Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KK 413/17 Generato dall'IA

Supreme Court quashes first-instance verdict for theft, ruling it was a minor offense and statute of limitations expired.

Numero d'incarto II KK 413/17
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the first-instance verdict against two defendants for theft, finding the act constituted a minor offense rather than a crime. The court held that the value of the stolen items fell below the statutory threshold for criminal liability at the time of sentencing. Consequently, the prosecution's request for a conviction without a trial was rejected, and the proceedings were dismissed due to the expiration of the statute of limitations.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 119 § 1 k.w.; Art. 278 § 1 k.k.; Art. 343 § 7 k.p.k.; Art. 5 § 1 pkt 4 k.p.s.w.; Art. 45 § 1 k.w.: When the value of stolen property at the time of sentencing falls below the threshold for criminal liability, the act constitutes a minor offense, rendering a criminal conviction without a trial legally flawed and subject to dismissal due to the statute of limitations.

Parole chiave

Generato dall'IA
theft minor offense statute of limitations value threshold summary procedure criminal liability prosecution request sentencing date

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 119 § 1 k.w.
wyczerpywało znamiona wykroczenia z art. 119 § 1 k.w., bowiem w związku z art.
Art. 278 § 1 k.k.
skazanych na podstawie art. 278 § 1 k.k. w zw.
Art. 343 § 7 k.p.k.
Kasację od tego wyroku, na korzyść skazanych, wywiódł Prokurator Generalny, zarzucając „rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa procesowego i materialnego, a mianowicie art. 343 § 7 k.p.k. w zw.
Art. 335 § 1 k.p.k.
skierował do Sądu Rejonowego wniosek o wydanie wyroku bez przeprowadzenia rozprawy w trybie art. 335 § 1 k.p.k., przeciwko E.
Art. 5 § 1 pkt 4 k.p.s.w.
i umarza postępowanie na podstawie art. 5 § 1 pkt 4 k.p.s.w. w zw.
Art. 45 § 1 k.w.
z art. 45 § 1 k.w., ze względu na przedawnienie karalności; - kosztami sądowymi postępowania w sprawie obciąża Skarb Państwa.
Art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego
119 § 1 k.w., bowiem w związku z art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.
rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 11 września 2015 r. w sprawie minimalnego wynagrodzenia za pracę w roku 2016
art. 278 § 1 k.k
skazanych na podstawie art. 278 § 1 k.k.
art. 535 § 5 k.p.k
45 § 1 k.w., ze względu na przedawnienie karalności.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja Prokuratora Generalnego, z uwagi na swoją oczywistą zasadność, podlegała uwzględnieniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KK 413/17 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 grudnia 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Wiesław Błuś (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Andrzej Stępka‎SSN Józef SzewczykProtokolant Marta Brylińska w sprawie E. G. i M. A. skazanych na podstawie art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 37a k.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu - w trybie art. 535 § 5 k.p.k.‎w dniu 5 grudnia 2017 r.,‎kasacji, wniesionej przez Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora Generalnego,‎od wyroku Sądu Rejonowego w P.‎z dnia 21 marca 2016 r., - uchyla zaskarżony wyrok przyjmując, że czyn stanowi wykroczenie określone w art. 119 § 1 k.w. i umarza postępowanie na podstawie art. 5 § 1 pkt 4 k.p.s.w. w zw. z art. 45 § 1 k.w., ze względu na przedawnienie karalności; - kosztami sądowymi postępowania w sprawie obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIEW dniu 23 listopada 2015 r. Prokurator Rejonowy w P. skierował do Sądu Rejonowego wniosek o wydanie wyroku bez przeprowadzenia rozprawy w trybie art. 335 § 1 k.p.k., przeciwko E. G. i M. A. oskarżonym o to, że w dniu 20 października 2015 r. w P. w markecie Media Markt, działając wspólnie i w porozumieniu dokonali zaboru w celu przywłaszczenia dwóch sztuk telefonów komórkowych marki Samsung GTS5611 o łącznej wartości 438 zł na szkodę Media Markt spółka komandytowa, tj. o czyn z art. 278 § 1 k.k. (k. 69).Prokurator wniósł o wymierzenie uzgodnionych z oskarżonymi kar:- E. G., przy zastosowaniu art. 37a k.k., kary 100 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość stawki dziennej na kwotę 10 zł,- M.

A., przy zastosowaniu art. 37a k.k., kary 3 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym,oraz zasądzenie od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa kosztów procesu.Na posiedzeniu w dniu 21 marca 2016 r. Sąd Rejonowy wydał wyrok, którym uwzględnił uzgodniony wniosek (k. 84).Wyrok ten nie został zaskarżony i uprawomocnił się w pierwszej instancji w dniu 6 kwietnia 2016 r. (k. 89). Kasację od tego wyroku, na korzyść skazanych, wywiódł Prokurator Generalny, zarzucając „rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa procesowego i materialnego, a mianowicie art. 343 § 7 k.p.k. w zw. z art. 335 § 1 k.p.k., polegające na niezasadnym uwzględnieniu wniosku prokuratora o skazanie E. G. i M.

