Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KK 459/22 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on procedural grounds regarding witness testimony and police interrogation rules.

Numero d'incarto II KK 459/22
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously groundless, ordering the defendant to bear the costs. The lower court convicted the defendant of robbery and attempted robbery, relying on police officers' testimony reconstructed from a witness who had previously refused to testify. The Court rejected the claim that this violated the prohibition on using a witness's refusal to testify, noting the witness's statements were spontaneous and not obtained during formal proceedings. Consequently, the appeal was rejected because the procedural violations alleged were not established.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 182 § 1 k.p.k.; Art. 186 § 1 in fine k.p.k.; When a witness refuses to testify, other persons who obtained information from that witness may be interrogated, provided the witness's statements were spontaneous and not obtained during formal proceedings.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal witness refusal to testify police interrogation rules procedural violation claim spontaneous statements recidiva nell'infrazione pentito riabilitazione

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 412 k.p.k.
Obrońca zaskarżył wyrok Sądu Okręgowego w Lublinie w całości, na korzyść skazanego, zarzucając mu:I.obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść rozstrzygnięcia:a)art. 412 k.p.k. w zw.
Art. 418 § 1 k.p.k.
z art. 418 § 1 k.p.k. w zw.
Art. 111 § 1 k.p.k.
z art. 111 § 1 i 2 k.p.k.
Art. 111 § 2 k.p.k.
z art. 111 § 1 i 2 k.p.k.
Art. 424 § 1 pkt 2 k.p.k.
z art. 424 § 1 pkt 2 i § 2 k.p.k.
Art. 424 § 2 k.p.k.
z art. 424 § 1 pkt 2 i § 2 k.p.k.
Art. 439 § 1 pkt 6 k.p.k.
bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 6 k.p.k. Kasator jej zaistnienia dopatruje się w tym, iż Sąd a quo w uzasadnieniu swego wyroku wskazuje na omyłkowe zakwalifikowanie czynu przypisanego W.T.
Art. 186 § 1 in fine k.p.k.
439 § 1 pkt 6 k.p.k., polegająca na wydaniu orzeczenia z naruszeniem zasady większości głosów;b)art. 186 § 1 in fine k.p.k. w zw.
Art. 182 § 1 k.p.k.
z art. 182 § 1 k.p.k. przez ich niewłaściwe zastosowanie i odtworzenie przez przesłuchanie funkcjonariuszy Policji i oparcie ustaleń faktycznych na tak odtworzonych depozycjach pokrzywdzonego L.
Art. 433 § 2 k.p.k.
280 § 2 k.k.;III.art. 433 § 2 k.p.k. w zw.
Art. 457 § 3 k.p.k.
z art. 457 § 3 k.p.k. poprzez nienależyte rozważenie i odniesienie się do zarzutu z pkt I.b) apelacji obrońcy, uczynione także z obrazą art.
Art. 535 § 3 k.p.k.
akt II KK 459/22 POSTANOWIENIE Dnia 16 listopada 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Paweł Kołodziejski na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 16 listopada 2022 r.,‎sprawy W.
Art. 637a k.p.k.
T., zgodnie z art. 637a k.p.k. w zw.
Art. 636 § 1 k.p.k.
z art. 636 § 1 k.p.k.[asał]

