Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KK 452/22 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses prosecution for double jeopardy violation when same act was already finally adjudicated.

Numero d'incarto II KK 452/22
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed a final order convicting the defendant for illegal work and ordered the proceedings to be discontinued. The prosecution argued that the defendant had already been finally convicted for the same act in a prior case. The court ruled that the principle of ne bis in idem prohibits trying the same person for the same act twice, regardless of legal classification differences.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 5 § 1 pkt 8 k.p.s.w.; Art. 104 § 1 pkt 7 k.p.s.w.: Proceedings shall not be initiated or continued against a person if they have already been finally concluded for the same act, ensuring the guarantee of ne bis in idem.

Parole chiave

Generato dall'IA
ne bis in idem finality of judgment illegal work prosecution dismissal double jeopardy same act procedural bar rinnovo dell'autorizzazione

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 5 § 1 pkt 8 k.p.s.w.
III W 266/22 o r z e k a: uchyla zaskarżony wyrok i na podstawie art. 5 § 1 pkt 8 k.p.s.w. postępowanie przeciwko obwinionemu V.
Art. 104 § 1 pkt 7 k.p.s.w.
5 § 1 pkt 8 k.p.s.w., a uchybienie to ma charakter bezwzględnej przyczyny odwoławczej wymienionej w art. 104 § 1 pkt 7 k.p.s.w.
Art. 62 § 2 k.p.s.w.
Stwierdzenie powyższego w postępowaniu kasacyjnym, zgodnie z art. 62 § 2 k.p.s.w., powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku sądu rejonowego i umorzenia postępowania.Kosztami postępowania Sąd Najwyższy obciążył Skarb Państwa.
Art. 535 § 1 i 5 k.p.k.
w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron, na podstawie art. 535 § 1 i 5 k.p.k. w zw.
Art. 112 k.p.s.w.
z art. 112 k.p.s.w. kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie z dnia ‎8 marca 2022 r., sygn.
Art. 120 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy
zm.), za co na mocy art. 120 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wymierzył obwinionemu karę grzywny w wysokości 200 złotych.
Art. 2 ust. 1 pkt 14 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy
62 § 2 k.p.s.w., powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku sądu rejonowego i umorzenia postępowania.Kosztami postępowania Sąd Najwyższy obciążył Skarb Państwa.
art. 112 k.p
z art. 112 k.p.s.w.Rację ma Prokurator Generalny, że w niniejszej sprawie zaistniała bezwzględna przyczyna odwoławcza o jakiej mowa w art.
art. 5 § 1 pkt 8 k.p
III W 266/22 o r z e k a: uchyla zaskarżony wyrok i na podstawie art. 5 § 1 pkt 8 k.p.s.w.
art. 535 § 5 k.p.k
Kasacja Prokuratora Generalnego jest oczywiście zasadna, co pozwoliło na uwzględnienie jej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KK 452/22 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 1 lutego 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Adam Roch w sprawie V. V. skazanego za czyn z art. 120 ust. 2 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 14 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2023 r. w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron, na podstawie art. 535 § 1 i 5 k.p.k. w zw. z art. 112 k.p.s.w. kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie z dnia ‎8 marca 2022 r., sygn. III W 266/22 o r z e k a: uchyla zaskarżony wyrok i na podstawie art. 5 § 1 pkt 8 k.p.s.w. postępowanie przeciwko obwinionemu V. V. umarza, obciążając Skarb Państwa kosztami postępowania w sprawie.

UZASADNIENIE

Wydanym w niniejszej sprawie wyrokiem nakazowym z dnia 8 marca 2022 roku, sygn. akt III W 266/22, Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie uznał V. V. za winnego tego, że w okresie od 9 kwietnia 2020 r. do 9 kwietnia 2021 r. nielegalnie wykonywał pracę na rzecz podmiotu „S.” Sp. z o.o.” z siedzibą w L. w ten sposób, że pracował bez odpowiedniego zezwolenia na pracę w związku ze stwierdzeniem pracy na innych warunkach niż określone w „Oświadczeniu o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi”, tj. czynu z art. 120 ust. 2 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 14 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2017 r. poz. 645 z późn. zm.), za co na mocy art. 120 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wymierzył obwinionemu karę grzywny w wysokości 200 złotych.

Wyrok ten nie został zaskarżony i stał się prawomocny z dniem 22 marca 2022 r.Kasację od powyższego wyroku wniósł Prokurator Generalny zarzucając rażące i mające istotny wypływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa procesowego, a mianowicie art. 5 § 1 pkt 8 k.p.s.w., polegające na skazaniu obwinionego V. V. przez Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie prawomocnym wyrokiem nakazowym z dnia 8 marca 2022 r., sygn. akt III W 266/22, mimo, że za popełnienie tego samego czynu został już uprzednio prawomocnie skazany wyrokiem nakazowym Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie z dnia 13 stycznia 2022 r., sygn. akt IX W 30/22.

