Supreme Court quashes joint sentence due to erroneous inclusion of a verdict against a different defendant.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court quashed the Regional Court's joint sentence and ordered the proceedings to be dismissed under Article 572 of the Criminal Procedure Code. The defendant, D.R., argued that the court erroneously combined a sentence pronounced against him with a verdict issued against another person, S.R., who shared the same surname. The court found this procedural error constituted a flagrant violation of the law, as it led to an invalid joint sentence with severe negative consequences for the accused.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 85 § 1 k.k.; Art. 572 k.p.k.: A joint sentence is invalid if it combines penalties from verdicts issued against different persons, constituting a flagrant violation of the law that warrants dismissal of the proceedings.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KK 418/20 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 lutego 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski (przewodniczący)SSN Piotr Mirek (sprawozdawca)SSN Małgorzata Wąsek-WiaderekProtokolant Danuta Bratkrajc w sprawie D. R. w przedmiocie wyroku łącznego, po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w dniu 12 lutego 2021 r., kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść od wyroku łącznego Sądu Rejonowego w W. z dnia 24 lipca 2020 r., sygn. akt III K (...), uchyla zaskarżony wyrok i na podstawie art. 572 k.p.k. umarza postępowanie, a kosztami sądowymi obciąża Skarb Państwa.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w W., wyrokiem łącznym z dnia 24 lipca 2020 r., sygn. akt III K (...), połączył wymierzoną D. R. karę 6 miesięcy ograniczenia wolności polegającą na obowiązku wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie, orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego w W. z dnia 13 lutego 2019 r., sygn. akt III K 494/19 oraz karę 10 miesięcy ograniczenia wolności polegającą na obowiązku wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin miesięcznie, orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego w W. z dnia 9 lipca 2019 r., sygn. akt XIV K 300/19, wymierzając skazanemu D.
R. karę łączną roku i 2 miesięcy ograniczenia wolności, polegającą na obowiązku wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym. W pozostałym zakresie wyroki, które uległy połączeniu, pozostawił do odrębnego wykonania. Umorzył też postępowanie w kwestii objęcia wyrokiem łącznym kar wymierzonych pięcioma innymi wyrokami opisanymi szczegółowo w części wstępnej zaskarżonego wyroku.Wyrok ten nie został zaskarżony przez strony i uprawomocnił się w dniu 1 sierpnia 2020 r.Kasację od powyższego wyroku wywiódł na korzyść skazanego Prokurator Generalny, który zaskarżył wyrok w całości.
Skarżący zarzucił rozstrzygnięciu rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa karnego procesowego - art. 410 k.p.k., polegające na pominięciu wynikającej z akt sprawy istotnej okoliczności co do treści wydanego w dniu 13 lutego 2019 r. przez Sąd Rejonowy w W. wyroku w sprawie o sygn. akt III K 494/19, na skutek czego podstawą orzeczenia kary łącznej ograniczenia wolności stał się wyrok niedotyczący skazanego D. R., a wydany wobec S. R., co skutkowało wadliwym, bo z rażącym naruszeniem art. 85 § 1 k.k., orzeczeniem kary łącznej ograniczenia wolności.
Mając na względzie powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania na podstawie art. 572 k.p.k. Sąd Najwyższy stwierdził, co następuje. Kasację uznać należało za oczywiście zasadną, a to pozwalało na uwzględnienie jej w całości na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. Nie ulega wątpliwości, że Sąd wydający wyrok łączny dopuścił się rażącego naruszenia prawa, obejmując swoim rozstrzygnięciem wyrok, który nie został wydany wobec skazanego, ale wobec innej osoby, o takim samym nazwisku.Rację ma skarżący, gdy podnosi, że Sąd „błędnie odczytał treść wydanego przez Sąd Rejonowy w W. w sprawie o sygn. akt III K 494/18 wyroku i bezzasadnie przyjął, że wyrok ten został wydany wobec D.
R., podczas gdy wyrokiem tym skazani zostali S. R. i K. W. (za czyn z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., popełniony w dniu 18 sierpnia 2017 r. wspólnie i w porozumieniu z D. R.) i to wobec S. R. została orzeczona kara 6 miesięcy ograniczenia wolności”. Konsekwencją powyższej pomyłki było uznanie, że kara orzeczona wobec skazanego wyrokiem Sądu Rejonowego w W. z dnia 9 lipca 2019 r. w sprawie o sygn. akt XIV K 300/19 winna zostać połączona węzłem kary łącznej z tą, którą orzeczono wyrokiem zapadłym wobec innej osoby.
Przedstawione uchybienie proceduralne pociągnęło za sobą wadliwe zastosowanie konstrukcji materialnoprawnej, opisanej w art. art. 85 § 1 k.k. Miało to istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku i pociągało za sobą negatywne skutki dla oskarżonego – konieczność odbycia kary łącznej roku i 2 miesięcy ograniczenia wolności zamiast wymierzonej mu kary 10 miesięcy ograniczenia wolności. Gdyby Sąd orzekający w sprawie skazanego nie popełnił powyższego błędu, to – wobec treści pozostałej części wyroku – nie doszłoby w ogóle do wydania wyroku łącznego.
Żadne inne kary nie podlegały bowiem łączeniu, o czym zresztą świadczy umorzenie przez Sąd Rejonowy postępowania w zakresie objęcia wyrokiem łącznym kar wymierzonych pozostałymi pięcioma wyrokami.Mając na względzie powyższe, zaskarżony wyrok należało uchylić i na podstawie art. 572 k.p.k. postępowanie umorzyć.