Supreme Court dismisses suspension of sentence request as mere appeal filing and health issues do not justify extraordinary stay.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court rejected the defense's request to suspend the execution of a prison sentence pending a cassation appeal. The defendant argued that his severe depression and suicide risk made immediate execution dangerous, while the court held that such health conditions belong to execution law, not the extraordinary stay mechanism. The court further ruled that the mere filing of a cassation appeal does not automatically warrant a stay, as the appeal's merits were not yet clearly evident.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 532 § 1 k.p.k.; Art. 9 § 2 k.k.w. The extraordinary stay of execution requires clear merit of the appeal and proof of uniquely severe consequences; personal health issues do not justify this mechanism but may support execution law remedies.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
II KK 433/25 POSTANOWIENIE Dnia 26 marca 2026 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Paweł Kołodziejski w sprawie D. W.skazanego z art. 200 § 1 k.k. i in., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 26 marca 2026 r., wniosku obrońcy skazanego o wstrzymanie wykonania wyroku Sądu Okręgowego w Radomiu z dnia 16 kwietnia 2025 r., sygn. akt V Ka 692/24, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Radomiu z dnia 7 czerwca 2024 r., sygn. akt II K 1125/23, na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. a contrario p o s t a n o w i ł: nie uwzględnić wniosku.
UZASADNIENIE
W dniu 13 października 2025 r. do Sądu Najwyższego wpłynęła kasacja obrońcy skazanego D. W. (data pisma: 1 lipca 2025 r.), który wyrok sądu odwoławczego zaskarżył w całości na korzyść strony, którą reprezentuje, podnosząc w petitum kasacji: w pkt II.1 i II.2 rażące naruszenie art. 170 § 1 pkt 3 k.p.k. w zw. z art. 193 § 1 k.p.k.; w pkt II.3 rażące naruszenie art. 170 § 1 pkt 2 i 3 k.p.k.; w pkt II.4 rażące naruszenie art. 167 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k.; w pkt II.5 rażące naruszenie art. 433 § 1 i 2 k.p.k., art. 366 § 1 k.p.k., art. 167 k.p.k. i art. 202 § 3 k.p.k. w zw. z art. 193 § 1 k.p.k.; w pkt II.6 rażące naruszenie art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 433 § 2 k.p.k. i art. 410 k.p.k.
Natomiast w pkt III petitum kasacji obrońca zawarł wniosek o „wstrzymanie wykonania wyroku Sądu Okręgowego w Radomiu, V Wydział Karny Odwoławczy z dnia 16 kwietnia 2025 r., sygn. akt V Ka 692/24 oraz poprzedzającego go wyroku Sądu Rejonowego w Radomiu z dnia 7 czerwca 2024 r., sygn. akt II K 1125/23 ze względu na to, że podniesione zarzuty winny doprowadzić do uwzględnienia kasacji, przynajmniej istnieje wysokie prawdopodobieństwo takiego rozstrzygnięcia, a wykonanie kary na tym etapie mogło by doprowadzić do niepowetowanej szkody, bowiem Skazany, uprzednio niekarany i borykający się z poczuciem niesprawiedliwości wyroku, kontynuuje obecnie leczenie z uwagi na zdiagnozowaną depresję”.
W uzasadnieniu wniosku obrońca uszczegółowił, że skazany od dłuższego czasu zmaga się z poważnymi zaburzeniami psychicznymi, w tym zaburzeniami depresyjno-lękowymi, które w ostatnich miesiącach uległy pogłębieniu, co skutkowało objęciem go intensywną terapią farmakologiczną oraz psychologiczną. Zdaniem obrońcy, wykonanie kary w takim stanie zdrowotnym mogłoby nie tylko doprowadzić do pogłębienia stanu chorobowego, lecz także skutkować realnym zagrożeniem dla życia i zdrowia skazanego, np. „poprzez wystąpienie objawów o charakterze samobójczym”.
