Supreme Court dismisses appeal as obviously unfounded regarding execution of driving ban order.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, ordering the defendant to bear the costs. The defendant argued that the driving ban order violated material law and could not be executed due to a lack of document return obligation, citing a conflicting administrative decision. The court ruled that the ban order remains fully executable because the period of the ban begins upon the verdict's effectiveness, regardless of whether the document return obligation was explicitly imposed.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 43 § 3 k.k.; Art. 439 § 1 pkt 7 k.p.k.: A criminal verdict imposing a driving ban is executable even if the court did not order the return of the driving license, as the ban period commences from the date the verdict becomes effective.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KK 406/19 POSTANOWIENIE Dnia 8 kwietnia 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Kala na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 8 kwietnia 2020 r. sprawy A. C. skazanego za przestępstwo z art. 180a k.k.z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanegood wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia 17 maja 2019 r., sygn. akt IV Ka (…)utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w B. z dnia 15 listopada 2018 r., sygn. akt II K (…), postanowił 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIESąd Rejonowy w B. wyrokiem z dnia 15 listopada 2018 r., sygn. akt II K (…):- w punkcie 1. w miejsce zarzucanego czynu uznał oskarżonego A. C. za winnego popełnienia tego, że w dniu 9 października 2017 roku o godzinie 9.45 w miejscowości D., gmina S., województwo (…), jechał jako kierujący po drodze publicznej samochodem marki B. o numerze rejestracyjnym (…), nie stosując się do decyzji Starosty O. o numerze (…) z dnia 31 maja 2016 roku o cofnięciu w stosunku do niego uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi kategorii A, B, tj. czynu wyczerpującego dyspozycję art. 180a k.k. i za tak przypisany czyn na podstawie 180a k.k. wymierzył mu karę grzywny w ilości 150 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 30 zł,- w punkcie 2. na podstawie art. 42 § 1a pkt 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 (jednego) roku.Wyrok zawiera także rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów procesu.
Od powyższego wyroku apelację wywiódł obrońca oskarżonego, który zaskarżył wyrok w całości podnosząc zarzuty mogącej mieć wpływ na treść orzeczenia obrazy art. 7 k.p.k., art. 7 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k., art. 170 k.p.k., błędu w ustaleniach faktycznych oraz rażącej niewspółmierności kary i niesłusznego zastosowania środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, podczas gdy sąd oceniając w sposób prawidłowy właściwości osobiste oskarżonego winien warunkowo umorzyć postępowanie karne, bez orzekania środka karnego.
Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w całości poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu, ewentualnie o warunkowe umorzenie postępowania karnego na okres próby wynoszący 2 lata, orzekając stosowne świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej bez orzekania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych.Wyrokiem z dnia 17 maja 2019 r., sygn. akt IV Ka (…), Sąd Okręgowy w P. utrzymał zaskarżony wyrok w mocy i orzekł o kosztach procesu.Od powyższego orzeczenia kasację wywiódł obrońca skazanego, który zaskarżył je w całości zarzucając mu:1.„rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 43 § 3 k.k. w zw. z art. 42 k.k. poprzez bezzasadne utrzymanie w mocy zaskarżonego wyroku w punkcie 2, tj. orzeczeniu wobec oskarżonego środka karnego w postaci prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 roku bez wyrzeczenia o obowiązku zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdu, a to zgodnie z art. 43 § 3 k.k. skutkujące brakiem możliwości prawidłowego określenia początku biegu zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczonego wobec skazanego A.
C. , a tym samym możliwością prawidłowego wykonania zaskarżonego wyroku,2.rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenia przepisów postępowania, a to art. 439 § 1 pkt 7 k.p.k. poprzez jego niezastosowanie i utrzymanie sprzeczności w treści orzeczenia uniemożliwiającą jego wykonanie polegającą na orzeczeniu wobec oskarżonego środka karnego w postaci prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 roku bez wyrzeczenia o obowiązku zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdu, a to zgodnie z art. 43 § 3 k.k., 3. naruszenie przepisów postępowania, a to poprzez nieuwzględnienie zarzutu apelacyjnego obrazy przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, tj. naruszenie art. 7 k.p.k. poprzez uznanie za udowodnione jedynie na podstawie własny spostrzeżeń, że na mandatach karnych podpisał się oskarżony A.
C. , co implikowało do wniosku, że ów był na miejscu zdarzenia i popełnił zarzucany mu czyn zabroniony, a to bez przeprowadzenia opinii grafologicznej, która to nie została przeprowadzona, co niewątpliwie miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, 4. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który mógł mieć wpływ na treść orzeczenia polegający na dowolnym, niepozostającym pod ochroną art. 7 k.p.k. uznaniu przez sąd II instancji za udowodnione faktu, iż oskarżony A. C. był w chwili popełniania zarzucanego mu czynu na miejscu zdarzenia, co implikowało uznanie go winnym zarzucanego mu czynu, podczas gdy z kompleksowej oceny depozycji świadków M.