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
wyrok SN z dnia 17 sierpnia 1971 r., V KRN 297/71
Dotyczą one bowiem zakazu wykorzystania zeznań osoby korzystającej z prawa do odmowy ich złożenia, utrwalonych zarówno w protokole przesłuchania świadka, jak i w protokole przyjęcia ustnego zawiadomienia o przestępstwie (wyrok SN z dnia 17 sierpnia 1971 r., V KRN 297/71, OSNKW 1972, nr 1 poz.
wyrok SN z dnia 18 września 1984, Rw 561/84
14; wyrok SN z dnia 18 września 1984, Rw 561/84, OSNKW 1985, nr 3-4, poz.
wyrok SN z dnia 21 marca 2013 r., III KK 268/12
104; wyrok SN z dnia 21 marca 2013 r., III KK 268/12, LEX nr 1311768; postanowienie SN z dnia 1 września 2003 r., V KK 12/03, V KK 12/03; postanowienie SN z dnia 12 września 2012 r., II KK 247/11, OSNKW 2013, z.
wyrok SN z dnia 6 kwietnia 2022 r., II KK 52/22
V KK 91/21
Supreme Court dismissed appeal on alimentary duty crime, ruling procedural inaccuracy did not violate substantive law.
III KK 192/19
Supreme Court quashes lower court verdict for guard who failed to act during inmate emergency.
V KK 176/19
Supreme Court quashes acquittal due to insufficient specificity in the criminal act description violating procedural law.
II KK 29/18
Supreme Court dismisses appeal on forgery, ruling general description implies intent to use document as authentic.
III KK 268/12
Supreme Court quashes lower court verdict for using inadmissible evidence and improperly questioning a minor witness.
V KK 12/03
104; wyrok SN z dnia 21 marca 2013 r., III KK 268/12, LEX nr 1311768; postanowienie SN z dnia 1 września 2003 r., V KK 12/03, V KK 12/03; postanowienie SN z dnia 12 września 2012 r., II KK 247/11, OSNKW 2013, z.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KK 459/22 POSTANOWIENIE Dnia 16 listopada 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Paweł Kołodziejski na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 16 listopada 2022 r.,‎sprawy W. T., skazanego z art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k., z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie ‎z dnia 22 kwietnia 2022 r., sygn. akt II AKa 242/21,‎zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w Lublinie ‎z dnia 26 maja 2021 r., sygn. akt IV K 144/20, p o s t a n o w i ł :

1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2. obciążyć skazanego W.T. kosztami postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w Lublinie wyrokiem z dnia 26 maja 2021 r., sygn. akt IV K 144/20 uznał W. T. za winnego tego, że w dniu 16 stycznia 2020 r. w L. woj. [...], będąc uprzednio skazanym w warunkach art. 64 § 1 k.k., w ciągu pięciu lat po odbyciu w okresie od 28 grudnia 2011 r. do 27 czerwca 2015 r. - na podstawie wyroku Sądu Okręgowego w L. w sprawie IV K [...] z dnia 28 maja 2012 r. za czyn z art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. - kary 3 lat 6 miesięcy pozbawienia wolności, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, używając wobec W.

T. przemocy poprzez przewrócenie go na podłogę warsztatu, przytrzymywanie oraz przykładanie noża do jego głowy i grożenie śmiercią zmusił go do wydania kwoty 100 zł, a następnie, na zewnątrz warsztatu, poprzez bicie pięściami po głowie i kopanie pokrzywdzonego, który upadł wskutek uderzeń, usiłował zmusić go do wydania kwoty 400 zł, tj. przestępstwa z art. 282 k.k. w zb. z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k.Jednocześnie wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności, zaliczając na jej poczet okres rzeczywistego pozbawienia wolności oraz określając, że tak orzeczoną karę W.

T. winien odbywać w systemie terapeutycznym w związku ze stwierdzonym uzależnieniem od alkoholu. Jednocześnie Sąd Okręgowy w Lublinie zwolnił ww. od kosztów sądowych. Od powyższego wyroku apelację wniósł zarówno obrońca W. T., jak i prokurator (apelacja oskarżyciela posiłkowego została pozostawiona bez rozpoznania). Obrońca zaskarżył wyrok Sądu Okręgowego w Lublinie w całości, na korzyść skazanego, zarzucając mu:I.obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść rozstrzygnięcia:a)art. 412 k.p.k. w zw. z art. 418 § 1 k.p.k. w zw. z art. 111 § 1 i 2 k.p.k. i w zw. z art. 424 § 1 pkt 2 i § 2 k.p.k. przez sporządzenie na piśmie i ogłoszenie wyroku o treści innej, niż wynika to z decyzji podjętej w toku narady sędziowskiej, co w konsekwencji prowadzi do uchybienia kwalifikowanego jako przyczyna odwoławcza określona w art. 439 § 1 pkt 6 k.p.k., polegająca na wydaniu orzeczenia z naruszeniem zasady większości głosów;b)art. 186 § 1 in fine k.p.k. w zw. z art. 182 § 1 k.p.k. przez ich niewłaściwe zastosowanie i odtworzenie przez przesłuchanie funkcjonariuszy Policji i oparcie ustaleń faktycznych na tak odtworzonych depozycjach pokrzywdzonego L.