A. bez przeprowadzenia rozprawy i wydanie na posiedzeniu w dniu 21 marca 2016 r. zgodnego z wnioskiem wyroku skazującego ich za czyn z art. 278 § 1 k.k. popełniony w dniu 20 października 2015 r., gdzie wartość skradzionego mienia wynosiła łącznie 438 zł, tj. z rażącą obrazą przepisu prawa materialnego – art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k., gdyż w dacie orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie zachowanie E. G. i M. A. wyczerpywało znamiona wykroczenia z art. 119 § 1 k.w., bowiem w związku z art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2013 r., poz. 1247) wartość mienia będącego przedmiotem kradzieży nie przekraczała ¼ minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2016 r.”.Autor kasacji wniósł o uchylenie wyroku w całości i umorzenie postępowania na podstawie art. 5 § 1 pkt 4 k.p.s.w. w zw. z art. 45 § 1 k.w., ze względu na przedawnienie karalności.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja Prokuratora Generalnego, z uwagi na swoją oczywistą zasadność, podlegała uwzględnieniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.

Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Sądu Najwyższego, sąd, do którego oskarżyciel publiczny kieruje wniosek w trybie art. 335 § 1 k.p.k., z uwagi na treść art. 343 § 7 k.p.k., zobowiązany jest do szczegółowej tak formalnej, jak i merytorycznej kontroli tego pisma procesowego. W ramach tej kontroli konieczne jest sprawdzenie, czy przedłożone przez prokuratora propozycje pozostają w zgodzie z uprzednimi ustaleniami stron, a także czy nie pozostają w sprzeczności z obowiązującymi przepisami prawa materialnego i procesowego. Niezgodność wniosku z treścią tych norm, a przez to jego wadliwość, skutkuje niemożliwością jego uwzględnienia, co rodzi konieczność postąpienia po myśli art. 343 § 7 k.p.k., chyba, że w toku posiedzenia, za zgodą oskarżonego (art. 343 § 3 k.p.k.) zostanie dokonana stosowna modyfikacja wniosku, konwalidująca nieprawidłowości, która będzie czyniła zadość kryteriom z art. 335 § 1 k.p.k. (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 25 września 2012 r., IV KK 163/12, nr Lex 1226727, z dnia 8 lutego 2017 r., III KK 364/16, Lex nr 2238690).Takiej weryfikacji wniosku prokuratora Sąd Rejonowy nie zastosował, błędnie akceptując zawartą w nim propozycję orzeczenia wobec oskarżonych.

Jak słusznie zauważono w uzasadnieniu kasacji, w realiach rozważanej sprawy nie było podstaw do uwzględnienia wniosku prokuratora, ponieważ pozostawał on w sprzeczności z obowiązującym prawem materialnym. Zgodnie z art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r., poz. 1247) przepis art. 119 § 1 k.w. przewiduje, że kto kradnie lub przywłaszcza sobie cudzą rzecz ruchomą, jeżeli jej wartość nie przekracza ¼ minimalnego wynagrodzenia, podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.

Z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 września 2015 r. w sprawie minimalnego wynagrodzenia za pracę w roku 2016 (Dz. U. z 2015 r., poz. 1385) wynika, że od dnia 1 stycznia 2016 r. wysokość minimalnego wynagrodzenia ustalono na kwotę 1850 zł, co oznacza, że ¼ tej kwoty wynosi 462,50 zł. Przy orzekaniu w sprawach o czyny przeciwko mieniu, wobec których kryterium uznania takiego zachowania za przestępstwo lub wykroczenie stanowi określony w Kodeksie wykroczeń wskaźnik minimalnego wynagrodzenia za pracę, należy mieć na uwadze minimalne wynagrodzenie z daty orzekania w przedmiocie odpowiedzialności karnej za taki czyn, a nie z daty jego popełnienia (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 6 sierpnia 2015 r., II KK 209/15, OSNKW 2015, z. 11, poz. 94 i z dnia 9 lutego 2016 r., IV KK 413/15, LEX nr 19737990).

Kierując się powyższym należy stwierdzić, że przypisanie oskarżonym odpowiedzialności za czyn z 20 października 2015 r., polegający na zaborze w celu przywłaszczenia dwóch sztuk telefonów komórkowych o łącznej wartości 438 zł, przy uznaniu tego czynu za przestępstwo, istotnie dotknięte było obrazą prawa materialnego, bowiem zachowanie oskarżonych wyczerpywało jedynie znamiona wykroczenia z art. 119 § 1 k.w. Na aprobatę zasługuje także, zawarty w kasacji, wniosek o umorzenie postępowania na podstawie art. 5 § 1 pkt 4 k.p.s.w. w zw. z art. 45 § 1 k.w., ponieważ w sprawie rzeczywiście upłynął już okres 2 lat od jego wszczęcia.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w wyroku. kc