B. i A. C. dokonanej na tle całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie wynikało, że nie można było uznać tego faktu za udowodniony”. Podnosząc powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w P. do ponownego rozpoznania.W odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się oczywiście bezzasadna.Na wstępie skarżącemu należy przypomnieć, że zgodnie z art. 523 § 2 k.p.k. kasację na korzyść można wnieść jedynie w razie skazania oskarżonego za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania.
Ograniczenie to nie dotyczy wyłącznie kasacji wniesionej z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. oraz kasacji nadzwyczajnej (art. 523 § 4 k.p.k.). Powyższe oznacza, że zarzuty podniesione w punkcie 3 i 4 kasacji jako niemieszczące się w kategorii zarzutów wskazanych w art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k. w ogóle nie mogły stać się przedmiotem analiz sądu kasacyjnego. Z tej też przyczyny, Sąd Najwyższy rozważał jedynie zarzuty podniesione w punkcie 1 i 2 kasacji, które z uwagi na swoją treść musiały być odczytywane łącznie.
Zarzuty te okazały się oczywiście bezzasadne. Uchybienie, którym został dotknięty wyrok sądu pierwszej instancji, a którego to naruszenia miał nie dostrzec sąd odwoławczy, niewątpliwie stanowiło obrazę przepisu prawa materialnego, tj. art. 43 § 3 k.k. Nie wywołało jednak stanu wskazanego w art. 439 § 1 pkt 7 k.p.k., czyli sprzeczności w treści orzeczenia uniemożliwiającej jego wykonanie. Zgodnie bowiem z utrwalonym w orzecznictwie poglądem, który sąd w tym składzie w pełni podziela, jeżeli sąd, z obrazą art. 43 § 3 k.k., nie zobowiązał skazanego do zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdów, to bieg okresu, na który orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów, rozpoczyna się z dniem uprawomocnienia się wyroku skazującego (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 2013 r., I KZP 4/13, OSNKW 2013/8/64; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 marca 2018 r., VII SA/Wa 898/17, LEX nr 2560497).
Z powyższego wynika zatem, że mimo nienałożenia obowiązku zwrotu ww. dokumentu, wyrok sądu pierwszej instancji, w zakresie orzekającym środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów, jest w pełni możliwy do wykonania, a w konsekwencji nie został dotknięty uchybieniem wskazanym w art. 439 § 1 pkt 7 k.p.k.Sąd Najwyższy zauważył co prawda, że w aktach sprawy II K […] znajduje się postanowienie z dnia 12 września 2019 r., sygn. akt II Ko […], wydane w trybie art. 13 § 1 k.k.w., w którym sąd rozstrzygnął „wątpliwości co do wykonania orzeczenia Sądu Rejonowego w B. z dnia 15 listopada 2018 roku wydanego w sprawie o sygnaturze akt II K [..]” w ten sposób, że uznał, iż „orzeczony w punkcie drugim owego orzeczenia środek karny zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych rozpoczyna bieg z dniem zwrotu przez skazanego dokumentu uprawniającego do ich prowadzenia, nakładając jednocześnie na skazanego A.
C. obowiązek zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdów mechanicznych” (k. 231), ale ta okoliczność w żaden sposób (abstrahując od wadliwości powyższego postanowienia) nie podważa trafności poczynionych wyżej uwag. Bezwzględną przyczynę odwoławczą stanowi bowiem sprzeczność między rozstrzygnięciami zawartymi w samym orzeczeniu, a nie niespójność między tym orzeczeniem, a odnoszącym się do jego treści postanowieniem wydanym w trybie art. 13 § 1 k.k.w., a z takim właśnie przypadkiem mieliśmy do czynienia na gruncie przedmiotowej sprawy.
W niniejszej sprawie wniesiono zaś, co oczywiste, kasację od wyroku sądu odwoławczego, którym utrzymano w mocy wyrok sądu pierwszej instancji. Sąd Najwyższy zobowiązany był więc orzekać w odniesieniu do tego wyroku. Powyższe wywody prowadzą do konkluzji, że wniesiony w niniejszej sprawie nadzwyczajny środek zaskarżenia okazał się oczywiście bezzasadny, co uzasadniało jego oddalenie w trybie art. 535 § 3 k.p.k.O kosztach sądowych postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 637a k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k., obciążając nimi skazanego.