T., korzystającego z przysługującego mu prawa do odmowy składania zeznań - w konsekwencji oparcie ustaleń faktycznych na dowodach niedopuszczalnych i dokonanie błędnych ustaleń faktycznych;c)art. 167 k.p.k. przez nierozpoznanie wniosku o przeprowadzenie dowodu z zeznań A. M. - w konsekwencji niewyjaśnienie kwestii stanu zdrowia psychicznego oskarżonego;d)art. 170 § 1 pkt 2 i 5 k.p.k. przez niezasadne oddalenie wniosku o przesłuchanie lekarza Aresztu Śledczego w L. - w konsekwencji nie wyjaśnienie kwestii stanu zdrowia psychicznego oskarżonego;II.błąd w ustaleniach faktycznych przyjęty za podstawę rozstrzygnięcia, polegający na ustaleniu, że po wyjściu z warsztatu oskarżony zaczął uderzać ojca pięściami po głowie domagając się wydania pieniędzy w kwocie 400 zł, podczas gdy z prawidłowo ocenionych jako wiarygodne zeznań D.

J. i R. K. okoliczność taka nie wynika;III.błąd w ustaleniach faktycznych przyjęty za podstawę rozstrzygnięcia, polegający na ustaleniu, że stopień społecznej szkodliwości czynu oskarżonego jest znaczny w sytuacji, w której prawidłowa analiza dyrektyw określonych w art. 115 § 2 k.k. wskazuje, że szkodliwość społeczna czynu nie jest znaczna.W konsekwencji obrońca wniósł o skierowanie sprawy na posiedzenie, uchylenie zaskarżonego wyroku na podstawie art. 439 § 1 pkt 6 k.p.k. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Lublinie, względnie dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z zeznań osób wskazanych we wnioskach z 5 czerwca 2020 r. (ponowionego 15 października 2020 r.) i 25 marca 2021 r. oraz uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania.Z kolei prokurator zaskarżył wyrok Sądu Okręgowego w Lublinie w całości na niekorzyść W.

T., podnosząc:I.obrazę przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu W. T., a mianowicie art. 280 § 2 k.k. poprzez przyjęcie w kwalifikacji kumulatywnej, że dopuścił się wymuszenia rozbójniczego oraz usiłowania wymuszenia rozbójniczego, tj. przestępstwa z art. 282 k.k. w zb. z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. w zw. z art. 11 § 2 kk. podczas gdy z całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz opisu przypisanego czynu wynika, że oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona kwalifikowanego rozboju oraz usiłowania wymuszenia rozbójniczego przyjętego przez Sąd I instancji, tj. przestępstwa z art. 280 § 2 k.k. w zb. z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k.;II.rażącą niewspółmierność wymierzonej oskarżonemu W.

T. kary 2 lat pozbawienia wolności oraz zaniechanie orzeczenia kary grzywny, podczas gdy orzeczona kara nie uwzględnia należycie stopnia społecznej szkodliwości czynu zarzucanego oskarżonemu oraz nie realizuje w wystarczającej mierze celów kary w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, z jednoczesnym uwzględnieniem celów zapobiegawczych i wychowawczych, jakie ma ona osiągnąć w stosunku do oskarżonego, który działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej zarzuconego mu czynu dopuścił się w warunkach art. 64 § 2 kk.W rezultacie, prokurator wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez przyjęcie, że W.

