Supreme Court dismisses cassation as obviously unfounded for attacking factual findings instead of legal application.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, ordering the defendant to pay no costs. The appellant challenged the lower court's conviction for fraud, arguing the court erred in applying criminal statutes and failed to justify evidentiary rulings. The court rejected these claims because the appeal primarily attacked factual findings rather than legal subsumption, and the appellate court had not actually applied the disputed criminal provisions.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 401 § 1 k.p.k.; Art. 402 § 1 k.p.k.: A cassation appeal is inadmissible if it merely attacks factual findings without demonstrating a violation of the law in the subsumption process, and the appellate court did not apply the specific criminal provisions cited by the appellant.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KK 425/19 POSTANOWIENIE Dnia 26 maja 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Włodzimierz Wróbel po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 26 maja 2020 r., na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. sprawy M. G. O. skazanego z art. 286 § 1 k.k. i in. z powodu kasacji obrońcy skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 26 września 2019 r., sygn. akt V Ka (…), zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Ł. z dnia 26 września 2018 r, sygn. akt II K (…), p o s t a n o w i ł 1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2) zwolnić skazanego od kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIEWyrokiem Sądu Rejonowego w Ł. z dnia 26 września 2018 r. (sygn. akt. II K (..)) M. O. został uznany winnym czynów z art. 286 §1 k.k. w zw. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. oraz z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. i art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., za które wymierzono mu karę łączną 2 lat pozbawienia wolności. Wyrok ten został zmieniony wyrokiem Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 11 lipca 2019 r. (sygn. akt V Ka (…)) jedynie w zakresie wymiaru kary łącznej (obniżono karę do 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności).
Od powyższego prawomocnego wyroku kasacje wniósł obrońca skazanego, zarzucając przedmiotowemu orzeczeniu:„ 1.W zakresie czynu nr 1:a.Rażące naruszenie prawa materialnego, tj. art. 286 § 1 k.k. i art. 270 § 1 k.k., polegające na ich błędnym zastosowaniu, bowiem z ustaleń faktycznych nie wynika, aby oskarżony posiadał wiedzę o dokładnym przebiegu zdarzenia drogowego, w którym nie brał osobistego udziału, nieautentyczności przedłożonych przez niego faktur VAT wystawionych przez K. D. , które były wystawione jako autentyczne przez osobę podającą się za K.
D.;2.W zakresie czynu nr 2:a. Rażące naruszenie prawa materialnego, tj. art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. i art. 270 § 1 k.k. polegające na ich błędnym zastosowaniu, poprzez przyjęcie, że skazany wnosząc pozew o zapłatę do Sądu Rejonowego w Ł. przeciwko ubezpieczycielowi miał świadomość o nieautentyczności przedkładanych dokumentów w postaci faktur VAT wystawionych przez osobę podającą się za K. D. , podczas gdy z materiału dowodowego taka okoliczność nie wynika;3.W zakresie obu czynów:a.Rażące naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 424 § 1 pkt 1 i 2 i art. 457 § 3 k.p.k., mające wpływ na treść orzeczenia, a polegające na zaniechaniu przez Sąd Okręgowy wskazania w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia przyczyn, z powodu których Sąd ten nie dopuścił i nie przeprowadził wnioskowanych dowodów wskazanych przez oskarżonego w pkt III apelacji, które to dowody były istotne dla prawidłowego rozpoznania sprawy;b.Rażące naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 427 § 3 k.p.k. w zw. z art. 452 § 2 k.p.k. mające wpływ na treść orzeczenia, a polegające na oddaleniu wniosków dowodowych, wskazanych w pkt III apelacji oskarżonego, które miały istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku i nie wskazane w uzasadnieniu tego wyroku przyczyn, jakimi kierował się Sąd II instancji oddalając te wnioski dowodowe;c.Rażące naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 4, 5 § 2, 7 k.p.k. w zw. z art. 438 pkt 2 k.p.k. i art. 458 k.p.k. poprzez oparcie orzeczenia o niekompletny materiał dowodowy i tłumaczenie niedających się usunąć wątpliwości w zakresie wzajemnie wykluczających się zeznań D.
