Supreme Court quashes appeal court dismissal due to incorrect statute of limitations calculation for tax fraud exceeding three years.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court quashed the appeal court's decision to dismiss the criminal proceedings against the defendant for tax fraud. The lower court incorrectly determined the statute of limitations had expired on December 31, 2020, whereas the prosecution argued it extends until December 31, 2030. The court ruled that because the charged offense carries a potential penalty exceeding three years, the specific limitation period applies, rendering the dismissal legally erroneous.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 44 § 1 pkt 2 k.k.s.; Art. 44 § 3, 5 k.k.s.: For offenses punishable by imprisonment exceeding three years, the statute of limitations for criminal liability expires on the last day of the year following the tenth anniversary of the offense's completion.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KK 455/21 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 grudnia 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Błaszczyk (przewodniczący, sprawozdawca)SSN Andrzej StępkaSSN Andrzej TomczykProtokolant Anna Janczak w sprawie K. J. oskarżonego z art. 56 § 1 k.k.s. i inne, po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 14 grudnia 2021 r., w trybie art. 535 § 5 k.p.k. kasacji, wniesionej przez Prokuratora Okręgowego w W., na niekorzyść, od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 1 czerwca 2021 r., sygn. akt X Ka (...), zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w P. z dnia 26 sierpnia 2020 r., sygn. akt II K (…), uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi Okręgowemu w W. do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.
UZASADNIENIE
K. J. został oskarżony o to, że działając w okresie od 25 lutego 2008 r. do 25 czerwca 2010 r. w P. w siedzibie Urzędu Skarbowego w P., w warunkach czynu ciągłego podawał nieprawdę oraz wprowadził w błąd właściwy organ w deklaracjach VAT-7 za okres od stycznia 2008 r. do maja 2010 r. poprzez nienależne zawyżenie kwoty podatku naliczonego do odliczenia w związku z nienależnym odliczeniem podatku z faktur wystawionych przez R. sp. z o.o. oraz zaniżenie kwoty podatku należnego o kwotę z faktury nr 27 wystawionej w dniu 15.11.2009 r. na rzecz „G.”, co doprowadziło do narażenia na uszczuplenie podatku od towarów i usług oraz narażenie na nienależny zwrot podatkowej należności publicznoprawnej w łącznej kwocie 380.155,00 złotych, tj. o przestępstwo skarbowe z art. 56 § 1 k.k.s. w zb. z art. 76 § 2 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s.Sąd Rejonowy w P. wyrokiem z dnia 26 sierpnia 2020 r., sygn. akt II K (…), uznał oskarżonego K.
J. za winnego popełnienia tego, że działając w okresie od 25 lutego 2008 r. do 25 czerwca 2010 r. w P. w siedzibie Urzędu Skarbowego w P. w warunkach czynu ciągłego podawał nieprawdę oraz wprowadził w błąd właściwy organ w deklaracjach VAT-7 za okres od stycznia 2008 r. do maja 2010 r. poprzez nienależne zawyżenie kwoty podatku naliczonego do odliczenia w związku z nienależnym odliczeniem podatku z faktur wystawionych przez R. sp. z o.o., co doprowadziło do narażenia na uszczuplenie podatku od towarów i usług oraz narażenia na nienależny zwrot podatkowej należności publicznoprawnej w łącznej kwocie 371.358 złotych, co stanowi przestępstwo skarbowe z art. 56 § 1 k.k.s. w zb. z art. 76 § 2 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. i wymierzył mu karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 100 złotych.Na skutek apelacji oskarżonego, Sąd Okręgowy w W. wyrokiem z dnia 1 czerwca 2021 r., sygn. akt X Ka (…), nie badając zasadności podniesionych przez oskarżonego zarzutów apelacyjnych, w ramach kontroli instancyjnej zaskarżony wyrok Sądu I Instancji uchylił i postępowanie wobec oskarżonego umorzył na podstawie art. 113 § 1 k.k.s. w zw. z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. w zw. z art. 44 § 1, 3 i 5 k.k.s. uznając, że upłynął okres przedawnienia karalności czynu zarzuconego oskarżonemu.Kasację od tego wyroku wniósł Prokurator Okręgowy w W., który zarzucił rażące i mające istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia naruszenie prawa materialnego, tj. art. 44 § 1 pkt 2 k.k.s. w zw. z art. 44 § 3 i 5 k.k.s., a polegające na błędnym przyjęciu przez Sąd odwoławczy, że okres przedawnienia karalności czynu z art. 56 § 1 k.k.s., który zarzucono oskarżonemu, upłynął w dniu 31 grudnia 2020 r. i w konsekwencji niezasadnym umorzeniu postępowania na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s., podczas gdy zgodnie z normą wynikającą z art. 44 § 1 pkt 2 k.k.s. w zw. z art. 44 § 3 i 5 k.k.s., przedawnienie karalności czynu zarzuconego oskarżonemu upływa nie wcześniej niż w dniu 31 grudnia 2030 r.W oparciu o tak sformułowany zarzut skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w W. do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się zasadna i to w stopniu oczywistym uzasadniającym jej uwzględnienie na posiedzeniu, w trybie art. 535 § 5 k.p.k.Rację ma skarżący, że Sąd Okręgowy wydał rozstrzygnięcie z rażącym naruszeniem unormowania zawartego w przepisie art. 44 § 1 pkt 2 k.k.s. w zw. z art. 44 § 3 i 5 k.k.s., co skutkowało niezasadnym umorzeniem postępowania karnego wobec oskarżonego.Czyn z art. 56 § 1 k.k.s, jaki zarzucono oskarżonemu, zgodnie z sankcją określoną w art. 27 § 1 k.k.s, zagrożony jest karą pozbawienia wolności przekraczającą 3 lata.
Mają więc do niego zastosowanie przepisy art. 44 § 1 pkt 2 k.k.s., co przy uwzględnieniu zasad określonych w art. 44 § 3 i 5 k.k.s. powoduje, że okres przedawnienia karalności czynu zarzuconego oskarżonemu upływa w dniu 31 grudnia 2030 r.Jak słusznie dostrzega prokurator, Sąd odwoławczy sam stwierdził zaistnienie błędu, czemu dał wyraz w pisemnym uzasadnieniu wydanego wyroku (s. 3 uzasadnienia SO – k. 669). Reasumując, podnieść należy, że w sprawie niniejszej niewątpliwie doszło do wskazanego przez prokuratora kwalifikowanego, rażącego naruszenia prawa materialnego, tj. art. 44 § 1 pkt 2 k.k.s. w zw. z art. 44 § 3 i 5 k.k.s., poprzez błędne przyjęcie, że okres przedawnienia karalności czynu z art. 56 § 1 k.k.s., który zarzucono oskarżonemu, upłynął w dniu 31 grudnia 2020 r. i w konsekwencji niezasadnie umorzono postępowanie karne na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s.Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Okręgowy będzie miał na uwadze poczynione zapatrywania prawne, i respektując obowiązujące przepisy prawa, w szczególności prawa materialnego, określi prawidłowo okres przedawnienia karalności zarzucanego K.
J. czynu i rozpozna wniesiony środek odwoławczy. Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej wyroku.