T. dopuścił się czynu polegającego na tym, że w dniu 16 stycznia 2020 r. w L., woj. [...], będąc uprzednio skazanym w warunkach art. 64 § 1 k.k., w ciągu pięciu lat po odbyciu w okresie od 28 grudnia 2011 r. do 27 czerwca 2015 r. na podstawie wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie w sprawie IV K […] z dnia 28 maja 2012 r. za czyn z art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. kary 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, używając wobec L. T. przemocy polegającej na przewróceniu go na podłogę warsztatu, przytrzymywaniu oraz przykładaniu noża do jego głowy' oraz grożeniu śmiercią, zabrał w celu przywłaszczenia pieniądze w kwocie 100 zł, a następnie, na zewnątrz warsztatu, poprzez bicie pięściami po głowie i kopanie pokrzywdzonego, który upadł wskutek uderzeń, usiłował doprowadzić go rozporządzenia mieniem w kwocie 400 złotych, jednak zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na interwencję osób trzecich, tj. przestępstwa wyczerpującego znamiona z art. 280 § 2 k.k. w zb. z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. i wymierzenie mu za ten czyn kary 3 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych po 20 złotych każda.Po rozpoznaniu tak skonstruowanych apelacji, Sąd Apelacyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2022 r., sygn. akt II AKa 242/21 zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że eliminując z opisu czynu przypisanego oskarżonemu ustalenie „a następnie na zewnątrz warsztatu, poprzez bicie pięściami po głowie i kopanie pokrzywdzonego, który upadł wskutek uderzeń, usiłował zmusić go do wydania kwoty 400 zł", czyn przypisany oskarżonemu zakwalifikował z art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. i wymierzył mu karę 3 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 50 stawek dziennych po 20 zł każda, zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa opłatę za obie instancje oraz utrzymał w mocy zaskarżony wyrok w pozostałym zakresie.Kasację od powyższego wyroku w całości na korzyść skazanego wniósł jego obrońca, zarzucając rażące naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie:I.art. 439 § 1 pkt 6 k.p.k. poprzez nieuchylenie zaskarżonego apelacją wyroku, mimo że wyrok ten wydany został z naruszeniem zasady większości głosów;II.art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k. poprzez skazanie oskarżonego za czyn, którego znamiona nie zostały opisane w sentencji wyroku, a to na skutek nieuprawnionego przyjęcia, że sformułowanie „zmuszenie do wydania kwoty 100 zł” stanowi synonim słowa „kradnie” w rozumieniu art. 280 § 1 k.k. - w konsekwencji skazanie za czyn niewypełniający znamion czynu z art. 280 § 2 k.k.;III.art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. poprzez nienależyte rozważenie i odniesienie się do zarzutu z pkt I.b) apelacji obrońcy, uczynione także z obrazą art. 186 § 1 in fine k.p.k. w zw. z art. 182 § 1 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k., w wyniku wyrażenia nieprawidłowego poglądu co do możliwości oparcia ustaleń faktycznych na podstawie zeznań funkcjonariuszy Policji, dokonujących czynności rozpytania osoby korzystającej następnie z prawa odmowy złożenia zeznań.Skarżący wniósł o uchylenie wyroków Sądów obu instancji i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Lublinie do ponownego rozpoznania, ewentualnie w przypadku uznania pierwszego zarzutu kasacji za niezasadny, uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.

Jednocześnie obrońca skazanego wystąpił o wstrzymanie wykonania zaskarżonego kasacją wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie. Prokurator w pisemnej odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wniesiona kasacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k.W pierwszej kolejności odnieść się należy do najpoważniejszego zarzutu z punktu widzenia wagi uchybienia, tj. bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 6 k.p.k. Kasator jej zaistnienia dopatruje się w tym, iż Sąd a quo w uzasadnieniu swego wyroku wskazuje na omyłkowe zakwalifikowanie czynu przypisanego W.T. z art. 282 k.k. w zb. z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k., zamiast z art. 280 § 2 k.k. w zb. z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k., co było intencją Sądu I instancji.