S. , P. S. i wyjaśnień M. O. , w powiązaniu z opinią biegłego w zakresu ruchu drogowego co do przebiegu zdarzenia drogowego, na niekorzyść oskarżonego;d.Rażące naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 4, 5 § 2,7 k.p.k. w zw. z art. 438 pkt 2 k.p.k. i art. 458 k.p.k. poprzez oparcie orzeczenia o niekompletny materiał dowodowy i tłumaczenie niedających się usunąć wątpliwości, w zakresie w jakim biegła grafolog wskazała wydając opinię na podstawie niewiarygodnych kopii dokumentów w postaci oświadczenia o zdarzeniu drogowym, potwierdzenia okoliczności zdarzenia, umowy sprzedaży pojazdu, że podpisy o treści D.
S. nie zostały nakreślone przez D. S. , przy braku oryginałów dokumentów, na niekorzyść oskarżonego M. O. .”Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o:„1.Uchylenie orzeczenia o karze łącznej;2.Uchylenie wyroku Sądu Okręgowego w Ł. V Wydział Kamy Odwoławczy z dnia 11 lipca 2019 r., V Ka (…) i utrzymanego nim w mocy wyroku Sądu Rejonowego w Ł. II Wydział Kamy z dnia 26 września 2018 r., II K (…) w całości i uniewinnienie oskarżonego od wszystkich zarzucanych mu czynów, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Ł. .3.Z ostrożności procesowego, na wypadek oddalenia kasacji o nieobciążanie oskarżonego obowiązkiem uiszczenia opłaty sądowej od kasacji w całości, bowiem nie jest on w stanie ponieść w/w kosztów.”W odpowiedzi na przedmiotową kasację Prokurator wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym.Pierwsze dwa zarzuty nie dotyczą w istocie naruszenia prawa materialnego, lecz „atakują” ustalenia faktyczne stanowiące podstawę późniejszej subsumcji pod poszczególne przepisy prawa materialnego. Dotyczące ich uzasadnienie kasacji na s. 4-5 prezentuje jedynie odmienną wersję wydarzeń, nie odnosząc się do ewentualnych rażących błędów w procesie gromadzenia dowodów i ich oceny. Z kolei na s. 6 uzasadnienia skarżący forsuje jedynie tezę, iż nie udowodniono ostatecznie, że sprawca miał zamiar doprowadzenia do niekorzystnego rozporządzenia mieniem ubezpieczyciela.
Brak tam jednak argumentów nawiązujących do realiów sprawy i wykazujących rażące błędy Sądu odwoławczego. Skarżący zdaje się wciąż pozostawać na etapie kwestionowania ustaleń faktycznych przed Sądem I instancji, co nie stanowi dopuszczalnego zarzutu kasacyjnego. Przyjmując zaś, że formalnie zarzut z pkt 1 a i b obejmuje naruszenie przez Sąd odwoławczy wskazanych w tych punkach przepisów prawa materialnego, to zarzut ten nie ma charakteru kasacyjnego, bowiem Sąd odwoławczy nie stosował tych przepisów prawa. Zmiana wyroku sądu I instancji ograniczyła się bowiem wyłącznie do modyfikacji kary łącznej.
Sąd odwoławczy nie dokonywał więc ani kwalifikacji prawnej czynów, ani też nie wymierzał kary na podstawie przepisów Kodeksu karnego wskazanych w kasacji.Rację ma Prokurator, gdy podnosi sprzeczność i wzajemne wykluczanie się zarzutów z pkt 3 lit a i b. Ze jednej strony skarżący wskazuje, iż Sąd odwoławczy nie uzasadnił, dlaczego oddalił wnioski dowodowe, a z drugiej strony, dlaczego tych wniosków w ogóle nie dopuścił. Wskazać wypada, że uzasadnienie oddalenia wniosków dowodowych, o których pisze skarżący nastąpiło w toku przewodu sądowego odrębnym postanowieniem, zatem nie było konieczności tej okoliczności omawiać po raz kolejny w samym uzasadnieniu wyroku Sądu odwoławczego.
Z kolei w przedmiocie rzekomego naruszenia art. 4 k.p.k., 5 § 2 k.p.k. oraz art. 7 k.p.k. (s.
8) kasacja nie zawiera żadnego merytorycznego uzasadnienia, zatem nie jest możliwe odniesienie się do nich przez Sąd Najwyższy. Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji.