Criminal appeal dismissed as obviously groundless for challenging sentencing proportionality under Polish Criminal Procedure Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the criminal appeal as obviously groundless without a full hearing. The defense argued that the sentence was disproportionately harsh and violated the law by ignoring the victim's reconciliation, while the prosecutor supported dismissal. The court ruled that challenging sentencing proportionality constitutes an impermissible ground for cassation, as it falls under the defense of proportionality rather than a material legal error.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 523 § 1 k.p.k.; Art. 439 k.p.k.; Art. 53 § 1 k.k.: A cassation appeal cannot be filed solely on grounds of sentencing disproportionality, as such arguments must be raised within the appeal stage rather than as a material legal error.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KK 431/19 POSTANOWIENIE Dnia 19 lutego 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Skoczkowska na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k., bez udziału stron, po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2020 r. sprawy K. K. P. skazanego za popełnienie przestępstwa z art. 207 § 1 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego, od wyroku Sądu Okręgowego w W., z dnia 9 lipca 2019 r., sygn.. akt VI Ka (…) utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w W. z dnia 11 września 2018 r., sygn. akt V K (…) postanowił:
1. oddalić kasację, jako oczywiście bezzasadną;
2. obciążyć skazanego K. K. P. kosztami postępowania kasacyjnego UZASADNIENIEK. K. P. , wyrokiem Sądu Rejonowego w W. z dnia 11 września 2018 r., sygn. akt V K (…) został uznany za winnego popełnienia czynu z art. 207 § 1 k.k. i za to wymierzono mu karę 2 lat pozbawienia wolności.Wyrok ten został zaskarżony apelacją przez obrońcę oskarżonego, który zaskarżając wyrok w części orzeczenia o karze, zarzucił wyrokowi „rażącą niewspółmierność kary wymierzonej oskarżonemu, ze szczególnym uwzględnieniem zaniechania zastosowania warunkowego jej zawieszenia” i wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie kary roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat.Sąd Okręgowy w W. , wyrokiem z dnia 9 lipca 2019 r., sygn. akt VI Ka (…), utrzymał w mocy wyrok Sądu I instancji w zaskarżonej części.
Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniósł obrońca skazanego, który zaskarżając wyrok w całości zarzucił „rażące naruszenie prawa, które znalazło swój wyraz w obrazie art. 53 § 2 i 3 k.k., poprzez pominięcie przy określeniu wymiaru kary faktu pojednania sprawcy z pokrzywdzoną”. Wskazując na powyższe, obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi II instancji.Prokurator Prokuratury Okręgowej w W. w pisemnej odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy, zważył, co następuje:Kasacja wniesiona przez obrońcę skazanego K. K. P. jest bezzasadna w stopniu oczywistym, dlatego podlegała oddaleniu na posiedzeniu zgodnie z art. 535 § 3 k.p.k.Zauważyć należy, iż jak wynika z art. 523 § 1 k.p.k. kasację można wnieść tylko z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. lub innego rażącego naruszenia prawa, jeśli mogło mieć ono wpływ na treść orzeczenia. Kasacja nie może być natomiast wniesiona wyłącznie z powodu niewspółmierności kary. Tego zakazu, wynikającego wprost z ustawy, nie da się obejść poprzez podniesienie zarzutu rażącego naruszenia art. 53 k.k., tak jak uczynił to obrońca w rozpoznawanej sprawie.
Przepis art. 53 § 1 k.k. nie ma charakteru normy stanowczej, czyli zawierającej konkretny zakaz lub nakaz określonego postępowania, toteż jego obraza w rozumieniu art. 438 pkt 1 k.p.k. nie wchodzi w grę. Wspomniany przepis określa natomiast, objęte sferą swobodnego sędziowskiego uznania, ogólne dyrektywy wymiaru kary, dlatego podważenie przyjętej na ich podstawie oceny sądu jest możliwe tylko w ramach, niedopuszczalnego w kasacji, zarzutu rażącej niewspółmierności kary, a nie poprzez stawianie zarzutu obrazy prawa materialnego (zob. np. postanowienia SN: z dnia 26 stycznia 2011, III KK 335/10, Lex 736755; z dnia 3 października 2011 r., V KK 96/11, Lex 1044083).
Podniesiony w kasacji zarzut naruszenia przepisu art. 53 § 1 k.k. stanowi więc w istocie próbę obejścia zakazu sformułowanego w art. 523 § 1 k.p.k., gdyż dotyczy wymiaru kary i próby wykazania jej niewspółmierności. Dostrzec na marginesie natomiast należy, iż jak wynika z uzasadnienia wyroku Sądu odwoławczego, podnoszone przez skarżącego w kasacji okoliczności były analizowane w kontekście oceny zarzutu apelacyjnego niewspółmierności kary pozbawienia wolności. Sąd ten wskazał, że pojednanie się skazanego z pokrzywdzoną nie jest na tyle okolicznością istotną, w okolicznościach sprawy, aby mogłaby spowodować złagodzenie kary orzeczonej wobec skazanego.Sąd Najwyższy obciążył skazanego kosztami postępowania kasacyjnego w oparciu o przepis art. 636 § 1 k.p.k.Mając na uwadze powyższe orzeczono, jak na wstępie.