Supreme Court dismisses appeal for obviously unfounded claim regarding compensation for unjustified detention.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, ordering the appellant to bear the costs. The appellant challenged a final judgment awarding 315,000 PLN in compensation for unjustified detention, arguing the appellate court exceeded its review limits and ignored specific appeal grounds. The court rejected these claims, noting that the lower courts properly assessed the detention's duration and the appellant's credibility regarding lost income, staying within the boundaries of cassation review.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 433 § 1, 433 § 2, 438 pkt 3, 457 § 3, 535 § 3, 636 § 1, 637a k.p.k.: A cassation appeal is obviously unfounded when the appellant attempts to circumvent the prohibition on challenging factual findings or when the appellate court's assessment of damages and credibility remains within the limits of appellate review without violating legal principles.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KK 450/19 POSTANOWIENIE Dnia 5 lutego 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 3 k.p.k.), po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2020r., sprawy R. C. w przedmiocie odszkodowania i zadośćuczynienia za niewątpliwie niesłuszne tymczasowe aresztowanie z powodu kasacji wniesionej przez pełnomocnika wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 6 września 2019r., sygn. akt II AKa (…), utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w W. z dnia 19 listopada 2018r., sygn. akt VIII Ko (…), p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. obciążyć R.C. kosztami sądowymi za postępowanie kasacyjne. UZASADNIENIESąd Okręgowy w W., wyrokiem z 19 listopada 2018 r., zasądził od Skarbu Państwa na rzecz R. C. kwotę 315 000zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, wynikłą z niewątpliwie niesłusznego tymczasowego aresztowania w okresie od 16 stycznia 2014 r. do 9 października 2015r., z ustawowymi odsetkami od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty; w pozostałym zakresie wniosek oddalił. Sąd Apelacyjny w (…), po rozpoznaniu apelacji pełnomocnika wnioskodawcy oraz prokuratora (ten domagał się obniżenia zasądzonej kwoty do 147 000zł), a w dniu 6 września 2019 r. utrzymał w mocy pierwszoinstancyjny wyrok.Kasację od prawomocnego wyroku Sądu odwoławczego złożył pełnomocnik wnioskodawcy, podnosząc trzy zarzuty rażącego i mającego istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenia prawa polegającego na zaniechaniu rozpoznania niektórych zarzutów apelacyjnych i wadliwym rozpoznaniu pozostałych (art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k.) oraz na wyrokowaniu „w zakresie przekraczającym granice kontroli odwoławczej” (art. 433 § 1 k.p.k.).
W konsekwencji autor kasacji zażądał uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu w (…) do ponownego rozpoznania.Prokurator Prokuratury Rejonowej w W. ocenił kasację jako oczywiście bezzasadną.Sąd Najwyższy zważył, co następuje,Kasacja okazała się niezasadna w stopniu oczywistym.Jakkolwiek skarżący w dwóch pierwszych zarzutach powołał się na naruszenie art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k., to nie sposób oprzeć się wrażeniu, że uczynił to w celu obejścia ustawowego zakazu podnoszenia w kasacji zarzutu, o którym mowa w art. 438 pkt 3 k.p.k.
Chodziło o to, że zarzuty te w istocie zmierzały do zakwestionowania ustaleń faktycznych dotyczących wysokości zadośćuczynienia oraz niemożności w ogóle przyznania wnioskodawcy odszkodowania.Tymczasem Sąd odwoławczy rozważył zarzuty apelacyjne pełnomocnika wnioskodawcy i w pisemnych motywach dał wyraz, dlaczego ich nie podzielił. Uznał, że Sąd pierwszej instancji, dokonując miarkowania należnego wnioskodawcy zadośćuczynienia, prawidłowo uwzględnił i ocenił wszystkie okoliczności związane z tymczasowym aresztowaniem R.
C. przez okres ponad 21 miesięcy. I tak Sąd ad quem zaakceptował pogląd Sądu meriti, że szczególną rolę odegrał czas trwania niewątpliwie niesłusznego pozbawienia wolności, a także stopień dolegliwości z tym związanych, których powtarzanie w tym miejscu byłoby zbyteczne.Trzeba silnie podkreślić, że w ramach kontroli kasacyjnej nie jest możliwe wkraczanie w sferę swobodnego uznania sędziowskiego. Zarzut niewłaściwego ustalenia kwoty zadośćuczynienia (o to w istocie skarżącemu w niniejszej sprawie chodziło, mimo opatrzenia dwóch pierwszych zarzutów przepisami określającymi procedowanie odwoławcze) mógłby zostać oceniony jako skuteczny, gdyby zaskarżony wyrok w sposób oczywisty naruszał zasady ustalania tej sumy pieniężnej, a więc gdyby uwzględniono niewłaściwe lub nie uwzględniono właściwych elementów mających istotne znaczenie dla określenia wysokości zadośćuczynienia (zob. wyrok SN z 7 czerwca 2018r., II KK 433/17).
Zasądzona na rzecz wnioskodawcy kwota pieniężna z tytułu zadośćuczynienia niewątpliwie przedstawiała z jednej strony odczuwalną wartość ekonomiczną, a z drugiej utrzymana była w rozsądnych granicach; z całą odpowiedzialnością wolno stwierdzić, że ustalenie w tym zakresie opierało się na rzetelnych i zindywidualizowanych kryteriach, mających umocowanie w zgromadzonym i prawidłowo ocenionym materiale dowodowym.Sąd drugiej instancji za trafne uznał ustalenie, że wnioskodawca nie zdołał wykazać zaistnienia szkody o charakterze materialnym.
Punkt widzenia zaprezentowany w tej mierze w zaskarżonym wyroku zasługiwał na aprobatę. W prawdzie Sąd Apelacyjny w (…) zdecydowanie nazbyt kategorycznie potraktował znaczenie unikania opodatkowania, mimo że nie mogło ono wpływać wprost na legalność uzyskiwanych dochodów (taki postępek podlega ocenie – co do zasady – w perspektywie prawa karnego skarbowego), niemniej bezsprzecznie taka okoliczność nie pozostawała bez znaczenia dla oceny wiarygodności relacji wnioskodawcy o utracie zarobków. Argumentacja w tej kwestii przedstawiona przez Sąd a quo była w pełni wystarczająca. Pełnomocnik wnioskodawcy w apelacji nie wykazał, że stanowisko wyrażone w pierwszonstancyjnym orzeczeniu w tej materii było błędne.
Niezależnie od krytycznej oceny poglądu Sądu odwoławczego o przesądzającej roli nieujawnienia dochodów przed organami podatkowymi, należało dobitnie odnotować, że takie wadliwe podejście nie stanowiło wyjścia poza granice zaskarżenia. Stąd też nie sposób mówić, iż w rozpoznanej sprawie doszło do obrazy – i to rażącej – art. 433 § 1 k.p.k.Dlatego Sąd Najwyższy oddalił kasację w trybie określonym w art. 535 § 3 k.p.k. O kosztach sądowych za postępowanie kasacyjne orzeczono po myśli art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k.