Przywołując te okoliczności obrońca stwierdził, że w odniesieniu do D. W. zachodzą „ważne powody przemawiające za koniecznością wstrzymania wykonania kary, aby nie doprowadzić do nieodwracalnych skutków zdrowotnych i społecznych”.W nawiązaniu do złożonego wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia, obrońca w piśmie z dnia 24 września 2025 r. (k. 538-540, t. 3) – w celu wykazania stanu zdrowia D. W. i zaistnienia przeciwskazań do obywania przez niego kary pozbawienia wolności – zawarł wniosek o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z:
1) opinii sądowo-psychiatrycznej sporządzonej na potrzeby postępowania prowadzonego przez Sąd Rejonowy w Skarżysku-Kamiennej (sygn. akt II K 744/23);
2) zaświadczenia lekarskiego z dnia 16 września 2025 r. wystawionego przez lekarza psychiatrę D. O.;
3) skierowania do szpitala psychiatrycznego z dnia 16 września 2025 r.;
4) zaświadczenia psychologicznego z dnia 12 września 2025 r. wystawionego przez psycholog M. Ł.;
5) wyciągu porady telemedycznej z dnia 5 września 2025 r.;
6) opinii lekarsko-psychologicznej z dnia 1 września 2025 r.;
7) informacji o wizytach skazanego u specjalisty psychiatry R. P. w latach 2022-2023.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Wskazany w art. 532 § 1 k.p.k. mechanizm wstrzymania wykonania orzeczenia, zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury, ma charakter ekstraordynaryjny. Stanowi on odstępstwo od ogólnej reguły – wyrażonej w art. 9 § 2 k.k.w. – według której wyrok posiadający atrybut prawomocności podlega bezzwłocznemu wykonaniu. Zastosowanie tej instytucji może wchodzić w rachubę jedynie w razie kumulatywnego spełnienia dwóch przesłanek, tj. wystąpienia oczywistej zasadności zarzutów podniesionych w nadzwyczajnym środku odwoławczym oraz wykazania przez wnioskującego, że dalsze wykonywanie orzeczenia mogłoby wywołać wyjątkowo dolegliwe i nieodwracalne dla skazanego skutki (zob. postanowienie SN z dnia 15 lutego 2018 r., II KK 23/18; postanowienie SN z dnia 7 września 1998 r., II KKN 262/98; postanowienie SN z dnia 14 czerwca 2018 r., II KK 184/18).
Sam fakt wniesienia kasacji nie stanowi więc dostatecznej podstawy do wstrzymania wykonania prawomocnego wyroku. W realiach niniejszej sprawy nie sposób obecnie stwierdzić, że zachodzą podstawy do zastosowania trybu przewidzianego w art. 532 § 1 k.p.k., bowiem wstępna analiza podstaw oraz motywacji nadzwyczajnego środka zaskarżenia – dokonana w niezbędnym zakresie dla rozpoznania przedmiotowego wniosku – nie pozwala na uznanie ewidentnej, niejako „rzucającej się w oczy” wadliwości rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego w Radomiu.
Skarżący nie podnosi uchybień z art. 439 § 1 k.p.k., a wyłącznie zarzuty innego rażącego naruszenia prawa, które nie są na tyle oczywiste, aby na tym etapie – bez analizy akt sprawy – przesądzać o ich zasadności. Podkreślić jednak należy, że dokonana na tym etapie analiza wniesionej kasacji, nie determinuje kierunku ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd Najwyższy.Natomiast eksponowany przez obrońcę stan zdrowia D. W. – wykazany dołączoną do akt dokumentacją medyczną – sam w sobie nie może stanowić podstawy do uwzględnienia przedmiotowego wniosku.
W orzecznictwie Sądu Najwyższego słusznie zwraca się uwagę, że okoliczności odnoszące się m.in. do sytuacji osobistej strony (np. stanu jej zdrowia), nie uzasadniają zastosowania instytucji z art. 532 k.p.k. Mogą natomiast stanowić podstawę do skorzystania przez skazanego z instytucji prawa karnego wykonawczego jak odroczenie wykonania kary czy przerwa w jej wykonaniu (zob. m.in.: postanowienie SN z dnia 16 sierpnia 2023 r., IV KK 281/23; postanowienie SN z dnia 23 listopada 2023 r., V KK 501/23; postanowienie SN z dnia 22 kwietnia 2020 r., IV KK 127/20).Jedynie na marginesie należy zauważyć, że wniosek o wyłączenie sędziego referenta, jaki został złożony w niniejszej sprawie, dotyczy w istocie rozpoznania wniesionej kasacji, nie zaś kwestii incydentalnych, do których należy ocena zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia (por. postanowienie SN z dnia 16 lutego 2022 r., IV KK 460/19, postanowienie SN z dnia 7 maja 2025 r., V KK 84/25; postanowienie SN z dnia 7 maja 2025 r., IV KK 16/25).
Zgodnie zaś z art. 42 § 3 zd. 3 k.p.k., w przypadku wyłączenia sędziego od rozpoznania sprawy, czynności procesowe dokonane z jego udziałem po złożeniu wniosku staną się bezskuteczne. Z tych też względów orzeczono jak w sentencji. [J.J.][r.g.]