Domniemuje tym samym, że sentencja wyroku pozostaje w sprzeczności z wynikami narady składu orzekającego, a w konsekwencji, iż orzeczenie zapadło z naruszeniem większości głosów. Tego rodzaju supozycja jest jednak nieuprawniona. Wydanie orzeczenia z naruszeniem większości głosów będzie miało miejsce wtedy, gdy orzeczenie zapadło niejednomyślnie, zaś jego treść jest niezgodna z wolą większości członków składu orzekającego. Jak słusznie podnosi się w doktrynie, z uwagi na bezwzględną zasadę tajemnicy przebiegu narady i głosowania (art. 108 § 1 k.p.k.), stwierdzenie tego uchybienia jest możliwe w zasadzie tylko w wypadku zaznaczenia przy podpisywaniu orzeczenia przez sędziego swojego zdania odrębnego od treści rozstrzygnięcia z zaznaczeniem, w jakiej części i w jakim kierunku jest ono kwestionowane, zgodnie z art. 114 § 1 k.p.k. (por.

D. Świecki [w:] B. Augustyniak, K. Eichstaedt, M. Kurowski, D. Świecki, Kodeks postępowania karnego. Tom II. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2022, art. 439; S. Zabłocki [w:] Kodeks postępowania karnego. Tom IV. Komentarz do art. 425–467, red. R. A. Stefański, S. Zabłocki, Warszawa 2021, s. 399; T. Grzegorczyk, Kodeks postępowania karnego. Tom I. Artykuły 1-467. Komentarz, Warszawa 2014, s. 1485). Sytuacja taka mogłaby zaistnieć, gdyby wyrok został wydany w składzie trzyosobowym przy dwóch zdaniach odrębnych za przeciwnym kierunkiem rozstrzygnięcia.

Tymczasem w niniejszej sprawie wyrok Sądu a quo został podpisany przez wszystkich członków składu orzekającego i nie zawiera żadnej wzmianki o zdaniu odrębnym w jakiejkolwiek części (k. 334-335). Potencjalna rozbieżność pomiędzy wyrokiem ogłoszonym a zamierzonym nie jest zatem wynikiem naruszenia większości głosów, a omyłki, która podlegała konwalidacji w drodze zaskarżenia. Nie doszło więc do naruszenia przepisu art. 439 § 1 pkt 6 k.p.k.Przechodząc do omówienia drugiego z podniesionych zarzutów kasacyjnych godzi się zauważyć, że zawarty w wyroku skazującym opis czynu, o którym mowa w art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. musi być tak skonstruowany, aby znalazły się w nim elementy odzwierciedlające realizację przez oskarżonego wszystkich ustawowych znamion przypisanego mu czynu.

Nie oznacza to natomiast, że jedyną formą realizacji tego wymagania jest wierne przytoczenie słów ustawodawcy. W judykaturze wielokrotnie wskazywano, że polski proces karny nie jest procesem formułkowym, w którym wymagane jest posługiwanie się określonymi formułami prawnymi, lecz procesem, w którym przepisy określają jedynie sposób postępowania organów procesowych, w tym przy redagowaniu opisu czynu zarzucanego i przypisanego. Niekiedy w opisie czynu brak jest sformułowania wiernie przytaczającego określone znamię danego czynu, jednak analiza tego opisu prowadzi do wniosku, że chociaż wprost nie wyrażone, wspomniane znamię w opisie jest zawarte.

Jest bowiem dopuszczalne takie zwerbalizowane przedstawienie zachowania oskarżonego, które w sposób niepozostawiający wątpliwości odpowiada treści poszczególnych znamion przypisanego mu przestępstwa, albo w drodze nieodpartego logicznego wnioskowania świadczy o wyczerpaniu konkretnego elementu składającego się na ustawowy obraz określonego czynu zabronionego (zob. np. postanowienie SN z dnia 5 maja 2021 r., V KK 91/21, LEX nr 3252512; wyrok SN z dnia 17 września 2020 r., III KK 192/19, LEX nr 3277515; wyrok SN z dnia 10 marca 2020 r., V KK 176/19, LEX nr 3260354; postanowienie SN z dnia 8 maja 2018 r., II KK 29/18, LEX nr 2495959).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że opis czynu ostatecznie przypisanego skazanemu zawiera wszystkie znamiona określone w art. 280 § 2 k.k. Według słownika języka polskiego „kradzież” to „bezprawne pozbawienie kogoś jego własności” (zob. sjp.pl/kradzież). W doktrynie i judykaturze nie budzi wątpliwości, że z rozbojem mamy do czynienia zarówno wówczas, gdy sprawca własnoręcznie odbiera pokrzywdzonemu mienie jak i wtedy, gdy pokrzywdzony pod wpływem przemocy sam natychmiast wydaje napastnikowi żądany przedmiot (zob.