Sąd Najwyższy zważył co następuje. Kasacja Prokuratora Generalnego jest oczywiście zasadna, co pozwoliło na uwzględnienie jej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w zw. z art. 112 k.p.s.w.Rację ma Prokurator Generalny, że w niniejszej sprawie zaistniała bezwzględna przyczyna odwoławcza o jakiej mowa w art. 5 § 1 pkt 8 k.p.s.w. w postaci powagi rzeczy osądzonej, uniemożliwiająca procedowanie w sprawie. W istocie czyn zarzucany obwinionemu stanowił uprzednio przedmiot postępowania zakończonego wydaniem wyroku w sprawie IX W 30/22 w Sądzie Rejonowym Lublin-Zachód w Lublinie.Stan rzeczy osądzonej (res iudicata) należy do przesłanek formalnych (ściśle procesowych) warunkujących postępowanie – i jest przesłanką negatywną jego wszczęcia lub kontynuowania.

W myśl art. 5 § 1 pkt 8 k.p.s.w. postępowania nie wszczyna się, a wszczęte umarza, gdy postępowanie co do tego samego czynu obwinionego zostało prawomocnie zakończone lub wcześniej wszczęte się toczy. Podstawowymi kryteriami dla zaistnienia tej przesłanki procesowej są więc tożsamość sprawcy i tożsamość czynu, gdyż nie wolno orzekać dwa razy „co do tego samego czynu” tego samego obwinionego. Ma to na celu zapewnienie stabilności prawa i orzeczeń organów procesowych w postępowaniu karnym, a także służy realizacji zasady ne bis in idem, stanowiącej gwarancję, że nikt nie będzie pociągany do odpowiedzialności karnej za ten sam czyn zabroniony pod groźbą kary więcej niż raz (zob. postanowienie SN z dnia 6 listopada 2014 r., sygn. akt III KK 169/14, Lex nr 1565774; wyrok SN z dnia 12 lutego 2014 r., sygn. akt V KK 407/13, Lex nr 1439399).

Przyjmuje się, że przez ten sam czyn rozumieć należy to samo zdarzenie faktyczne, które było już uprzednio przedmiotem osądu, bez względu na jego kwalifikację prawną czy różnice w opisie czynu, jeżeli tylko konkretne okoliczności ustalone w obu postępowaniach odnośnie do identyczności przedmiotu czynu zabronionego, przedmiotu czynności wykonawczej, a także posiłkowo miejsca, czasu i okoliczności jego popełniania wskazują na tożsamość czynu, przy czym już np. różnice w opisie sposobu działania sprawcy nie mają tu decydującego charakteru (wyroki SN z dni: 18 września 2007 r., II KK 196/07, OSNwSK 2007/1, poz. 1997; 18 lutego 2009 r., V KK 4/09, LEX nr 486533).Lektura akt sprawy IX W 30/22 potwierdza, że V.

V. wyrokiem nakazowym Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lubinie z dnia 13 stycznia 2022 r. został skazany za to, że w okresie od 9 kwietnia 2020 r. do 9 kwietnia 2021 r. nielegalnie wykonywał pracę na rzecz podmiotu „S.” Sp. z o.o.” z siedzibą w Lublinie w ten sposób, że pracował bez odpowiedniego zezwolenia na pracę w związku ze stwierdzeniem pracy na innych warunkach niż określone w „Oświadczeniu o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi”, tj. czynu z art. 120 ust. 2 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 14 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2017 r. poz. 645 z późn. zm.), za co na mocy art. 120 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wymierzył obwinionemu karę grzywny w wysokości 300 złotych.Kwestia tożsamości czynu nie może zatem budzić wątpliwości.

Przekonuje ‎o tym opis inkryminowanych zachowań przypisanych V. V. oboma wyrokami nakazowymi. Wobec wcześniejszej prawomocności wydanego w sprawie ‎o sygn. IX W 30/22 wyroku nakazowego sąd nie mógł wszcząć i prowadzić wobec V. V. kolejnego postępowania – zakończonego wyrokiem zaskarżonym rozpoznawaną kasacją. Ukaranie obwinionego za czyn, który był już wcześniej przedmiotem zakończonego prawomocnie postępowania, stanowi naruszenie przepisu art. 5 § 1 pkt 8 k.p.s.w., a uchybienie to ma charakter bezwzględnej przyczyny odwoławczej wymienionej w art. 104 § 1 pkt 7 k.p.s.w.

Stwierdzenie powyższego w postępowaniu kasacyjnym, zgodnie z art. 62 § 2 k.p.s.w., powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku sądu rejonowego i umorzenia postępowania.Kosztami postępowania Sąd Najwyższy obciążył Skarb Państwa.