2 k.w.
‎ukaranego za czyn z art. 92a § 2 k.w. w zb.
Art. 94 § 1 k.w.
z art. 94 § 1 k.w. w zw.
Art. 9 § 1 k.w.
z art. 9 § 1 k.w. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art.
art. 535 § 5 k.p.k
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
art. 112 k.p
art. 110 § 1 k.p
Na podstawie art. 110 § 1 k.p.w.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

II KK 461/24 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 listopada 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew PuszkarskiProtokolant Klaudia Binienda w sprawie K. Z. ‎ukaranego za czyn z art. 92a § 2 k.w. w zb. z art. 94 § 1 k.w. w zw. z art. 9 § 1 k.w. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w zw. z art. 112 k.p.w. w dniu 14 listopada 2024 r.‎kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść ukaranego od wyroku Sądu Rejonowego w Rykach z dnia 13 września 2024 r., sygn. akt II W 93/24, uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej orzeczenia o środku karnym i w tym zakresie przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Rykach. [J.J.]

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w Rykach wyrokiem z dnia 13 września 2024 r., sygn. akt II W 93/24, uznał obwinionego K. Z. za winnego tego, że w dniu 11 lutego 2024 r. o godz. 10.01 w D. woj. lubelskiego na drodze publicznej - ulicy […], kierując pojazdem marki S. o nr rej. […] wraz z przyczepą ciężarową „[…]” o nr rej. […], przekroczył dopuszczalną prędkość o 36 km/h, przy czym kierował wówczas w/w samochodem wraz z przyczepą ciężarową po drodze publicznej, nie mając wymaganych uprawnień, tj. popełnienia wykroczenia z art. 92a § 2 k.w. w zb. z art. 94 § 1 k.w. w zw. z art. 9 § 1 k.w. i za ten czyn na mocy art. 94 § 1 k.w. wymierzył mu karę grzywny w kwocie 2500 zł.

Na mocy art. 94 § 3 k.w. w zw. z art. 29 § 1 i 2 k.w. orzekł wobec obwinionego środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, do prowadzenia których uprawnia prawo jazdy kategorii C+E, nadto zwolnił obwinionego z opłaty oraz zwrotu zryczałtowanych wydatków postępowania, którymi obciążył Skarb Państwa.Wyrok ten bez postępowania odwoławczego uprawomocnił się w dniu 21 września 2024 r.Kasację od powyższego wyroku wniósł Prokurator Generalny. Na podstawie art. 110 § 1 k.p.w. zaskarżył go w części dotyczącej orzeczenia o środku karnym, określonym w art. 94 § 3 k.w., w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych - na korzyść obwinionego K.

Z.. Zarzucił „rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisu prawa materialnego, a mianowicie art. 29 § 1 k.w. w zw. z art. 94 § 3 k.w. i art. 28 § 1 pkt 1 k.w., polegające na orzeczeniu wobec K. Z. środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych do prowadzenia których uprawnia prawo jazdy kategorii C+E, bez jednoczesnego wskazania okresu obowiązywania tego zakazu, podczas gdy przepis art. 29 § 1 k.w. określa, że zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych wymierza się w miesiącach i latach, na okres od 6 miesięcy do 3 lat, co obliguje sąd do wskazania w wyroku czasookresu obowiązywania środka karnego”.

Podnosząc powyższy zarzut, Prokurator Generalny wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Rejonowemu w Rykach do ponownego rozpoznania. Sąd Najwyższy procedując w składzie jednego sędziego (art. 15 § 2 i 4 k.p.w.) zważył, co następuje.Kasacja Prokuratora Generalnego jest oczywiście zasadna (jakkolwiek wystarczające byłoby wskazanie na rażące naruszenie przez Sądu meriti jedynie art. 29 § 1 k.w.), dlatego została rozpoznana i uwzględniona w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w zw. z art. 112 k.p.w., tj. na posiedzeniu bez udziału stron.

Nie ulega wątpliwości, że zaskarżony wyrok jest dotknięty uchybieniem, polegającym na orzeczeniu wobec ukaranego K. Z. środka karnego w postaci zakazu prowadzenia określonych pojazdów mechanicznych, jednak bez wskazania okresu obowiązywania tego zakazu. W istniejącej postaci zakaz należałoby interpretować jako obowiązujący ukaranego bezterminowo (dożywotnio), z niemożnością zatarcia ukarania (art. 46 § 3 k.w.), czego jednak nie dopuszcza powołany przecież przez Sąd meriti art. 29 § 1 k.w., który stanowi, że zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych wymierza się w miesiącach lub latach (nie „w miesiącach i latach”, jak podano w zarzucie kasacji), na okres od 6 miesięcy do 3 lat.

W kasacji słusznie wskazano również, odwołując się do orzecznictwa Sądu Najwyższego, że braku określenia w wyroku czasu trwania zakazu nie da się konwalidować w postępowaniu wykonawczym w trybie art. 13 § 1 k.w.W tym stanie rzeczy należało postąpić zgodnie z wnioskiem kasacji, tj. uchylić zaskarżony wyrok w części dotyczącej orzeczenia o środku karnym (w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, do prowadzenia których uprawnia prawo jazdy kategorii C+E) i w tym zakresie przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Rykach, który wyda stosowne orzeczenie. [J.J.]r.g.

‎