M. Dąbrowska-Kardas, P. Kardas [w:] Kodeks karny. Część szczególna. Tom III. Komentarz do art. 278-363 k.k., red. W. Wróbel, A. Zoll, Warszawa 2022, s. 127 i in. i cytowane tam orzecznictwo). Zatem różnica pomiędzy rozbojem a wymuszeniem rozbójniczym polega na tym, że w przypadku przestępstwa z art. 280 k.k. sprawca podejmuje jeden ze sposobów oddziaływania na osobę po to, by niezwłocznie zawładnąć cudzą rzeczą, natomiast przy przestępstwie z art. 282 k.k. sprawca zmusza pokrzywdzonego do rozporządzenia mieniem na przyszłość” (wyrok SN z dnia 16 grudnia 1999 r., IV KKN 478/99, Prok. i Pr.-wkł. 2000/5, poz. 3; wyrok SA w Gdańsku z dnia 23 marca 2000 r., II AKa 47/00, OSA 2002/2, poz. 13; wyrok SA w Łodzi z dnia 23 maja 2001 r., II AKa 83/01, Prok. i Pr.-wkł. 2002/9, poz. 25).

Zatem użycie sformułowania „(…) zmusił go do wydania kwoty 100 zł (…)” przy jednoczesnym wskazaniu, że działanie skazanego polegało na użyciu wobec pokrzywdzonego przemocy oraz przykładaniu do jego głowy noża i grożenie mu śmiercią uznać należy za odpowiednik pojęcia „kradnie” w rozumieniu art. 280 § 1 k.k. Przy czym nie budzi wątpliwości, że chodzi o „cudze” 100 zł, mimo braku wskazania expressiss verbis tej okoliczności. W ocenie Sądu Najwyższego nie doszło zatem do zdekompletowania znamion przestępstwa z art. 280 § 2 k.k., a w konsekwencji zarzut obrazy art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k. okazał się oczywiście bezzasadny.

Ostatni z podniesionych zarzutów kasacyjnych dotyczy nienależytej kontroli instancyjnej, tj. obrazy art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. Sprowadza się on do pytania o możliwość wykorzystania zeznań funkcjonariuszy Policji wezwanych na miejsce zdarzenia, którzy wiedzę o zaistniałym przestępstwie czerpali od uczestników zajścia, w tym pokrzywdzonego, który następnie skorzystał z prawa do odmowy składania zeznań w trybie art. 182 § 1 k.p.k. Sąd Najwyższy w niniejszym składzie w pełni podziela pogląd prezentowany w judykaturze, zgodnie z którym przepis art. 186 § 1 k.p.k. nie zabrania odtwarzania wypowiedzi świadka złożonych poza protokołem przesłuchania zarówno w prywatnej rozmowie z osobami trzecimi, jak i z przybyłymi na miejsce przestępstwa funkcjonariuszami Policji (zob. np. wyrok SN z dnia 10 marca 1971 r., IV KR 16/71, OSNKW 1971, z. 9, poz. 131; wyrok SN z dnia 5 lipca 2002 r., WA 9/02, OSNKW 2002, z. 11-12, poz. 104; wyrok SN z dnia 21 marca 2013 r., III KK 268/12, LEX nr 1311768; postanowienie SN z dnia 1 września 2003 r., V KK 12/03, V KK 12/03; postanowienie SN z dnia 12 września 2012 r., II KK 247/11, OSNKW 2013, z. 2, poz. 15; postanowienie SN z dnia 30 lipca 2020 r., I KK 86/19, LEX nr 3126198).

Również w doktrynie wskazuje się, że gdy świadek powołując się na treść art. 182 § 1 lub 2 k.p.k. odmówił złożenia zeznań, można na okoliczności, których dotyczyć miały jego zeznania, przesłuchać w tym charakterze inne osoby, które informacje te uzyskały od świadka korzystającego z prawa do odmowy złożenia zeznań (zob. np. T. Grzegorczyk, Kodeks postępowania karnego. Komentarz, tom I, Warszawa 2014, s. 671-672; A. Sakowicz (red.), Kodeks postępowania karnego. Komentarz, Warszawa 2015, s. 451-452, 472). Stanowiska tego nie podważają przywoływane przez skarżącego judykaty.

Dotyczą one bowiem zakazu wykorzystania zeznań osoby korzystającej z prawa do odmowy ich złożenia, utrwalonych zarówno w protokole przesłuchania świadka, jak i w protokole przyjęcia ustnego zawiadomienia o przestępstwie (wyrok SN z dnia 17 sierpnia 1971 r., V KRN 297/71, OSNKW 1972, nr 1 poz. 14; wyrok SN z dnia 18 września 1984, Rw 561/84, OSNKW 1985, nr 3-4, poz. 29), a także niemożności wykorzystania zeznań funkcjonariuszy Policji na okoliczność tego, co mówiła osoba, która następnie skorzystała z prawa odmowy zeznań, o ile wypowiedzi świadka nie miały charakteru spontanicznego i zostały uzyskane w ramach czynności procesowych prowadzonych w postępowaniu przygotowawczym (wyrok SN z dnia 21 marca 2013 r., III KK 268/12, LEX nr 1311768), bądź też dla tego postępowania i z inspiracji podmiotu wykonującemu czynności procesowe (wyrok SN z dnia 6 kwietnia 2022 r., II KK 52/22, OSNK 2022, nr 5, poz. 17; wskazany już wyrok SN z dnia 21 marca 2013 r., III KK 268/12).

Rzecz jednak w tym, że wypowiedzi L.T. wobec przybyłych policjantów miały charakter spontaniczny i nie zostały uzyskane w ramach czynności procesowych prowadzonych w postępowaniu przygotowawczym, które wtedy nie było jeszcze wszczęte. Co więcej, sama interwencja nastąpiła nie z inspiracji funkcjonariuszy Policji, lecz na wyraźne żądanie pokrzywdzonego, który domagał się jej dzwoniąc na Policję. Nie był on do tego w żaden sposób nakłaniany. Oczywistym jest, że przybyli na miejsce zdarzenia funkcjonariusze Policji byli zmuszeni do rozeznania się w sytuacji, a dokonywane przez nich rozpytania nie miały charakteru przesłuchania.

Nie były to również czynności podejmowane w trybie art. 308 § 1 k.p.k., albowiem te rozpoczęły się dopiero o godz. 10.25 od zatrzymania W.T. (k. 20). Tak więc przesłuchanie funkcjonariuszy Policji S. C. i E. C. nie stanowiło obejścia zakazu określonego w art. 186 § 1 in fine k.p.k., a świadkowie ci w istocie relacjonowali zachowanie uczestników zdarzenia po przybyciu na jego miejsce i wskazywali na przyczyny samej interwencji. Z tych też względów Sąd ad quem nie dopuścił się obrazy art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k.

Reasumując podniesione zarzuty okazały się bezzasadne w stopniu oczywistym, co pozwalało Sądowi Najwyższemu oddalić kasację na posiedzeniu w myśl art. 535 § 3 k.p.k. W tej sytuacji bezprzedmiotowe stało się rozstrzyganie w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku.Mając na względzie powyższe, orzeczono jak w sentencji postanowienia, kosztami postępowania kasacyjnego obciążając skazanego W. T., zgodnie z art. 637a k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k.[asał]